IV SA 1504/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki /spr./, sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2005 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę - Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 decyzję Burmistrza Miasta P. nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych i gazowych na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż decyzja nie narusza ustaleń wynikających z obowiązującego Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P. Zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r. (Dz.U. Woj. [...]). Wydanie decyzji zostało poprzedzone wymaganą procedurą ocen oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W sprawie została także wydana przez rzeczoznawcę opinia wskazująca, iż funkcjonowanie stacji nie spowoduje zagrożenia ruchu kołowego i pieszego. Komenda Powiatowa Straży Pożarnej stwierdzała natomiast, iż planowana inwestycja może być generalnie zlokalizowana na działce przy ul. [...]. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu E. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż szczegółowe kwestie dotyczące eliminacji zagrożenia przeciwpożarowego będą rozważane na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazano też, iż przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest badanie celowości realizacji inwestycji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego E. G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako niezgodnej z prawem. Skarżąca podniosła, iż planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącej z treści planu wynika, iż na terenie, gdzie ma być realizowana stacja paliw, dopuszczalne są wyłącznie usługi tworzące lub wzmacniające jego funkcje jako centrum usługowego dla pobliskiego osiedla mieszkaniowego. Wynikało to m.in z faktu, iż plan dopuszcza łączenie funkcji mieszkaniowej z usługową. Skarżąca powołała się także na treść dokumentu określanego przez nią jako studium zagospodarowania - stanowiącego, jej zdaniem, element planu zagospodarowania przestrzennego - na którym oznaczono stacje paliw nie uwzględniając działki, gdzie ma być realizowane przedsięwzięcie. Miałoby to świadczyć, iż intencją organu uchwalającego plan było niedopuszczenie do realizacji stacji na działce przy ul. [...]. Skarżąca podniosła także, iż organy administracji przedwcześnie wydały decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż wcześniej należało ostatecznie przesądzić kwestie zagrożenia przeciwpożarowego (uzyskana opinia PSP miała jedynie charakter wstępny). Ze względu na lokalizację stacji paliw w pobliżu budynków mieszkalnych zagrożenie np. wybuchem paliw jest bardzo realne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd oddalił skargę gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. W rozpatrywanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), stosownie do treści art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W jego świetle do spraw wszczętych przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosuje się przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z dnia [...]. lutego 2002 r. a ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. W świetle generalnej normy art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla oceny legalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podstawowe znaczenie odgrywa więc kwestia zgodności przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z regulacjami szczególnymi. W rozpatrywanej sprawie inwestycja miała być realizowana na terenie oznaczonym w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, jako obszar o symbolu [...], dla którego ustalenia realizacyjne brzmiały: "Projektowane usługi centrotwórcze - handel gastronomia rzemiosło oraz inne usługi komercyjne." a dalej "Dopuszcza się łączenie funkcji usługowej z mieszkaniową.". W ocenie Sądu tak szerokie i nieostre sformułowanie zakresu dopuszczalnych planem zamierzeń na danym terenie nie pozwala na stwierdzenie, iż przedsięwzięcie polegające na budowie stacji paliw narusza postanowienia tego planu. Trzeba tu podkreślić, iż jedynie stwierdzenie sprzeczności z postanowieniami planu uprawniałoby organy administracji do wydania decyzji odmownej dla potencjalnego inwestora. W szczególności nie można uznać, iż zawarte w planie sformułowania oznaczają, iż planowane usługi mogą służyć jedynie obsłudze przyległego osiedla mieszkaniowego - jak to wywodzi się w skardze. W rozpatrywanej sprawie bez znaczenia pozostaje także fakt, iż plan dopuszcza łączenie funkcji usługowej z mieszkalną, gdyż w rozpatrywanym przypadku sytuacja taka nie zachodzi. W ramach objętego decyzją przedsięwzięcia nie przewiduje się łączenia funkcji mieszkaniowej i usługowej, gdyż na terenie objętym wnioskiem planowana jest wyłącznie realizacja stacji paliw. Zawarte w planie postanowienie dotyczące łączenia funkcji terenu trzeba odnosić wyłącznie do zamierzeń realizowanych w ramach jednego przedsięwzięcia (np. realizacja budynku z funkcjami usługowymi i mieszkaniowymi). W sprawie bez znaczenia pozostaje także kwestia ewentualnego wyznaczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określonych miejsc lokalizacji stacji paliw. W świetle art. 7 ust. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym studium nie jest przepisem gminnym i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jego postanowienia nie mogą więc stanowić przeszkody dla wydania wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu. W tym zakresie więc także wywody skargi trzeba uznać za chybione. W rozpatrywanej sprawie nie było także podstaw do twierdzenia, iż wydane rozstrzygnięcie narusza inne przepisy prawa. Wydanie decyzji ze względu na charakter przedsięwzięcia poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania w sprawie ocen oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z wymaganiami art. 46 - 57 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). W związku z wyrażanymi w trakcie postępowania przez Skarżącą obawami związanymi z bezpieczeństwem pożarowym zasięgnięta została u wyspecjalizowanego organu administracji opinia odnośnie tych kwestii. Wynikało z niej, iż generalnie lokalizacja stacji na proponowanym terenie jest możliwa przy zachowaniu odpowiednich wymagań, które mogą być określone na etapie przesądzania kwestii projektu zagospodarowania terenu (pismo Powiatowego Komendanta PSP z dnia [...] października 2002 r.). W tej sytuacji i w tym zakresie nie było przeszkód do wydania wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji paliw. Ponadto organ orzekający w sprawie zasadnie uznał, iż sprawa została wyjaśniona w stopniu wystarczającym na etapie legalizacji przedsięwzięcia, który kończył się wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ ten nie mógł bowiem analizować i przesądzać kwestii zagrożenia pożarowego w odniesieniu do zagadnień wykraczających poza zakres spraw rozstrzyganych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zamknięty katalog tych kwestii określał art. 42 ust. 1 mającej zastosowanie w tej sprawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie należały do nich sprawy projektu zagospodarowania terenu. Z tych przyczyn zarzuty skargi dotyczące niewystarczającego wyjaśnienia sprawy przez organ orzekający są bezzasadne. Ponieważ, jak wyżej wskazano organ orzekający w sprawie nie miał podstaw do wydania decyzji odmownej w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw, zaskarżona decyzja nie narusza prawa a więc skarga podlegała oddaleniu. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) - orzekł jak w sentencji.