IV SA 1529/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz(spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Z. i J. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania E. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze. Decyzja organu I instancji jak wynika z uzasadnienia organu odwoławczego, skierowana została do Z. i J. małż. M., nakazując im rozbiórkę budynku mieszkalnego wzniesionego na działce przy ul. [...] w [...]. Odwołanie od tej decyzji wniosła E. D. – córka małż. M. i użytkownik spornego obiektu budowlanego. Organ odwoławczy uznał, iż E. D. nie ma przymiotu strony w niniejszym postępowaniu i nie miała legitymacji do złożenia odwołania. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzono postępowanie odwoławcze. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Sądu Administracyjnego Z. i J. M., domagając się uchylenia decyzji, rozpoznania odwołania, które jak twierdzą skarżący, wniosła w ich imieniu córka E. D. Skarżący podnieśli, że ustnie upoważnili córkę do wniesienia odwołania i organ winien wyjaśnić, w jakim charakterze występuje, zobowiązując do tego skarżących bądź winien zarządzić złożenie pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, bowiem jest zasadna. Zgodnie z art. 32 i 33 kpa strona może działać przez pełnomocnika, którym może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Niespornie odwołanie od decyzji złożyła E. D. – córka Z. i J. M. – faktyczna użytkowniczka budynku mieszkalnego, którego dotyczyła zaskarżona decyzja. Jak twierdzą skarżący, odwołanie to wniosła córka jako ich pełnomocnik, zaś pełnomocnictwa udzielili jej ustnie. Zauważyć należy, iż ani w nagłówku, ani w treści odwołania E. D. nie podała, że występuje we własnym imieniu. Nie powołała się też na udzielenie jej pełnomocnictwa przez rodziców M. Z akt sprawy wynika, iż w oględzinach spornej nieruchomości w dniu [...].09.2001 r. brał udział właściciel J. M. i E. D. – użytkownik budynku z zaznaczeniem, iż jest córką właściciela. Należy więc wnioskować, że organowi znany był fakt, iż odwołanie wniosła córka Z. i J. M. – adresatów decyzji rozbiórkowej. Organ mając wątpliwości co do jednoznacznej oceny, kto faktycznie składa odwołanie od kwestionowanej decyzji, winien wezwać małż. M. do oświadczenia się, czy odwołanie składają oni przez pełnomocnika E. D., czy też odwołującą jest ich córka. Wówczas to, po uzyskaniu konkretnej odpowiedzi organ mógł ocenić, czy odwołanie pochodzi od podmiotu, który ma legitymację strony. Umorzenie postępowania odwoławczego bez wyjaśnienia powyższych istotnych okoliczności, uzasadnia ocenę, iż decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, co miało wpływ na rozstrzygnięcie, które tym samym narusza art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Stanowi to podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).