IV SA 1535/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Gliniecki ( spr.), Sędziowie WSA Mirosława Kowalska, As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2004 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2002 r., wydaną na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nakazał J. J. dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie pobudowanego garażu konstrukcji blaszanej, zlokalizowanego na działce położonej w [...] przy ul. [...] (działka nr ew. [...]). Jak wynika z uzasadnienia decyzji, istnienie przedmiotowego garażu ustalono w trakcie przeprowadzonych w dniu 18.09.2002 r. czynności kontrolnych. Garaż został wybudowany w 2002 r., jak wynika z protokołu kontroli, posiada wymiary 6,00 x 3,00m i jest posadowiony na bloczkach betonowych. Inwestor pobudował ten garaż bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Jan Jarosz, który uważa, że skoro przedmiotowy garaż nie jest trwale związany z gruntem to tym samym nie stanowi obiektu budowlanego i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami. Sporny garaż został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej i organ był zobligowany do nakazania rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, J. J. twierdzi, że nie naruszył żadnych przepisów Prawa budowlanego. Prawo zaś naruszyli pracownicy Urzędu Miejskiego i Gminy w [...]. Na budowę garażu, jak twierdzi, otrzymał decyzję ustną od byłego Burmistrza i Z-cy Burmistrza Miasta i Gminy [...]. W dalszej części skargi skarżący podtrzymuje argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga jest nieuzasadniona. Ustalenia stanu faktycznego sprawy, dokonane przez organy nadzoru budowlanego, są bezsporne. Faktu istnienia na gruncie obiektu garażowego o wymiarach 6,00 x 3,00m, wzniesionego w 2002 r., bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie kwestionuje sam skarżący, chociaż polemizuje z oceną prawną dokonaną przez organy. Nie można się zgodzić z argumentacją skarżącego, który twierdzi, że tego typu obiekt, jak garaż blaszany, nie związany trwale z gruntem, nie wymaga pozwolenia na budowę. Fakt trwałego związania obiektu z gruntem bądź brak takiego trwałego połączenia obiektu z gruntem, nie przesądza o tym, czy wymagane jest pozwolenie na budowę, czy też nie. To, czy wymagane jest pozwolenie na budowę, czy też zgłoszenie właściwemu organowi, wynika z brzmienia art. 29 i 30 Prawa budowlanego. Z żadnego z wyżej wymienionych przepisów nie wynika, że tego typu garaż (niezależnie od tego, czy jest połączony trwale z gruntem, czy też nie) zwolniony jest z uzyskania pozwolenia na budowę. Do obowiązków inwestora należy więc zastosowanie się do postanowienia art. 28 Prawa budowlanego, bowiem w przeciwnym razie grozi sankcja określona w przepisie art. 48 Prawa budowlanego, którego zastosowanie w konkretnej sprawie, nie zależy od uznania organów nadzoru budowlanego. Przepisy Prawa budowlanego nie dopuszczają też aby decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana ustnie, co jak twierdzi skarżący, miało miejsce. Nie ma znaczenia też, czy samowola budowlana została popełniona umyślnie, czy też nieumyślnie. Inne okoliczności szeroko opisywane w odwołaniu i w skardze, nie mogą być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu tej sprawy. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja prawa nie narusza, brak więc podstaw do uwzględnienia skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.