IV SA 1601/03

1601/03 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska, Sędziowie NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska, Asesor Anna Szymańska (spr.), Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2004 r. sprawy ze skargi W.G. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz W. G. i J. M. kwotę po 10,00 zł. (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1601/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. ([...]) Wójt Gminy S. po rozpatrzeniu wniosku A.K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - tuczami (o obsadzie 48 DJP przy chowie metodą ściółkową) wraz z przyłączem wodociągowym i energetycznym, płyty obornikowej i zbiornika na gnojówkę. W uzasadnieniu decyzji Wójt wskazał, że zamierzona inwestycja zgodna jest z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. , uchwalonym przez Radę Gminy w S. w dniu [...].04.1993 r. (uchwała Nr [...]) i opublikowanym w Dz. Urz. Woj. [...] z 1993 r., Nr [...], poz. [...]. W świetle obowiązującego planu oraz ustawy z dnia 16.10.1991 r. o ochronie przyrody inwestycja o obsadzie 48 DJP może być realizowana przy chowie metodą ściółkową. Na mapie stanowiącej załącznik do przedmiotowej decyzji zaznaczono obszar inwestycji, jednocześnie literami A, B, C, D, E, F i G naniesiono konkretne usytuowanie projektowanych obiektów na działce. Wskutek wniesionego przez W. G. i J. M. (właścicieli sąsiednich nieruchomości) odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...].04.2003 r. ([...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że teren objęty inwestycją położony jest w strefie zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej i usługowej nieuciążliwej oznaczonej symbolem 4MRMNU, pozostała część działki leży na terenie upraw polowych, a zatem zamierzenie inwestycyjne odpowiada ustaleniom wynikającym z planu. Następnie Kolegium wskazało, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza o lokalizacji inwestycji na działce, ma jedynie obowiązek wskazać na mapie linie rozgraniczające teren inwestycji i warunek ten został w ocenie organu II instancji spełniony. Dopiero organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę zobowiązany jest do rozważenia kwestii usytuowania budynku, m. in. pod kątem ochrony interesów osób trzecich (w tym sąsiadów). W ocenie Kolegium zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie tuczami o obsadzie 48 DJP jako inwestycja nieuciążliwa przy chowie metodą ściółkową, zgodne jest z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e) rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 24.09.2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490) oraz art. 26 a ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 16.10.1991 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.). W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. G. i J. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucili: - naruszenie art. 41 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie dołączenie do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko lub jego wykorzystanie (tuczarnia będzie zlokalizowana w bliskim sąsiedztwie rzeki C. - ok. 20 m i otulinie Rezerwatu Przyrody), naruszenie art. 41 ust. 3 cyt. ustawy poprzez nie wskazanie układu komunikacyjnego, dojazdu do budynków i urządzeń co jest sprzeczne z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo SKO wyjaśniło, że załącznik graficzny do decyzji zawiera jedynie propozycje lokalizacji urządzeń będących przedmiotem inwestycji, nie jest to jednak rozstrzygnięcie wiążące, ponieważ precyzyjne ustalenie lokalizacji zarezerwowane jest dla organu udzielającego pozwolenie na budowę. Odpowiadając na zarzuty skargi SKO stwierdziło, że dołączony do wniosku "Projekt zagospodarowania działki o nr ewidencyjnym [...] oraz opis do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu" opracowany przez inż. środowiska E. S. spełnia warunki z art. 41 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, odnośnie zaś warunków wynikających z przepisów szczególnych, to w przedmiotowym postępowaniu powinny one być jedynie ewidencjonowane i sprowadzać się jedynie do wskazania ograniczeń inwestowania. Prawo do rozstrzygania o uprawnieniach i obowiązkach potencjalnego inwestora pozostaje w gestii organu wydającego pozwolenie na budowę (tak stwierdził NSA w wyroku z dn. 07.08.1998 r., sygn. akt. IV SA 1584/96). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271) sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając zatem skargę wniesioną przez W. G. i J. M. uznał, że skarga ta jest zasadna. Sąd stosownie do art. 134 § 1 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Sąd zatem poddał ocenie legalność zaskarżonej decyzji nie tylko w aspekcie treści samej skargi. Zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji musi być uchylona tylko z tego powodu, iż załącznik do decyzji Wójta Gminy, stanowiący integralną część decyzji, narusza prawo. W tym miejscu Sąd w pełni podziela stanowisko SKO wyrażone we fragmencie zaskarżonej decyzji w części rozważań na temat charakteru decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że organ na etapie ustalenia warunków zabudowy nie ustala lokalizacji inwestycji na działce, lecz jedynie wskazuje linie rozgraniczające teren inwestycji i wyznacza je na mapie w stosownej skali. Już jednakże stwierdzenie SKO w tym samym akapicie, że organ ogranicza się jedynie do wytyczenia linii rozgraniczających teren inwestycji i warunek ten został spełniony, wydaje się wnioskiem zaskakującym i nie znajdującym oparcia w załączniku graficznym do decyzji. Wyraźnie bowiem na mapie zostały naniesione lokalizacje projektowanych obiektów w sposób precyzyjny i nie nasuwający żadnych wątpliwości co do ich przyszłego usytuowania na działce. Wyjaśnienie organu znajdujące się w odpowiedzi na skargę, że załącznik zawiera jedynie propozycje lokalizacji urządzeń i nie jest to rozstrzygniecie wiążące, nie zasługuje na aprobatę Sądu. Decyzja ta bowiem wraz z załącznikiem graficznym stosownie do treści art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139) jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na -budowę. Wprawdzie organ ten, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności planu zagospodarowania działki z planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże dokonuje tego nie po to, aby kwestionować ocenę wyrażoną w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ale aby sprawdzić, czy ewentualnie plan nie uległ zmianie i w związku z tym decyzja nie wygasła (art. 35 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). A ponieważ w dacie wydania decyzji przez SKO art. 47 obowiązywał w brzmieniu jak przytoczono, organ II instancji winien wziąć pod uwagę, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania o treści ustalonej przez organ I instancji będzie wiązać organ wydający pozwolenie na budowę. Organ ten zatem nie będzie mógł ustalić odmiennego usytuowania obiektów na działce, pomimo iż w świetle przepisów techniczno- budowlanych taka lokalizacja okaże się być niedopuszczalna. Zaskarżona decyzja zatem jako sprzeczna z art. 42 ust. 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z tego powodu winna być uchylona w całości albowiem wykazane naruszenie prawa materialnego niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy. Ar. 42 ust. 1 wymienia wszystkie elementy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, zwłaszcza w kontekście wyraźnej dyspozycji art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie zarzutów podniesionych w skardze, to zarzut dotyczący braku oceny wpływu inwestycji na środowisko nie może być uwzględniony. W zakresie niezbędnym dla wydania decyzji organy poczyniły stosowne ustalenia, zaś charakter rozstrzygnięć wskazuje, iż w oparciu o opis opracowany przez inż. środowiska E. S. oraz powołane przepisy, organy prawidłowo zastosowały prawo. Kwestia warunków technicznych przyszłej inwestycji będzie rozpoznawana na etapie pozwolenia na budowę i z tych też powodów, aby właściwe organy mogły prawidłowo zastosować wszelkie normy regulujące te kwestie, należało zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji uchylić. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie może bowiem wchodzić w kompetencje organu powołanego do wydawania pozwoleń na budowę. Wyżej wskazane naruszenie przepisów prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy i sposób rozstrzygnięcia, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 a) oraz 135 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd odstąpił od zamieszczenia w wyroku rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 152 cyt ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając je w niniejszej sprawie za całkowicie bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, sąd orzekł jak w sentencji.