IV SA 1639/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie {WSA Mirosława Kowalska, Ewa Machlejd (spr.), Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2004 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Urząd Miasta K. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. trzy budynki mieszkalne w zabudowie szeregowej wraz z infrastrukturą techniczną na działkach zlokalizowanych przy ulicy [...] w K. W uzasadnieniu organ wskazał, że rozstrzygnięcie zawarte w w/w decyzji jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. Ponadto wskazał, że decyzja została wydana w oparciu o art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla SM S. Sp. z o.o. z siedzibą w K., działając na podstawie art. 28, art.33 ust.1, art.34 ust. 4, art.36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu: nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. Ponadto złożona przez inwestora dokumentacja konieczna do uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę nie narusza decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz przepisów techniczno-budowlanych, a projekt budowlany jest kompletny i wykonany przez osoby posiadające wymagane art. 35 ust.1 Prawa budowlanego uprawnienia. Decyzja ta została zaskarżona przez W. Z. i SM S. Sp. z o.o. w K., którzy wnosili o stwierdzenie nieważności decyzji. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. na podstawie przepisu art.104., art. 156 i art. 157 par 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kpa oraz art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku SM S. Sp. z o.o. oraz W. Z. odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia [...] grudnia 2000 r. SM S. Sp. z o.o. zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1999 r, w której to decyzji organ ten zatwierdził projekt budowlany i udzielił SM S. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych w układzie szeregowym wraz z infrastrukturą techniczną, zlokalizowanych w K. przy ul. [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr.[...]. Organ ustalił, że stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2001 r. utrzymaną w mocy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją SKO w K. z dnia [...] stycznia 2002 r. nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności wydanej na jej podstawie ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1999 r. Stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza, że wydana w jej oparciu decyzja o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu nie stanowi również podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji zarzut dotyczący zatwierdzania projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę bez zasięgnięcia opinii [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Nie znajduje również uzasadnienia twierdzenie, że inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ oświadczenie złożone przez E. W., że użycza na cele budowlane i wyraża zgodę na zabudowę działki [...] stanowi tym samym podstawę do dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust 4 pkt 2 Prawo budowlane. Ponadto w ocenie organu nie stanowi rażącego naruszenia prawa, uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji, niedoręczenie stronom postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę opinii Dyrektora Zespołu [...] Parków Krajobrazowych, a w konsekwencji uniemożliwienie jej zaskarżenia. Co do zarzutów dotyczących wadliwego doręczenia W. Z. zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, także decyzji kończącej to postępowanie, organ stwierdził, że art. 44KPA zawiera domniemanie doręczenia pisma. Domniemanie to może być obalone wyłącznie wówczas, jeżeli strona wykaże, że doręczenie pisma mogło nastąpić w sposób wskazany w art. 42 lub 43 KPA. Odnośnie zarzutów stwierdzających, że projekt zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1999 r. nie spełnia wymogów określonych w art. 4 ustawy Prawo budowlane organ wskazał, że przepis ten jest adresowany w dużej mierze do inwestora, jako podejmującego działalność inwestycyjną oraz do projektantów, którzy powinni obiekt projektować zgodnie z wymogami prawa budowlanego. Jeżeli wymogi określone w art. 35 ust 1 Prawo Budowlane są spełnione, a inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie są uzasadnione zarzuty dotyczące sprzeczności decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami miejscowego planu ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. z zatwierdzoną uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] listopada 1994 r.. Nie sa ponadto uzasadnione zarzuty dotyczące przekroczenia maksymalnej wysokości budynków do kalenicy w obszarze mieszkaniowym, jednak projekt budowlany nie spełnia wymogów dotyczących wysokości budynków do najwyższego gzymsu, która nie powinna przekraczać 8 m. Jednak nieznaczne przekroczenie tej wysokości o 80 cm nie może być uznane za rażące naruszenie prawa, które by uzasadniało stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Od decyzji Wojewody [...] wniósł odwołanie W. Z. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. na podstawie art. 138 par 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania W. Z. od decyzji Wojewody [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał za słuszne rozstrzygnięcie Wojewody [...] i stwierdził, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie organu odwoławczego zarzut podnoszony przez skarżącego, dotyczący niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest chybiony, ponieważ zgodnie z treścią art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Również w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 106 ust 1 KPA jest niezasadny, ponieważ zgodnie z treścią art. 145 par 1 pkt 6 Kpa wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu stanowi przesłankę do wznowienia postępowania. Podstawą wznowienia może być również niedoręczenie stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania zgodnie z treścią art. 145 par 1 pkt 4 Kpa. Zatem zarzuty te nie mogą być badane w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. Podobnie jak okoliczność wykonania robót budowlanych w okresie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również wstrzymania przez nadzór budowlany prowadzonych robót budowlanych nie może być przedmiotem postępowania, mającego na celu zbadanie przesłanek nieważnościowych w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1999 r. Od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył W. Z., wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności, jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7 oraz 77 kpa z uwagi na fakt, że przy wydawaniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dysponował aktami sprawy i dokonał rozstrzygnięcia, nie zapoznając się z materiałem zebranym w sprawie, zwłaszcza z decyzją o pozwoleniu na budowę. W ocenie skarżącego, nie została dokonana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego analiza zgodności projektu z wyeliminowaną na dzień dzisiejszy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani obliczenia podważanego przez skarżącego wskaźnika intensywności zabudowy. Ponadto podniósł zarzut naruszenia art. 107 kpa, uzasadniając, że decyzja organu drugiej instancji jest dotknięta naruszeniem reguł postępowania administracyjnego uniemożliwiającymi jej merytoryczną kontrolę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2003 r. Organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie swoje oparł na zgromadzonym w Głównym Urzędzie Nadzoru Budowlanego oraz przesłanym przez Wojewodę [...] materiale dowodowym. Już po wydaniu decyzji w dniu [...] marca 2003 r. wpłynęła do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego całość akt z Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie. Z nadesłanych akt wynika, że w dniu wydania kwestionowanej w postępowaniu decyzji Prezydenta Miasta K., brak było w aktach sprawy zgody uczestnika J. M., na przeprowadzenie przez jego sąsiadującą działkę rury gazowej. Organ odwoławczy stwierdził, że powyższe okoliczności powodują konieczność weryfikacji podjętej w dniu [...].03.2003 r. decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione przed 1 stycznia 2003 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Skarga jest zasadna. Przede wszystkim stwierdzić należy, że nie budzi wątpliwości legitymacja skarżącego uczestnika postępowania W. Z., który jest właścicielem działki nr [...] obr. [...] graniczącej z działką nr [...] obr. [...], której dotyczy przedmiotowa inwestycja. Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza art. 7 kpa i 77 § 1 kpa, został przyznany przez organ odwoławczy, a więc jest on bezsporny. W myśl art. 77 § 1 kpa organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W celu realizacji zasady prawdy obiektywnej organy te podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Skoro więc organ II instancji nie dysponował całością akt administracyjnych przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji to nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i nie mógł też dokładnie wyjaśnić stanu faktycznego sprawy, czym naruszył zasadę prawdy obiektywnej. Powyższe naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy i skutkują uchyleniem zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Rozpoznając ponownie odwołanie W. Z. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2002 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1999 r., organ odwoławczy dysponując całością materiału dowodowego rozważy wszystkie merytoryczne i formalne zarzuty odwołania. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w wyroku.