IV SA 1640/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie WSA Mirosława Kowalska (spr.), Ewa Machlejd, Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2004 r. sprawy ze skargi P. "[...]" Dyrekcja Okręgu w W. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania P. [...] Dyrekcji Okręgu w W. od decyzji Burmistrza Miasta K. nr [...] z dnia [...] września 2002 r., zatwierdzającej projekt budowany i zezwalającej na rozbudowę istniejącego budynku banku – utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji podniósł, że decyzja Burmistrza Miasta K., wyżej opisana, została wydana zgodnie z przepisami. Inwestor złożył w trybie art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w dniu [...] lipca 2002 r. tj. w terminie ważności decyzji Burmistrza Miasta K. nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 ust. 4 Prawa budowlanego. Zdaniem organu, przedstawiona przez inwestora dokumentacja spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W nawiązaniu do zarzutów P., zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a podnoszących, że projekt budowlany pozbawił P. możliwości korzystania z wymaganego odrębnymi przepisami wyjścia przeznaczonego wyłącznie dla transportu przesyłek i gotówki – organ II instancji stwierdził, że nie zostały dostarczone przez P. żadne ekspertyzy i opinie, które mogłyby to potwierdzić. W skardze do Sądu Administracyjnego z dnia [...] września 2003 r. P. [...] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że zapadła ona z naruszeniem art. 7, 8, 9, 10, 103 kpa. przywołano też orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności, spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę, ciężar dowodu obciąża organ administracyjny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddaleni i podtrzymał argumentację wcześniej prezentowaną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji można postawić zarzut naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest ich sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zaskarżona decyzja jest wadliwa przede wszystkim dlatego, że zapadła po rozpoznaniu odwołania P., co do której brak ustaleń, czy ma przymiot strony w niniejszym postępowaniu. W rozumieniu art. 28 kpa pojęcie strony wiąże się z interesem prawnym lub obowiązkiem wynikającym z konkretnego przepisu prawa materialnego, który może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku danego podmiotu. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest oparty na żadnym konkretnym przepisie prawa materialnego. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę interes prawny powinien wynikać z przepisów Prawa budowlanego. Nie ulega wątpliwości, że przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę ma inwestor, którego wniosek o pozwolenie na budowę wszczyna postępowanie w tej sprawie (art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego). Inne podmioty chcąc brać udział w postępowaniu na prawach strony mogły korzystać z możliwości jakie daje art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego (zgodnie z jego redakcja w czasie kiedy zapadła zaskarżona decyzja). Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich odnosi się do podmiotów, które są właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych w sąsiedztwie nieruchomości, na której ma być wznoszony obiekt budowlany. Przepis ten ma służyć tylko ochronie uzasadnionych interesów prawnych osób trzecich, nie naruszając interesów inwestora. Należy zauważyć, że przepis art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego w zestawieniu z brzmieniem art. 28 kpa zawęża i ogranicza formułę strony pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co w praktyce oznacza, że tylko niektóre podmioty i w zakresie niektórych spraw mogą korzystać z tej ochrony. Zatem osoba trzecia powołująca się na ochronę swoich uzasadnionych interesów , czyli chcąca brać udział w postępowaniu na prawach strony, powinna wykazać, że ma do tego prawo pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Organ II instancji rozpoznając odwołanie P. nie zbadał czy ma ona przymiot strony w świetle powyższych uwarunkowań, podkreślenia wymaga to, że fakt, iż dany podmiot był uznawany za stronę w postępowaniu przez organem I instancji, nie przesądza o tym, że ma interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa i przepisów prawa materialnego. O tym bowiem, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola, czy subiektywne przekonanie danej osoby ani dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego, pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny. Akta administracyjne niniejszej sprawy wskazują na to, że P. zajmuje lokal w budynku na działce graniczącej z działką objętą inwestycją. Nie ustalono jednak, czy i jaki tytuł prawny ma P. do zajmowanej faktycznie nieruchomości. Tymczasem jak wskazano wyżej to ustalenie było niezbędne, bo P. tylko jako podmiot mający interes prawny (a nie faktyczny) mogła skutecznie kwestionować poczynania inwestycyjne w takim zakresie, w jakim kolidują one z jej uzasadnionymi interesami. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja jest wadliwa także dlatego, gdyż zapadła z obrazą przepisów procedury administracyjnej. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś jak dokonał tego organ II instancji na kontroli orzeczenia organu I instancji. Organ II instancji orzekł z naruszeniem wynikającego z art. 77 kpa, obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym także w odniesieniu do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu. Zaskarżona decyzja zapadła z obrazą przepisu art. 7 kpa wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy i art. 107 kpa gdy zważyć, że uzasadnienie nie zawiera analizy materiału dowodowego wobec braku merytorycznego stanowiska , co do kosztów zawartych w odwołaniu. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) uznając, że naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy.