IV SA 1641/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz, Sędziowie WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2004 r. sprawy ze skargi M. i Z. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę skargę oddala. 7 IV SA 1641/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002r wydaną z up. Burmistrza Gminy W. na podstawie art. 104 k.p.a. oraz zgodnie z art. 28, art. 34 ust 4, art. 33 ust 1 i art. 36 oraz art. 82 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę dla M. i Z. małż. B. inwestycji polegającej na realizacji rozbudowy tarasu i części parterowej oraz nadbudowy tarasu na poziomie pierwszego piętra w istniejącym budynku mieszkalnym stanowiącym segment w zabudowie szeregowej usytuowanego na terenie posesji przy ul. [...] w W. Od powyższej decyzji odwołał się A. A., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów o ochronie uzasadnionych interesów osób trzecich przez ograniczenie dopływu światła dziennego do budynku skarżącego i na jego ogród oraz pozbawieniem dotychczasowego komfortu i poczucia bezpieczeństwa w związku ze znacznym wysunięciem poza linie zabudowy, rozbudowy tarasu. Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2003r [...] na podstawie art. 138§2 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podał, że uchylona decyzja została wydana z naruszeniem §11 ust 2 pkt 3 i §12 ust 1 pkt 2 b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998r w sprawie szczegółowego zakresu i formy wykonania projektu budowlanego (Dz. U. nr 140, poz. 906) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj.: §270 ust 2 w zakresie ochrony przeciwpożarowej dla budynku usytuowanego przy granicy działki i §13 w zakresie warunków naturalnego oświetlenia. Naruszenie §11 ust 2 pkt 3 rozporządzenia M.S.W. i A z dnia 3 listopada 1998r w sprawie szczegółowego zakresu i formy wykonania projektu budowlanego polega zdaniem organu na braku oceny aktualnych warunków geologiczno- inżynierskich i stanu posadowienia obiektu, natomiast naruszenie §12 ust 1 pkt. 2 b wyżej wymienionego rozporządzenia polega na braku wrysowania w projekcie architektoniczno-budowlanym projektowanej inwestycji na rzucie parteru i piętra ścian konstrukcyjnych sąsiednich budynków. Zdaniem organu odwoławczego brak jest też sposobu łączenia konstrukcji projektowanej z istniejącą oraz nie wykonano aksonometrii ilustrującej projektowaną inwestycję w odniesieniu do sąsiednich budynków. Naruszenie §13 rozporządzenia M.G.P i B z dnia 14 grudnia 1994r, w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polega na przedstawionej nieczytelnej linijce słońca z której nie wynika, czy zachowane są przepisy w zakresie warunków naturalnego oświetlenia, a ponadto brak jest wrysowania i oznaczenia ściany oddzielenia pożarowego, która jest wymagana zgodnie z § 270 ust 2 w/w rozporządzenia. Organ odwoławczy stwierdził, iż braki występujące w materiale dowodowym uniemożliwiają zbadanie zarzutów podniesionych w odwołaniu dlatego organ I instancji powinien uzupełnić materiał dowodowy zgodnie z zasadami art. 77 k.p.a. Od decyzji Wojewody [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli M. i Z. małż. B. W skardze przyznają, iż jedynym brakiem w dokumentacji projektowej jest brak oceny aktualnych warunków geologiczno-inżynierskich natomiast pozostałe zarzuty zawarte w zaskarżonej decyzji są niezasadne. Zdaniem skarżących nie został naruszony § 12 ust 1 pkt. 2 b rozporządzenia M.S.W i A z dnia 3 listopada 1998r, bowiem projektowany taras stanowi niezależny samoistny układ konstrukcyjny ( płyta tarasu oparta jest na słupach ). Uważają za zbędne nałożenie na nich obowiązku wykonania komputerowej wizualizacji nasłonecznienia projektowanej inwestycji z tego względu, że wykonali już linijkę słońca. Podkreślają, że projektowana rozbudowa tarasu jest zgodna z decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2001r o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dołączonym do niej załącznikiem graficznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Na podstawie art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego, jak i materialnego. Stosownie do art. 138 §2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W zaskarżonej decyzji najzupełniej prawidłowo wskazano na brak tych ustaleń, które są konieczne do rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczy to w szczególności uzupełnienia projektu architektoniczno-budowlanego stanowiącego integralną część zaskarżonej decyzji przez wrysowanie projektowanej inwestycji na rzucie parteru i piętra ścian konstrukcyjnych sąsiednich budynków, sposobu łączenia konstrukcji projektowanej z istniejącą i zaznaczenie poziomu terenu zgodnie z §12 ust 1 pkt 2 b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998r w sprawie szczegółowego zakresu i formy wykonania projektu budowlanego. Zgodnie z §11 ust 2 pkt 3 wyżej powołanego rozporządzenia do opisu technicznego należało dołączyć ocenę aktualnych warunków geologiczno-inżynierskich i stan posadowienia budynku czego również nie uczyniono. Ustaleniem koniecznym do rozstrzygnięcia sprawy było też przeprowadzenie dowodów o których jest mowa w §270 ust 2 i §13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakimi, powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dla budynku usytuowanego przy granicy działki koniecznym jest wrysowanie i oznaczenie ściany oddzielenia przeciwpożarowego ( § 270 ust 2 w/w rozporządzenia ), natomiast ocena warunków naturalnego oświetlenia zgodnie z §13 wyżej powołanego rozporządzenia nie była możliwa z powodu nieczytelnej linijki słońca. Skarżący skutecznie nie podważają przedstawionych braków w ustaleniach organu I instancji bowiem takim podważeniem nie może być ocena skarżących, iż stwierdzenie przez organ odwoławczy nieczytelnej linijki słońca jest co najmniej dyskusyjne, czy też uważanie za zbędne wykonanie komputerowej wizualizacji nasłonecznienia dotyczącej projektowanej inwestycji w sytuacji, gdy zdaniem organu odwoławczego wizualizacja przestrzenna projektowanego obiektu w formie narysowanej perspektywy lub aksonometrii jest niezbędna dla właściwego wyobrażenia projektowanej inwestycji w przestrzeni w odniesieniu do otoczenia. W przepisie art. 5 ust 1 pkt. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane został ustanowiony nakaz projektowania, budowania i utrzymywania obiektów budowlanych w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Pozwolenie na budowę zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, powinno uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie naruszone lub zagrożone. Rozpoznając i rozstrzygając sprawę ponownie organ odwoławczy miał obowiązek ustalić czy zamierzona inwestycja nie narusza praw osób trzecich i ustosunkować się do zarzutów zgłoszonych przez A. A. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji dostrzegł braki w zebranym materiale dowodowym, co uniemożliwiło mu ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych przez odwołującego się i skutkowało wydaniem decyzji na podstawie art. 138 §2 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. Skoro zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, a jednocześnie brak jest okoliczności i zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) należało orzec jak w sentencji.