IV SA 1670/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie WSA Bożena Więch-Baranowska, As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz S. S. kwotę 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2003r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania S. S. od decyzji Starosty Powiatu w S. z dnia [...] września 2002r. udzielającej pozwolenia zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczo- garażowego na warsztat naprawy samochodów w zakresie blacharstwa na działce nr [...] w [...] – na podstawie art.138 par.1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż M. B. w dniu [...] listopada 2001r. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego na warsztat naprawy samochodów w zakresie blacharstwa na działce nr ew. [...] położonej w A.. Ponieważ toczyło się wówczas postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu przed organem nadzoru budowlanego, Starosta S. w dniu [...].01.2002r. zawiesił postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania, do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed organem nadzoru budowlanego. Postępowanie przed organami nadzoru budowlanego zostało zakończone decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003r., którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i umorzono postępowanie prowadzone przez organ I instancji wskazując, że wykonanie obowiązku nałożonego ostateczną decyzją w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu gospodarczego nie wymagało potwierdzenia w postaci decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie w trybie art.105 kpa. Postępowanie zostało bowiem zakończone z chwilą wykonania obowiązku. Ustały wobec tego przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Planowana zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego jest zgodna z miejscowym planek zagospodarowania przestrzennego gminy R., który na terenie tym przewiduje realizacje zabudowy mieszkaniowej zagrodowej z dopuszczeniem realizacji nieuciążliwych obiektów obsługi i remontu sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu. Inwestor przedstawił dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz opis i rysunek obiektu budowlanego określający jego usytuowanie w stosunku do granic nieruchomości oraz opis techniczny adaptacji budynku. Przedłożona dokumentacja techniczna dotycząca adaptacji budynku na warsztat blacharski została pozytywnie uzgodniona przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję S. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, iż została wydana z rażącym naruszeniem art. 71 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. art. 56, 58, 144kc, art. 7, 8, 21 pkt. 1,art. 64 Konstytucji RP. Podniósł, iż przedwcześnie wdrożono procedurę w sprawie wydania decyzji o zmianie sposobu użytkowania przed ostateczny wyjaśnieniem czy obiekt został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem tj. czy zostały usunięte trwałe urządzenia służące do prowadzenia działalności bez zezwolenia. Przede wszystkim w ocenie skarżącego organy orzekające w sprawie nie przeanalizowały, czy urządzenie warsztatu pod oknami sypialni skarżącego ze względu na hałas, zakłócenia elektryczne nie stanowi nadużycia prawa własności. Zarzucił powierzchowność kontroli organu i podkreślił, iż działalność warsztatu w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego spowodowała pogorszenie warunków użytkowania jego nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przede wszystkim organy orzekające w sprawie z naruszeniem art. 7 i 77 kpa nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Przepisy art. 32 stosuje się odpowiednio. Pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych przepisami uzgodnień, pozwoleń lub opinii innych organów. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części musi być także zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na danym terenie, nadto udzielenie zezwolenia musi być poprzedzone stosownymi ustaleniami faktycznymi, niezbędnymi do stwierdzenia, że zmiana sposobu użytkowania obiektu nie naruszy prawnie chronionych interesów osób trzecich. Jak wynika z dołączonego wypisu i wyrysu z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy R. zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...].09.1984r. teren, na którym znajduje się przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy, oznaczony symbolem [...] przeznaczony jest pod realizację zabudowy mieszkaniowej zagrodowej z dopuszczeniem nieuciążliwych obiektów obsługi i remontów sprzętu budowlanego rolniczego lub środków transportu, z tym iż na obszarze tym zakazuje się realizacji obiektów szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska w rozumieniu przepisów szczególnych nadto, jak wynika z dalszej treści planu, wzdłuż granic obszaru, od strony istniejących na działkach sąsiednich budynków mieszkalnych nakazuje się zastosowanie takich rozwiązań technicznych, aby ponad normatywne uciążliwości obiektów w obszarze nie wykraczały poza granice własności. Przedmiotowy budynek jak wynika z akt sprawy znajduje się na granicy z nieruchomością skarżącego. Planowana zmiana sposobu użytkowania obiektu nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w myśl rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. z dnia 23 lipca 1998 r.) / przewiduje się zatrudnienie jednej osoby/. Jednak o braku uciążliwości zamierzenia inwestycyjnego nie decyduje okoliczność, iż tego typu inwestycja nie została wymieniona jako mogąca pogarszać stan środowiska, w/w rozporządzeniu. Uciążliwym zakładem produkcyjnym może być również taki, który nie jest zaliczany do inwestycji mogących pogarszać stan środowiska. W niniejszej sprawie organy nie poczyniły żadnych ustaleń, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może powodować uciążliwość dla otoczenia np. w postaci hałasu i czy w związku z tym przedmiotowy budynek został zaprojektowany tak, aby poziom hałasu przenikający z budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych tym bardziej, że na sąsiedniej nieruchomości znajduje się dom mieszkalny skarżącego. Z planu zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji nie wynika nawet, w jakiej odległości od przedmiotowego budynku położony jest dom skarżącego. Na rozprawie skarżący wyjaśnił, iż przedmiotowy warsztat jest bardzo uciążliwy ze względu na wydobywający się hałas, co może wynikać stąd, iż zbudowany jest z jednej warstwy pustaków, nie ma sufitu, jego poszycie stanowi blacha. Organy orzekające w sprawie zupełnie pominęły zapis planu zagospodarowania przestrzennego, który od strony istniejących na działkach sąsiednich budynków mieszkalnych nakazuje zastosowanie takich rozwiązań technicznych, aby ponad normatywne uciążliwości obiektów w obszarze nie wykraczały poza granice własności. W tym zakresie organy nie poczyniły żadnych ustaleń akcentując jedynie okoliczność, że zamierzona inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie badając czy zmiana sposobu użytkowania obiektu nie naruszy prawnie chronionych interesów osób trzecich. Dla porządku należy dodać odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji organy nadzoru budowlanego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2003r. zakończyły postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że sprawa nie została rozpatrzona w stopniu koniecznym do jej ostatecznego rozstrzygnięcia, co z uwagi na naruszenie wymagań określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 par. 1 ust. 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ w zw. z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003r. nr 124, poz. 1153/. Na podstawie art.152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.