IV SA 1682/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Sędziowie ( WSA, As. WSA Tadeusz Nowak, Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 listopada 2004 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki domu letniskowego skargę oddala Decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu W. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. nakazał E. K. rozbiórkę domu letniskowego o wym. 6,70 x 6,27m z tarasem, samowolnie zrealizowanego w 1999 r. w północno-zachodnim narożniku działki nr ew. [...] we wsi I. przy ul. [...]. W uzasadnieniu podał, że po przeprowadzonej inspekcji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] lutego 2002 r. ustalono, że na działce nr ew. [...] przy ul. [...] we wsi I. w 1999 r. został zbudowany dom letniskowy, którego inwestorem jest E. K.. Zgodnie z prawem budowlanym inwestor roboty budowlane związane z wykonaniem domu letniskowego mógł rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskanej od właściwego organu architektoniczno-budowlanego. Tego wymogu E. K. nie dopełnił, co wypełnia przesłanki art. 48 prawa budowlanego, obligujące organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki. Zgłoszenie remontu na podstawie art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego jest właściwe w przypadku, gdy remont nie obejmuje zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu. Zbudowanie domu letniskowego w miejscu komórki, w której wg oświadczenia inwestora znajdowała się poprzednio letnia kuchnia i kurnik jest zgodnie z art. 3 pkt 6 budową, na którą wymagane jest pozwolenie na budowę i nie może być potraktowane jako remont, na wykonanie którego wymagane jest zgłoszenie. Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania E. K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Z załączonych do akt sprawy przez Urząd Gminy w I. mapach geodezyjnych z 1991 r. wynika, że na nieruchomości nie było przedmiotowego budynku. Na mapce tej uwzględnione są jedynie istniejący budynek mieszkalny i komórka gospodarcza. Tak więc przedmiotowy budynek musiał powstać po 1991 r., a według inwestora został on wyremontowany w 1999 r. Dokonane zgłoszenie remontu budynku gospodarczego na nieruchomości zostało potraktowane przez Referat Architektury, iż dotyczyło istniejącego i zaznaczonego na mapce z 1991 r. budynku gospodarczego, co wnioskuje tym, że budynek letniskowy został wybudowany samowolnie. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył E. K., wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Decyzji zarzucił naruszenie art. 30, art. 3 pkt 8 jak również art. 48 prawa budowlanego. Skarżący podał, że zgodnie z art. 30 zgłosił w dniu 25 sierpnia 1999 r. remont komórki, a Gmina pozostawiła zgłoszenie bez odpowiedzi. Po trzydziestu dniach przeprowadził remont używając nowych materiałów. Tak więc zarzut, że samowolnie zrealizował w 1999 r. dom letniskowy nie jest zgodny z prawdą. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga nie jest zasadna. Zaskarżonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji nie można zasadnie postawić zarzutu naruszenia prawa. Treść art. 48 prawa budowlanego obowiązująca w czasie wydania zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazywała, iż przewidziany tym przepisem obligatoryjny nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części oparty został wyłącznie na przesłance formalnoprawnej, tj. na niedopełnieniu przez inwestora wymogu uzyskania przed rozpoczęciem robót budowlanych pozwolenia na budowę bądź dokonania wymaganego zgłoszenia, a także prowadzenia robót budowlanych pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ na wskazane w zgłoszeniu roboty budowlane. Z powyższego wynika, iż nie można inwestorowi zarzucić samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego wówczas, jeżeli w dacie rozpoczęcia robót budowlanych posiadał on ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Bezspornym w sprawie jest fakt, że skarżący budując dom letniskowy z tarasem nie posiadał decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika również, że na mapach geodezyjnych z 1991 r. na przedmiotowej nieruchomości istnieje jedynie budynek mieszkalny i komórka gospodarcza. Brak jest przedmiotowego budynku letniskowego, który niewątpliwie pobudowany został po 1991 r. a dokładnie, jak podaje konsekwentnie sam inwestor w 1999 r. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 25 sierpnia 1999 r. dokonał zgłoszenia remontu komórki na działce przy ul. [...] w I. Referat Architektury przyjął, iż zgłoszenie to dotyczy remontu budynku gospodarczego istniejącego i zaznaczonego na mapie z 1991 r., gdyż innego budynku oprócz mieszkalnego na tej nieruchomości nie było. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły, kiedy powstał sporny obiekt, gdyż jak sam wyjaśnił – po trzydziestu dniach od zgłoszenia rozpoczął "remont" budynku tj. dokładnie po 25 września 1999 r. Definicje remontu zawiera art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Nawet gdyby przyjąć, że E. K. dokonał remontu istniejącej letniej kuchni i kurnika to w jego wyniku powstał zupełnie nowy obiekt. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego jeśli roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym, który uległ zniszczeniu, inwestor dokonuje nie remontu (art. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane), lecz odbudowy (art. 3 pkt 6 tej ustawy) – np. wyrok NSA z dnia 28 marca 2001 r. sygn. akt SA/Bk 852/00, ONSA 2002/2/85). Wówczas inwestor dokonuje odbudowy, która zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 powyższej ustawy zalicza się do budowy ze wszystkimi tego konsekwencjami, w tym z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, jak również ze skutkami prawnymi niedopełnienia wymaganych formalności. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.