IV SA 1698/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Asesor WSA Mariola Kowalska, Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2004 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej W. S. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. utrzymał w mocy postanowienie nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] października 2000 r. nakładające na W. i P. S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 21.409,70 zł za niedopełnienie obowiązku rozbiórki dobudowanej izby do budynku mieszkalnego – wynikającego z ostatecznej decyzji Kierownika Wydziału Architektury Dzielnicy [...] z dnia [...].09.1984 r. nr [...]. Skargę na to postanowienie wniosła W. S., podnosząc zarzuty do decyzji z dnia [...].09.1984 r. o rozbiórce i uznając iż aktualna sytuacja faktyczna w sprawie, jak również przepisy prawne (prawo budowlane) uległy zmianie. Obecnie skarżąca jest współwłaścicielką posesji przy ul. [...] w W. – na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla W. Nabyła tę nieruchomość na własność w drodze zasiedzenia. Nieruchomość położona jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W decyzji rozbiórkowej naruszono przepisy art. 49 ust. 1 ustawy prawo budowlane z 1994 r. oraz art. 7 i 162 § 1 pkt 1 kpa. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Dodał, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., na podstawie art. 154 § 1 i § 2 kpa, uchylił ostateczną decyzję Naczelnika Wydziału Planowania Przestrzennego Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta W. z dnia [...].01.1985 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Kierownika Architektury Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...].09.1984 r. nr [...] i umorzyła postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie przed organem I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z odmiennych przyczyn aniżeli zarzuty w niej podniesione. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej, organ egzekucyjny, zgodnie z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.), nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Stosownie jednak do art. 33 pkt 1 oraz art. 59 pkt 2 ustawy organ egzekucyjny obowiązany jest badać, czy obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego nie wygasł, wtedy bowiem wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę powołał się na własną ostateczną decyzję z dnia [...].07.2003 r., na mocy której uchylona została między innymi decyzja Kierownika Architektury Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...].09.1984 r. oraz umorzone postępowanie przed organem I instancji. Spowodowało to, iż przestała istnieć podstawa prawna egzekwowanego obowiązku, objętego tytułem wykonawczym (art. 27 § 1 pkt 3 ustawy). Zasadne zatem winno być wówczas umorzenie na wniosek zobowiązanych bądź z urzędu postępowania egzekucyjnego i uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych (art. 60 § 1 ustawy). Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.