IV SA 1741/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Sędziowie NSA Bogusław Moraczewski, WSA Leszek Kamiński, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2004 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. J. kwotę 10 (dziesięć) zł. Tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania B. J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2003 r. nakazującej na podstawie art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. B. J. rozbiórkę zadaszenia nad wejściem i wjazdem do garażu w segmencie mieszkalnym przy ul. [...] w P. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] maja 2002 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. zobowiązał B. J. do przedłożenia ekspertyzy określającej stan zadaszenia nad wejściem i wjazdem do garażu. W wyznaczonym przez organ terminie inwestor nie wykonał nałożonego obowiązku, w związku z czym zasadne było wydanie przez organ I instancji decyzji nakazującej rozbiórkę zadaszenia. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł B. J., wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. Skarżący wyjaśnił, iż sporne zadaszenie zostało wykonane w 1996 r. przez poprzedniego właściciela nieruchomości. Nadto decyzja nakazująca jego rozbiórkę została skierowana do osoby, która nie jest właścicielem budynku mieszkalnego ani nie ma żadnego innego tytułu do tej nieruchomości. Właścicielem segmentu jest bowiem jego była żona M. J., która nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania. Nie doręczono jej także żadnej decyzji wydanej przez organy nadzoru budowlanego. Zdaniem skarżącego, organy swoim działaniem naruszyły art. 107 kpa, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego – art. 7, 77 kpa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są określone w art. 6 i 7 kpa – zasada praworządności oraz dochodzenia do prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. W myśl art. 77 § 1 kpa organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu oznacza obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów, co obciąża organ prowadzący postępowanie. W rozpatrywanej sprawie organy nadzoru budowlanego orzekając rozbiórkę samowolnie wykonanego zadaszenia nad wejściem i wjazdem do garażu, nie ustaliły kiedy i przez kogo wykonane zostało sporne zadaszenie, a przede wszystkim kto powinien być adresatem decyzji rozbiórkowej. Z oświadczenia złożonego w dniu 13.01.2000 r. przez M. i B. J. wynika, że segment wraz z zadaszeniem zakupili od firmy deweloperskiej na podstawie aktu notarialnego w dniu [...].11.1994 r. i w tej dacie wjazd do garażu był już zadaszony. W odwołaniu od decyzji I instancji skarżący podał, że sporne zadaszenie wykonane zostało w 1996 r. przez inwestora, którym była spółka deweloperska. W toku prowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego adresatem ostatecznej decyzji nakładającej obowiązek wykonania ekspertyzy, jak i decyzji organów obu instancji orzekających rozbiórkę zadaszenia nad wjazdem do garażu, był jedynie B. J. mimo, iż w aktach postępowania znajdują się dokumenty, z których wynika, iż jego żona M. J. dokonała zgłoszenia do użytkowania budynku przy ul. [...] oraz była inwestorką budowy przyłącza wodociągowego do tegoż budynku. W tych okolicznościach, przy braku jednoznacznego ustalenia, kto był w dacie wydania zaskarżonej decyzji właścicielem domu przy ul. [...] w P., zarzut skarżącego podniesiony w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż decyzja skierowana została do osoby nie będącej stroną postępowania, gdyż nie jest on właścicielem tej nieruchomości, ani nie ma do niej innego tytułu prawnego, jest zasadny. Organy nie ustalił bowiem, czy budynek ten był wyłączną własnością skarżącego, czy też stanowił współwłasność małżonków J. Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego wydana na podstawie art. 51 może być skierowana do inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Oznacza to, że decyzja taka powinna być skierowana, w przypadku ewentualnej współwłasności obiektu, do wszystkich współwłaścicieli, gdyż dotyczy ich interesu prawnego, wynikającego z prawa własności nieruchomości. Skoro skarżący w skardze podnosi, iż decyzje organów obu instancji nakazujące rozbiórkę skierowane zostały do osoby nie będącej stroną postępowania, gdyż właścicielką domu była jego żona M. J., powstaje wątpliwość, czy także decyzja nakładająca na B. J. obowiązek wykonania ekspertyzy spornego zadaszenia została skierowana właściwie. Podkreślenia wymaga fakt, że M. J. nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego i w aktach brak jest dowodów, z których wynikałoby, że brała w nim udział, co w przypadku potwierdzenia zarzutu skarżącego stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu postępowanie dowodowe wymaga poczynienia dodatkowych ustaleń oraz ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zważywszy na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.