IV SA 1744/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gorczycka-Muszyńska, Sędziowie WSA Tadeusz Cysek, Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2004 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2002 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...] lutego 2003 r., odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie przyłącza gazowego do budynku na terenie działek nr ew. [...],[...] i [...], położonych przy ulicy [...] w C.. W uzasadnieniu SKO podzieliło w całości ocenę dokonaną przez organ I instancji, zgodnie z którą zamierzenie inwestycyjne skarżących jest sprzeczne z postanowieniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta i stołecznego uzdrowiska K.z dnia [...] stycznia 1987 r., zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. w związku z Uchwalą nr [...] Rady Miejskiej K.z dnia [...] kwietnia 1995 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów wsi C.. Zgodnie z tym planem działki skarżących znajdują się na obszarze o funkcji: "Tereny upraw polowych - do adaptacji dotychczasowego sposobu użytkowania. Zakaz zabudowy i podziału. Obszar chroniony ustawą " O ochronie terenów rolnych i leśnych ". Obowiązują dla całego obszaru obostrzenia wynikające ze statusu uzdrowiska dla strefy "C", zakaz realizacji szklarni na tym terenie. W ocenie SKO w chwili obecnej nie ma podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji wobec zakazu zabudowy, przewidzianego w planie. W skardze na powyższą decyzje skarżący podnieśli, iż organy administracji orzekające w sprawie nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, a ponadto dokonały błędnej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podnieśli, iż budynek na potrzeby którego chcą wykonać przyłącze gazowe został wybudowany legalnie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 1994 r. W świetle postanowień tej decyzji budowa ta miała być prowadzona zgodnie z projektem przewidującym ogrzewanie gazem i przyłącze gazowe. W sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, rozpatrywanych na wnioski innych wnioskodawców, organ I instancji stwierdzał wprawdzie, iż plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje na tym terenie zabudowy, niemniej z racji tego. iż istniejące budynki wybudowano na podstawie ważnych pozwoleń na budowę, przyłącza gazowe należy traktować jako element uzupełniający infrastrukturę techniczną działek a niejako zabudowę w rozumieniu zapisów planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo podnoszą skarżący, iż w świetle zapisu planu "Tereny upraw polnych - do adaptacji dotychczasowego sposobu użytkowania" budowę przyłącza gazowego do istniejącego budynku należało zakwalifikować jako adaptację do dotychczasowego sposoby użytkowania. Organy orzekające w sprawie nie rozważyły ponadto, czy na wybudowanie przyłącza gazowego wymagane jest uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Tymczasem należało wziąć pod uwagę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1993/99, uznający, iż wybudowanie przyłącza wodociągowego lub kanalizacyjnego jako samodzielnego urządzenia budowlanego nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W całości należy przychylić się do zarzutu skarżących, iż organy orzekające w sprawie nie dość wnikliwe oceniły treść postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wyjaśniono dlaczego budowę przyłącza gazowego a zatem inwestycji o charakterze uzupełniającym w stosunku do budynku mieszkalnego należy traktować jako "zabudowę" w rozumieniu planu, objętą całkowitym zakazem. Nie ustalono także, co bez wątpienia słusznie podnosi skarga, czy inwestycja skarżących mieści się w pojęciu "adaptacja do dotychczasowego sposobu użytkowania", co wyłączałoby stosowanie w stosunku do niej zapisu o zakazie zabudowy. Wobec powyższych uchybień negatywne załatwienie wniosku skarżących, w sytuacji wcześniejszego wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy K. co najmniej kilku decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przyłączy gazowych na terenach o takim samym przeznaczeniu, jak działka skarżących (decyzje: z dnia [...] września 2002 r., wydana na wniosek M. C.; z dnia [...] października 2000 r., wydana na wniosek K. B.; z dnia [...] października 2000 r., wydana na wniosek K. D.), nie daje się pogodzić z art.32 Konstytycji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącym iż wszyscy są równi wobec prawa oraz mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne a nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Słusznie także podnoszą skarżący, iż organy orzekające w sprawie nie rozważyły, czy realizacja planowanej inwestycji w ogóle wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Należało bowiem wyjaśnić, czy w sprawie znajdzie zastosowanie art.39 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn.zm.), stanowiący, iż nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. Katalog takich robót zawiera art.29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz.2016zpóźn.zm.). Wprawdzie decyzje organu I i II instancji wydano przed dniem 11 Hpca 2003 r., w którym to dniu weszła w życie nowelizacja art.29 prawa budowlanego przewidująca wprost, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przyłączy do budynków: elektromagnetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych (ust.l pkt 20), niemniej orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonujące wykładni poprzedniego brzmienia tego artykułu (nie zawierającą odpowiednika wskazanego wyżej ust.l pkt 20) prezentowało kierunek zbieżny z przyjętym w nowelizacji. Trafnie podnieśli skarżący, iż należało ocenić, czy w drodze analogii w sprawie nie należało odnieść się do oceny prawnej sformułowanej w wyroku z dnia 5 kwietnia 2001 r., sygn.akt IV SA 1993/99, LEX Nr 54181, prezentującym pogląd, iż na wybudowanie przyłącza wodociągowego lub kanalizacyjnego jako samodzielnego urządzenia budowlanego nie jest wymagane uzyskanie pozwolenie na budowę. W braku uwzględnienia tych aspektów sprawy przez organy należy stwierdzić, iż nie doszło do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art.97 ust.l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawą - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).