IV SA 1828/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, As. WSA Mariola Kowalska, Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Marcin Gruszczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2004 r. sprawy ze skargi B. i T.G. na decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku B. G. i B.G., decyzją z dnia [...] lutego 2003r. Nr [...] nie stwierdził nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1990r. Nr [...], udzielającej R. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ulicy [...] w C. Organ ustalił, iż zgodnie z ówcześnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka leżała na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną i mogła być wykorzystana pod realizację budynku mieszkalnego. Budynek ten został zrealizowany w drugiej linii zabudowy z otworami okiennymi w ścianie południowej budynku w odległości 2,30m od granicy działki wnioskodawców. Zgodnie z § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.), w ocenie organu odległości o jakich mowa w § 12 ust. 1 tegoż rozporządzenia mogły ulec zmniejszeniu, jeżeli przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4m od granicy działki, odległość między budynkiem istniejącym a budynkiem projektowanym wyniesie co najmniej 8m . Organ nie stwierdził zatem naruszenia przepisów prawa, w tym naruszenia § 12 ww. Rozporządzenia. W odwołaniu od powyższej decyzji B.G. oraz B.G. wniosły o jej uchylenie. Podniosły, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] udzielająca R.K. pozwolenia na budowę zapadła w wyniku fałszerstw inwestora i niezgodnie z przepisami. Jako sąsiedzi nie zostały odwołujące się zawiadomione o odbiorze budynku. W sprawie wydano dwie kolejne decyzje na budowę domu, różniące się uzasadnieniem. Ponadto istniejący budynek inwestorek stoi w odległości 3m od granicy działki, co oznacza, iż nie można było zastosować przepisu § 12 ust. 2 Rozporządzenia w 1 niniejszym przypadku. W związku z powyższym wniosły o nakazanie inwestorowi, zamurowanie okien od strony działki odwołujących się, likwidację tarasów i balkonów od ich strony oraz zmianę kierunku spadu połaci dachowej zgodnie z II wersją zatwierdzonej dokumentacji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania , decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ ustalił, iż z załączonego planu realizacyjnego, stanowiącego integralną część wydanego pozwolenia na budowę, budynek mieszkalny R. K. został usytuowany w odległości 2,30m od granicy działki i 12m od istniejącego budynku skarżących. Organ stwierdził , iż takie usytuowanie budynku nie naruszało ówcześnie obowiązującego Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z 1980r. Ponadto bezzasadne są zarzuty skarżących, iż nie uczestniczyły w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, ponieważ w dacie wydania przedmiotowej decyzji nie były one stronami w sprawie, jak wynika to z załączonego przez skarżące postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Właścicielkami sąsiedniej nieruchomości stały się dopiero w 1993r. W świetle powyższego organ odwoławczy uznał iż decyzja Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę nie narusza prawa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. i T.G. wnieśli o stwierdzenie, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1990r. została wydana niezgodnie z obowiązującym prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarga jest zasadna, ponieważ w ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, 77 oraz art. 156 § 1 pkt 2, wskazanego jako podstawa prawna wydanej decyzji. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy. Obowiązkiem organu 2 rozpoznającego sprawę jest wyjaśnienie wszystkich okoliczności wskazywanych przez stronę postępowania, jak również stwierdzonych przez organ w toku postępowania. Z uzasadnień decyzji organu obu instancji wynika, natomiast brak wnikliwego i rzetelnego rozważenia materiału dowodowego, w zakresie wskazywanym przez strony postępowania. Przy ocenie braku rażącego naruszenia przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 17, poz. 62 z późn. zm.) organy nie ustosunkowały się do treści ust. 2 tego § , z którego wynika, iż odległości określone w ust. 1 § 12 mogą ulec zmniejszeniu jedynie w przypadku, gdy istniejąca zabudowa na sąsiedniej działce zlokalizowana jest w odległości większej niż 4m od granicy działki. Z wyjaśnień skarżących wynika natomiast, iż ich budynek posadowiony jest w odległości 3m od granicy działek. W tej sytuacji nie miałby zastosowania przepis umożliwiający zmniejszenie odległości budynku od granicy działki. Rozważenia wymaga czy takie naruszenie § 12 ww. rozporządzenia miało charakter rażący. Ponadto, na co wskazywali wielokrotnie skarżący w toku postępowania, zostało wydanych kilka decyzji w przedmiocie pozwolenia R.K. na budowę domu jednorodzinnego. Decyzje te mimo, iż zostały wydane w tej samej dacie, przez ten sam organ, w tym samym przedmiocie, różnią się zarówno co do treści uzasadnienia, jak również ustalonego kręgu stron postępowania. Organy nie zbadały sprawy w tym zakresie, jak również nie wyjaśniły, czy nie zachodzi w sprawie okoliczność, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Okoliczność tę organ powinien był wziąć pod uwagę z urzędu w toku badania sprawy pod kątem naruszenia art. 156 k.p.a. Niewyjaśnienie wskazanych okoliczności faktycznych, stanowi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu , który może mieć wpływ na rozstrzygniecie. Z ww. przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji . 3