IV SA 1847/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie (WSA, As. WSA Mirosława Kowalska ( spr. ), Bogusław Cieśla, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2004 r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej E. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i pozwalającej K.M. na budowę pawilonu handlowego typu Ruch przy ul. [...] w W., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Organ I instancji orzekając jak w wyżej powołanej decyzji ustalił, że inwestor K.M. dysponuje: ostateczna decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] maja 2002 r.; projektem architektoniczno-budowlanym posiadającym uzgodnienia rzeczoznawców ds. higieniczno-zdrowotnych, ds. bhp i ergonomii pracy, [...] Konserwatora Zabytków, warunkami technicznymi przyłączenia S.; ponadto posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikające z dzierżawy gruntu o pow. 18m² przy ul. [...] w W., jaką zawarła z Gminą [...]. Organ II instancji, rozpoznając odwołanie Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "E." w W. ustalił, że ta jest władającą nieruchomością przy ul. [...] w W. W ocenie organu, przesłanką dopuszczalności przedmiotowej inwestycji była zgoda w/w spółdzielni, której ta nie wyraziła. W tych warunkach, zdaniem Wojewody [...], decyzja pozwalająca na budowę została wydana osobie, która "nie wykazała się w pełni prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". W skardze z dnia 19 maja 2003 r., kierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego K.M. podniosła, że Wojewoda z naruszeniem art. 7 i 77 kpa nie ustalił czy Spółdzielnia Energetyka ma prawo do przedmiotowego terenu, bowiem właścicielem jest obecnie Miasto [...], wcześniej Gmina [...]. Zdaniem skarżącej nie było podstaw do umorzenia postępowania skoro strona (inwestor) zgłosiła wniosek o merytoryczne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji można postawić zarzut naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest jej sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zaskarżona decyzja zapadła z obrazą przepisów art. 7 kpa wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy, art. 77 wobec braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i art. 107 kpa gdy zważyć, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera właściwej wykładni przepisów prawa. Organ II instancji nie zbadał tytułu prawnego Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "E." do nieruchomości przy ul. [...]. Organ z samego stanu władania wywiódł jej przymiot strony w niniejszym postępowaniu i prawo do wyrażania, bądź nie zgody na przedmiotową inwestycję. Podkreślić należy, że z zasady w postępowaniu o pozwolenie na budowę stroną jest inwestor, właściciel bądź wieczysty użytkownik sąsiedniej nieruchomości i to o ile wykaże dążenie do ochrony uzasadnionego interesu. Organ mając wątpliwości co do prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe, a nie ograniczyć się do ustalenia, że inwestor nie dysponuje nim "w pełni". Tu należy podkreślić, że przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, należy rozumieć tytuł wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego przekazującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych. Rzeczą organu II instancji było rozpoznanie sprawy w jej całokształcie. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest błędna także co do rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania, zapadła z obrazą przepisu art. 105 kpa. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się w art. 105 kpa oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przed rozstrzygnięciem jej co do istoty. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem organ odwoławczy, który uchylił decyzję organu I instancji nie ma uzasadnienia do jednoczesnego umorzenia postępowania przed tą instancją, jeżeli istnieje żądanie rozpatrzenia sprawy co do jej istoty. Żądanie takie świadczy bowiem o tym, że postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe. Nawet brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania nie czyni postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym, oznacza zaś bezzasadność żądania strony. Z urzędu Sąd zwraca uwagę na to, że w aktach administracyjnych znajduje się decyzja organu I instancji uznana za ostateczną w dniu [...] marca 2003 r. tj. przed tym nim zapadła decyzja organu II instancji z dnia [...] kwietnia 2003 r. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) uznając, że zaskarżona decyzja zapadła z obrazą obowiązujących wyżej przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.