IV SA 1870/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Krystyna Borkowska, Sędziowie NSA - Halina Kuśmirek (spr.), WSA - Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant - Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej S. K. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 7/IV SA 1870/02 U Z A S A D N I E N I E Prezydent miasta R. decyzją nr [...] z [...] grudnia 2001 r. zatwierdził projekt budowy i wydał M. B. pozwolenie na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w R, uznając że inwestor przedłożył wszystkie wymagane do otrzymania pozwolenia na budowę dokumenty. Ten sam organ postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2002 r. na podstawie art. 113 § 1 Kpa sprostował z urzędu omyłkę w powyższej decyzji z [...].12.200 lr. powołując inną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu "nr [...] z [...].12.2001 r." zamiast "[...] z [...].11.2001 r." Od decyzji tej wniosła odwołanie właścicielka sąsiedniej nieruchomości S. K., uznając iż planowana inwestycja usytuowana w odległości 1,5 m od granicy jest sprzeczna z obowiązującymi przepisami. Spowoduje również zacienienie jej działki. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] marca 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 5.03.2001 r. w sprawie P.11/2000 dopuszczający możliwość usytuowania obiektu w odległościach mniejszych aniżeli wymienione w ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie wykazana możliwość zachowania tych odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Planowana rozbudowa spełnia powyższe warunki. Nie będzie również powodowała przesłonienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, bowiem w ścianie budynku S. K. od strony projektowanego budynku nie było otworów okiennych. Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła S. K., uznając iż zaskarżona decyzja narusza art. 6, 7, 8, 9, 77 i 107 kpa. Skarżąca podniosła, iż organy administracyjne, wbrew przepisom art. 35 prawa budowlanego nie zbadały zgodności proponowanej zabudowy z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan bowiem przewiduje możliwość wznoszenia obiektów do wysokości 8 m. Ponadto decyzja narusza rażąco prawa osób trzecich. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn aniżeli podniesiono w skardze. Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) Sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Badając zaskarżone decyzje pod względem ich zgodności z prawem Sąd uznał, iż doszło w niniejszej sprawie do naruszenia prawa, a w szczególności przepisów postępowania administracyjnego. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada zawarta w art. 7 kpa nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z kolei art. 77 § 1 kpa określa, iż organy administracyjne zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zarzut dowolności można zarzucić postępowaniu gdzie ustalenia faktyczne znajdują wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale nie w pełni zostały one rozpatrzone przez organ orzekający. Przedmiotem kontrolowanego postępowania są decyzje zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce przy ul. [...] w R. Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126) wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę musi być poprzedzone zgodnością projektu zagospodarowania działki tak z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jak i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Do akt niniejszej sprawy załączone zostały dwie ostateczne decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowaniem Prezydenta miasta R., dotyczące przedmiotowej inwestycji 1) z dnia [...].11.2001 r. nr [...]- - doręczone stronom postępowanie 2) i z dnia [...].12.2001 r. nr [...] - doręczone jedynie inwestorom Sentencje obu decyzji różnią się wysokością projektowanej inwestycji i wykończeniem dachu nadbudowanej części. Nie wiadomo dokładnie, która z decyzji załączona została do wniosku o pozwolenie na budowę i była podstawą wydanej decyzji w tej sprawie. Będąca przedmiotem kontroli Sądu decyzja organu I instancji z [...].12.2001 r. powołuje się bowiem na ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu [...].11.2001 r., w której wysokość rozbudowanego obiektu zastała ograniczona do 8 m. Prezydent miasta R. postanowieniem nr [...] z dnia [...].01.2002 r. prostował w trybie art. 113 kpa omyłkę w powyższej decyzji wpisując decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z [...].12.2001 r. jako podstawę uzyskanego pozwolenia na budowę. Postanowienie to otrzymali wyłącznie inwestorzy. podnieść trzeba, że w trybie art. 113 § 1 kpa można sprostować oczywiste omyłki, błędy pisarskie i rachunkowe, jednakże nie mogą być sprostowane błędy, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej. 2 całą pewnością powołanie w pozwoleniu na budowę innej ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zawierającej odmienne dane dotyczące budowy stanowi zmianę ustaleń faktycznych i nie mogło być sprostowane w trybie art. 113 kpa. Ponadto podnieść trzeba, że wydanie w ciągu niecałego miesiąca drugiej ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na rzecz tych samych stron, dotyczącej tej samej inwestycji może być dotknięte wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Kwestie te nie zostały ocenione ani przez organ I instancji ani też przez organ odwoławczy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt lc cytowanej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.