IV SA 188/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska, sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), sędzia NSA Tadeusz Cysek, Protokolant Grażyna Dalba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2004 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkańców Budynku przy ulicy [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] w W. od decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lipca 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na nadbudowie i modernizacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. oznaczonej literami ABCDEF na mapie sytuacyjno-wysokościowej, stanowiącej załącznik graficzny decyzji - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego miasta W, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...], poz. [...]), oraz Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy W. , zatwierdzonego uchwałą Rady Dzielnicy nr [...] z dnia [...] lutego 1993 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...]). Nadbudowa budynku jest planowana do wysokości VI kondygnacji, natomiast wśród budynków znajdujących się w zabudowie sąsiedniej wzdłuż linii rozgraniczających ulicy znajdują się budynki: V-kondygnacyjny budynek przy ul. [...] i budynek przy ul. [...] oraz VI - kondygnacyjny budynek przylegający do budynku przy ul. [...]. Zatem planowana inwestycja polegająca na nadbudowie dwóch kondygnacji do budynku V - kondygnacyjnego będzie nawiązywała wysokością do wysokości zabudowy sąsiedniej, czego wymaga zapis Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy W. Organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 43 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy podniósł, że mogą one być skutecznie podnoszone w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. W postępowaniu tym organ ocenia m.in. czy projektowany obiekt budowlany z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej oraz czy będzie spełniał normy przewidziane przepisami prawa budowlanego. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła Wspólnota Mieszkańców Budynku przy ulicy [...] w W. , wnosząc o jej uchylenie, zarzucając naruszenie prawa w szczególności art. 42 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w przypadku inwestycji polegającej na rozbudowie i modernizacji istniejącego obiektu, wkomponowanego w istniejący układ zabudowy miejskiej, wymagania dotyczące ochrony interesów zamieszkałych w najbliższym sąsiedztwie nie powinny być pomijane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło ojej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Poczucie krzywdy skarżących, czy też względy celowości nie mogą być brane pod uwagę. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Prawidłowo w zaskarżonej decyzji podkreślono, że istotą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest rozstrzygnięcie, czy przedmiotowa zabudowa może być realizowana na danym terenie w myśl postanowień wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest to decyzja, która stanowiłaby podstawę rozpoczęcia prac budowlanych, nie przesądza też o prawach cywilnych, tj. nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 40 i 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu kończy jedynie pierwszy etap procesu inwestycyjnego - poprzedzający postępowanie dotyczące wydania pozwolenia na budowę. W każdym z tych postępowań ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek badania różnych, istotnych dla każdego z nich zagadnień merytorycznych. Na etapie podejmowania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zachodzi potrzeba uwzględnienia wymowy art. 43 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do jego treści, określającej zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i ustalenia zasad ich zagospodarowania, organ orzekający nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, skoro zamierzenie inwestycyjne nie było sprzeczne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego miasta W, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. oraz Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy W., zatwierdzonego uchwałą Rady Dzielnicy nr [...] z dnia [...] lutego 1993 r.). Zauważyć należy, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym), na którą powołuje się skarżąca może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego lub przepisami szczególnymi w razie braku tego planu. Natomiast określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych (art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy) oznacza w postępowaniu o ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązek wskazania ograniczeń inwestowania i nie może być utożsamiane z prawem do rozstrzygania o prawach i obowiązkach potencjalnego inwestora na podstawie tych przepisów. To bowiem pozostaje we właściwości organu wydającego pozwolenia na budowę, (wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 1998 r. IV SA 1584/96 - ONSA 2000/1/15). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie warunki wynikające z ustaleń planu, z przepisów szczególnych, w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, dotyczące osób trzecich, zaś na mapie, stanowiącej integralną część decyzji w stosownej skali wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji. Kwestię usytuowania budynku i jego kształtu, zacienienia rozstrzygać będą organy właściwe do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w wyroku.