IV SA 1919/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Asesor WSA Jakub Linkowski Protokolant Karina Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004 r. sprawy ze skargi G. G., W. S., W. i K. S., M. K., K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę - IV S.A. 1919/02 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] Burmistrz Gminy W. po rozpatrzeniu wniosku inwestora W. C. na podstawie art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / tj. Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm. / oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. uchwalonego uchwałą Rady W. z dnia [...] września 1992 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stanowisk postojowych dla samochodów osobowych na okres tymczasowy 3 lata przewidzianych do realizacji w Gminie W. przy ul [...] na działce o nr ewidencyjnym [...] w granicach oznaczonych literami A-B-C-D-A na mapie stanowiącej załącznik graficzny do niniejszej decyzji. W uzasadnieniu decyzji podano, że teren inwestycji położony jest w obszarze MU – [...] o funkcji mieszkaniowo – usługowej z wykluczeniem lokalizowania obiektów, których uciążliwości i szkodliwości dla środowiska wykraczałyby poza granice inwestycji. W obszarze dopuszcza się utrzymanie i lokalizowanie urządzeń usługowych II i III stopnia obsługi. Decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołań W. i K. S., W. S., M. K. i G. G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy w/w decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podano, iż dla oceny wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podstawowe znaczenie ma jego zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne znajduje się w obszarze MU-[...], w którym dopuszcza się utrzymanie i lokalizowanie urządzeń usługowych II i III stopnia obsługi. Parking na 40 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych należy zaliczyć do urządzeń obsługi lokalnej. Brak jest jakichkolwiek dowodów, że przedmiotowa inwestycja będzie wykraczała swoją uciążliwością poza teren inwestycji. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyli G. G., W. S., W. i K. S., M. K. i K. S. Skarżący zarzucili, iż przedmiotowa inwestycja nie jest obsługą lokalną, będzie wykraczała swoją uciążliwością poza teren inwestycji, narusza ustalenia Prawa budowlanego, brak jest możliwości usytuowania 40 miejsc parkingowych na działce gdzie ma być realizowana inwestycja, narusza prawo własności skarżących ponadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nakazuje lokalizację parkingów dla samochodów osobowych na działkach własnych. Mając powyższe na uwadze wniesiono o ponowne rozpatrzenie wniosku oraz wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoja dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skarg. Postanowieniem z dnia 24 września 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji a postanowieniem z dnia 17 października 2002 r. zarządził połączenie wszystkich spraw do łącznego rozpoznania i wydania orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /. Skargi są niezasadne. Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bada się przede wszystkim zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest to promesa do następnego etapu procesu inwestycyjnego a mianowicie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na warunkach w niej określonych, ale dopiero wówczas, gdy spełnione zostaną warunki przewidziane w przepisach Prawa budowlanego. Według art. 3 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, a wnioskodawcy ubiegającemu się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu organ administracji nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43 cyt. ustawy). W przedmiotowej sprawie teren, na którym ma być realizowana inwestycja przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod funkcje mieszkaniowo – usługowe / symbol MU-[...], / w której dopuszcza się utrzymanie i lokalizowanie urządzeń usługowych II i III stopnia. Nie można mieć wątpliwości, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne spełnia powyższe ustalenia, gdyż miejsca parkingowe będą służyły osobom korzystającym z siedzib okolicznych instytucji. Fakt zamieszczenia w ustaleniach ogólnych planu zalecenia lokalizowania parkingów dla samochodów osobowych na działkach własnych / nr [...] / nie wyklucza możliwości przeznaczenia innej nieruchomości wyłącznie na miejsca parkingowe, odmienna interpretacja stanowiłaby bezpodstawne ograniczenia praw inwestora. Odnośnie zarzutu, iż przedmiotowa inwestycja będzie swą uciążliwością wykraczała poza teren inwestycji, to skarżący w tym względzie nie przedstawili żadnych dowodów. Obowiązujące w chwili wydawania decyzji obydwu instancji rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji stanowiło w § 2 pkt 8 lit. m, iż do kategorii inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska należą jedynie parkingi na ponad 500 stanowisk dla samochodów osobowych i ponad 200 dla samochodów ciężarowych. W przedmiotowej sprawie przedsięwzięcie inwestycyjne dotyczy 40 stanowisk dla samochodów osobowych, dlatego też nie może być uznane za inwestycję mogącą pogorszyć stan środowiska. Zarzuty dotyczące naruszeń Prawa budowlanego nie dotyczą tego etapu inwestycji i jeżeli będą podtrzymywane będą rozpatrzone przez organy wydające pozwolenie na budowę. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1270/ Sąd skargę oddalił.