IV SA 1961/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie WSA Wojciech Mazur /spr./ asesor WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2 . zasadza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz W. W. kwotę 250 /dwieście pięćdziesiąt/ złotych tytułem Zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2001 r. nr [...] Burmistrz Gminy P. po rozpoznaniu wniosku W. i Z. W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę siedliska rolnego tj. budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwóch budynków gospodarczych, garażu wraz z przyłączami oraz zbiornika szczelnego na nieczystości płynne na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], i [...] położonych we wsi R. ul. [...] w granicach wyznaczonych linią koloru zielonego i literami ABCDEFGHA na mapie stanowiącej integralną część decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta i Gminy P. nr [...] z dnia [...] marca 1986 r. Według ustaleń planu obszar, na którym ma być wykonana inwestycja jest oznaczony symbolem [...] - teren upraw rolnych, dla którego ustala się adaptację istniejącej rozproszonej zabudowy siedliskowej z dopuszczeniem jej uzupełnienia i przebudowy a inwestorzy są właścicielami gospodarstwa rolnego bez zabudowań. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania I. i S. M. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm. / uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji podano, iż obowiązkiem organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest ustalenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie plan nie przewiduje możliwości budowy nowych siedlisk rolnych, lecz wyłącznie adaptację istniejącej rozproszonej zabudowy siedliskowej, dopuszcza jej uzupełnienie oraz przebudowę wobec powyższego organ I instancji powinien przy ponownym rozpoznaniu sprawy w sposób nie budzący wątpliwości dokonać oceny ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i podjąć właściwe rozstrzygnięcie. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożył inwestor W. W. zarzucając naruszenie treści art. 138 § 2 k.p.a. gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno sprawę rozpoznać merytorycznie, ponieważ trudno uznać ażeby w postępowaniu przed organem I instancji nastąpiły tak istotne i poważne braki, które by uzasadniały uchylenie decyzji tegoż organu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko podnosząc, iż organ I instancji nie wykazał zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem, lecz wyłącznie ustalił, iż nie jest ono sprzeczne z jego obowiązującymi ustaleniami i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /. Skarga jest zasadna. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu. Sytuacja taka mogłaby zaistnieć, gdyby organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniające ma przeprowadzić w całości lub w znacznej części organ 1 instancji. Dokonanie ustaleń oceny miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy również do uprawnień organu odwoławczego a jeżeli ma on wątpliwości, co do ustaleń stanu faktycznego powinien skorzystać z uprawnień, jakie daje treść art. 136 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy oceni zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a w przypadku istnienia wątpliwości po wykorzystaniu uprawnień przysługujących na podstawie art. 136 k.p.a. wyda decyzję w trybie art. 138 § 1 k.p.a. Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. 153 w/w ustawy przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 w/w ustawy.