IV SA 1974/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie NSA Anna Żak, As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenie na budowę kanału ściekowego oraz przebudowę kabla energetycznego I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. J. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku Decyzją z dnia [...] września 2001 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Starosty Powiatu [...], po rozpatrzeniu wniosku inwestora Urzędu Gminy [...], zatwierdzono projekty budowlane i pozwolono na budowę kanału ściekowego oraz przebudowę kabla energetycznego w W. w liniach rozgraniczających ul. [...] w W. W uzasadnieniu stwierdzono, że inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji z dnia [...] lipca 1998 r. oraz z dnia [...] grudnia 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanych przez Burmistrza Gminy [...]. Ponadto inwestor przedłożył projekt budowlany, który spełnia wymagania art. 34 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę jest zgodne z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołań G. i M. W. oraz J. J., Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień wskazanych przez odwołujących się, gdyż zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną – nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Odszkodowanie wypłaca gmina – w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r. drogami gminnymi, a Skarb Państwa w odniesieniu do pozostałych dróg. Z akt sprawy natomiast wynika, ze przedłożony przez inwestora projekt architektoniczno- budowlany spełnia wszelkie wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i form projektu budowlanego oraz posiada wymagane prawem budowlanym opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła J. J. wnosząc o uchylenie jako niezgodnej z prawem decyzji z dnia [...] października 2001 r. wydanej z upoważnienia Starosty Powiatu [...]. Skarżąca podała, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa budowlanego tj. art. 32 ust. 4 pkt 2, gdyż jest właścicielką gruntów położonych wzdłuż ul. [...] i planowana inwestycja prowadzona jest przez nieruchomości będące jej własnością. Dlatego też Gmina nie wykazała się prawem własności gruntów objętych inwestycją, ale również nie dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarga podlega uwzględnieniu, gdyż organ II instancji nie wyjaśnił faktycznego stanu sprawy w sposób, który nie budziłby wątpliwości. Podjęto zatem rozstrzygniecie z naruszeniem naczelnych zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 6 i art. 7 kpa – zasady praworządności oraz dochodzenia prawdy obiektywnej. Zasady te nakładają na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. W myśl art. 77 § 1 kpa organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...], który zatwierdził projekt budowlany i pozwolił na budowę kanału ściekowego oraz przebudowę kabla energetycznego W. w liniach rozgraniczających ul. [...] w W. Art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (w dacie wydania decyzji) stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 1998 r. warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że projektowana inwestycja prowadzona jest m.in. po działkach nr [...] obrębu [...] i [...] obręb [...], której właścicielką jest skarżąca. Z akt sprawy nie wynika, czy inwestorzy wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pismo, kierowane do J. J. przez Urząd Gminy [...] z dnia 24 września 2001 r., wskazuje wprawdzie, że nastąpiła korekta przebiegu działek [...] i [...] obręb [...] i z aktualizacji wynika, ze przez teren działki nr [...] nie jest prowadzony projektowany kanał sanitarny, ale fakt ten nie jest poparty żadnymi dowodami. Z mapy załączonej do akt nie wynika, gdzie przebiega inwestycja, a gdzie jest granica działki skarżącej. Nie ustalono zatem w sposób nie budzący wątpliwości, czy inwestor wykazał się prawem do dysponowania gruntem w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Zauważyć należy, że nie tylko w skardze, ale również w odwołaniu od decyzji organu I instancji J. J. podnosiła fakt, iż jest właścicielką nieruchomości przez które prowadzona jest inwestycja, a organ II instancji nie odniósł się zupełnie do zarzutów skarżącej. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego brak jest ustosunkowania się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, mimo iż dotyczą one kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji jedynym możliwym rozstrzygnięciem było uchylenie zaskarżonej decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien dokładnie wyjaśnić te wszystkie okoliczności. Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy, na podstawie art. 152 Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.