IV SA 2012/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie WSA Mirosława Kowalska (spr.), As. WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2004 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania R.B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2001 r. znak [...] nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że inwestor wykonał obiekt konstrukcji metalowej trwale związany z gruntem (elementy konstrukcyjne ścian posadowione w ziemi). Obiekt ma wymiary w rzucie 6,1m x 2,3m i wysokość 2,2m, dach jednospadowy ze spadkiem na własną posesję. Ściany i więźba dachowa wykonane są z teownika a wypełnione szkłem ornamentowym. Obiekt zlokalizowany jest w odległości 0,3m od granicy działki. Na realizację obiektu inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę. Organ II instancji podzielił rozstrzygnięcie oraz argumentację zawartą w decyzji organu I instancji. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pomieszczenie wodomierza należy zakwalifikować jako obiekt budowlany na realizację którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 3 i 29, 30 Prawa budowlanego. W ocenie organu, stan faktyczny niniejszej sprawy wypełnia dyspozycję art. 48 Prawa budowlanego z 1994 roku. W skardze z dnia 30 maja 2003 r. R.B. podniósł, że obiekt jest inspektem, nie jest trwale związany z gruntem zatem nie jest budynkiem. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji można postawić zarzut naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest jej sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. nr 153, poz. 1269). Sąd podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie bezsprzeczne jest, że ma zastosowanie przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994 roku, zgodnie z dyspozycją tego przepisu właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Pojęcie budowli zdefiniowano w art.3 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. Zarówno budynki jak i budowle zaliczają się do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 prawa budowlanego z 1994 roku – roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedmiotowy obiekt nie zalicza się do żadnej z kategorii, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę (art. 29 Prawa budowlanego z 1994 r.). Stwierdzenie "samowoli budowlanej" obliguje właściwy organ do wydania decyzji o nakazie rozbiórki budowanego bądź już wzniesionego obiektu budowlanego. Do takiego rozstrzygnięcia organ administracji publicznej jest ustawowo zobligowany. Jedyną i konieczną przesłanką wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, jest stwierdzenie niedopełnienia przez inwestora wymogu uzyskania pozwolenia na budowę. Ustawa nie uzależnia nakazu rozbiórki od przyczyn rozpoczęcia budowy bez pozwolenia, stanu zaawansowania budowy, ani od spełnienia materialnoprawnego przesłanek warunkujących uzyskanie pozwolenia na budowę. Podniesiona przez skarżącego powszechność tego typu obiektów w przydomowych ogrodach nie może sankcjonować jego działania, które jest niezgodne z porządkiem prawnym. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).