IV SA 2019/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania E. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003 r. stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, iż Wojewoda [...] opisaną decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] października 1998 r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego na budowę budynku gospodarczego związanego z produkcją rolną, położonego w [...] przy ul. [...] (działka nr [...]) gmina [...]. Podstawą stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji według Wojewody [...] stanowi sprzeczność projektu zamiennego, zatwierdzonego tą decyzją z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 1998 r. znak: [...], uwzględniając wymogi planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] ustala dla działki Nr [...] zabudowę o wysokości jednej kondygnacji z dachem stromym, dwuspadowym o nachyleniu 45o. Zatwierdzony zakwestionowany decyzją projekt zamienny budynku gospodarczego na działce Nr [...] przewiduje zmianę dachu na czterospadowy i częściowo budynek dwukondygnacyjny. Ponadto organ zatwierdzający projekt budowlany zamienny w decyzji wskazał wadliwą podstawę prawną, tj. art. 155 KPA zamiast art. 36a prawa budowlanego. Są to przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 KPA w ocenie Wojewody. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy, tj. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, uznający także konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji sprzecznej z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla przedmiotowej inwestycji. W skardze złożonej do Sądu na decyzję odwoławczą E. W. zarzucił, iż narusza jego prawo własności i nie uwzględnia faktu, że budynek został wybudowany na podstawie decyzji i jest użytkowany od dwóch lat. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko z decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotowa decyzja zapadła w postępowaniu o charakterze nadzwyczajnym, którego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności. Przesłanki nieważnościowe taksatywnie wylicza przepis art. 156 § 1 KPA. Zaskarżoną decyzję organ oparł na przesłance rażącego naruszenia prawa wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 KPA. Słuszność takiej oceny Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela w całości wobec stwierdzenia, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany zamienny do decyzji Nr [...]z dnia [...] października 1998 r. o pozwoleniu na budowę, jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji przewidzianej na działce Nr [...] w [...] przy ul. [...] gmina [...]. W załączonej do akt sprawy decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania działki Nr [...] w [...], w pkt 3A – warunki zabudowy wynikające z przepisów szczególnych, wskazuje się na obowiązek dostosowania formy architektonicznej dla rejonu nadmorskiego, tj. zabudowa o wysokości jednej kondygnacji z dachem stromym dwuspadowym o nachyleniu 45o. Zatwierdzony projekt zamienny – decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r., przewiduje dach czterospadowy i wprowadza wysokość budynku częściowo dwukondygnacyjnego. Ponieważ inwestor nie uzyskał nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania działki nr [...] dopuszczającej takie zmiany projektu budowlanego, a nadal wiążące były w myśl art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym warunki zawarte w decyzji Nr [...] pkt 3A co do formy architektonicznej i wysokości inwestycji realizowanej na tej działce. Zatwierdzenie projektu sprzecznego z opisanymi wymogami słusznie organ nadzorczy ocenił jako rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1, art. 36a w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 6b prawa budowlanego. Uzasadnia to stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w trybie art. 36a prawa budowlanego, czyli Burmistrza Miasta i Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. Sąd nie podzielił stanowiska organu nadzorczego, iż także przyczyną rażącego naruszenia prawa ze skutkiem nieważnościowym było wskazanie przez organ przepisu wadliwej podstawy prawnej decyzji, tj. art. 155 KPA mimo, iż istotne przepis ten nie miał w sprawie zmiany decyzji w ogóle zastosowania. Regulację zmiany decyzji budowlanej zawiera wskazany przepis art. 36a ustawy "Prawo budowlane". Należy jednak zauważyć, iż do stwierdzenia nieważności decyzji wystarczy ustalenie choćby jednej z przesłanek wyliczonych w art. 156 § 1 KPA. W sprawie niniejszej przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 (zdanie ostatnie) zaistniała niesprzecznie. Podnosząc w skardze okoliczności, ze budynek został zrealizowany zgodnie z wydaną decyzją i jest już użytkowany, nie wyłączają konieczności stwierdzenia nieważności tej decyzji w sytuacji, gdy zaistniała przesłanka skutkująca ocenę, iż decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadą nieważnościową. Brak podstaw prawnych do uwzględnienia skargi uzasadnia jej oddalenie z mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270)