IV SA 2051/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Czesława Socha (spr.), Sędziowie NSA (del.) Bogusław Moraczewski, WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Dorota Jackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi J. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych oddala skargę Decyzja z dnia [...] kwietnia 2002 r. ( o nr [...]) – Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138§1 pkt. 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania J. F. z dnia [...] stycznia 1999 r. od decyzji wydanej z dnia [...] grudnia 1998 r. Wojewody [...] (o nr [...]) odmawiającej nadania uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci instalacji i urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, cieplnych, wentylacyjnych i gazowych – uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o zakwalifikowaniu J. F. do egzaminu ustnego na przedmiotowe uprawnienia budowlane. W uzasadnieniu podał, że wyrokiem z dnia 10 lipca 2001 r. o sygnaturze akt IV SA 1014/99 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję organu II instancji. W myśl art. 30 ustawy z dnia 11 marca 1995 r. o naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74 poz. 368 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu NSA wiąże organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Analizując ponownie przedmiotową sprawę mając na względzie art. 30 ustawy stwierdzono, że decyzja organu I instancji została wydana niezgodnie z prawem. Zakwestionowana przez J. F. treść niektórych pytań i odpowiedzi zawartych w teście egzaminacyjnym po dokonaniu szczegółowej analizy pytań i odpowiedzi pisemnego testu egzaminacyjnego należało uznać za uzasadnione. Należało zatem przyjąć, że J. F. zdała egzamin pisemny na uprawnienia budowlane w w/w specjalności instalacyjnej i sanitarnej. Skargę na powyższą decyzję złożyła J. F. Zarzuciła, że wydana decyzja jest sprzeczna z prawem. Domagała się uchylenia i uznania, że wynik egzaminu zarówno w części pisemnej jak i ustnej powinien zostać uznany za pozytywny. W uzasadnieniu podała, że egzamin został przeprowadzony z naruszeniem prawa. Nie ma też potrzeby zdawania egzaminu w pewnym zakresie wynikającym z ustawy z 1994 r. – Prawa budowlanego. Skarżąca posiada uprawnienia państwowe nabyte we wcześniejszym okresie i przepisy powyższej ustawy uprawnienia te zachowują. Niezrozumiałe jest zatem zakwalifikowanie skarżącej do części ustnej egzaminu. Ponowne przystąpienie do egzaminu wiąże się z koniecznością uzupełnienia wiedzy w znacznym zakresie oraz poniesienie kosztów kursu przygotowawczego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał wydaną decyzję w sprawie oraz jej uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1, 2, 3 i 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. nr 153 poz. 1270) – Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. Sąd uwzględnia skargę na decyzję w przypadku stwierdzenia jej wad, o których mowa w art. 145 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził wad, o których mowa w powyższym art. 145 ustawy i dlatego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 tej ustawy. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że skarżąca zgodnie z art. 61§1 k.p.a. wnioskiem z dnia [...] lipca 1998 r. wszczęła postępowanie administracyjne, a więc zakreśliła ramy wszczętego postępowania. Domagała się nadania uprawnień budowlanych w rozszerzonym zakresie w ramach posiadanych. Komisja kwalifikacyjna rozpatrując powyższy wniosek na posiedzeniu w dniu [...] listopada 1998 r. dopuściła skarżącą do egzaminu pisemnego. Pozytywne zdanie egzaminu pisemnego uprawniało do przystąpienia do egzaminu ustnego. Należało zatem rozważyć – czy zaliczenie skarżącej egzaminu pisemnego zwalniało także z egzaminu ustnego. Organ II instancji reformując decyzję organu I instancji na podstawie art. 138§1 pkt. 2 k.p.a. przyjął, że zaliczenie skarżącej egzaminu pisemnego nie zwalnia od przystąpienia do egzaminu ustnego. Powyższe stanowisko organu należy uznać za uzasadnione z następujących powodów. Stosownie do art. 12 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (DZ. U. nr 89 poz. 414 ze zm.) o uzyskaniu uprawnień budowlanych orzeka wojewoda. Warunkiem ich nadania jest złożenie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Kwestie w tym zakresie reguluje rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i budownictwa z dnia 30 grudnia1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. nr 8 poz. 38 z 1995 r. ze zm.). W § 10 tego rozporządzenia określono, że egzamin zawiera część ustną oraz pisemną w formie testu. Wojewoda ustala szczegółowy program egzaminu, który zatwierdza Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. O ile w programie tym określono szczegółowe warunki przejścia do egzaminu ustnego, bo w świetle powyższego nie można przyjąć, że zaliczenie egzaminu pisemnego, zwalnia już skarżącą z egzaminu ustnego. Skarżąca nie wykazała podstaw prawnych aby uprawnienia jej także przysługiwały. Sąd w ramach swojej kontroli takich uprawnień dla skarżącej też się nie dopatrzył. Kwestia zaś dalsza – czy skarżącej w ramach złożonego wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne zostaną przyznane uprawnienia należą do dalszych działań organu, o których mowa w § 9 cytowanego wyżej rozporządzenia. Przedmiotowe postępowanie stanowi wobec tego tylko część postępowania w ramach wszczętego o nadanie uprawnień budowlanych, o których mowa w cytowanych wyżej przepisach. Sąd w niniejszym postępowaniu zgodnie z art.. 153 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany jest z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w powołanym też przez organ II instancji wyroku. Sąd ten przyjął, że czynności podejmowane przez komisję egzaminacyjną (kwalifikacyjną) prowadzonego postępowania administracyjnego o nadaniu uprawnień przez wojewodę podlegają też kontroli sądowej. Powyższe wskazuje , że w niniejszym postępowaniu poza oceną pozostały zarzuty całkowitego zwolnienia skarżącej także od egzaminowania zarówno pisemnego i ustnego skoro organ I instancji jeszcze nie wypowiedział się w zakresie o nadanie uprawnień. Nie ma też znaczenia w sprawie kwestia dodatkowego uzupełnienia wiedzy przez skarżącą czy też ponoszenia kosztów kursu przygotowującego. W związku z tym, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku a jednocześnie brak jest podstaw, które należałoby brać pod rozwagę z urzędu, Sąd na mocy art. 151 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) skargę oddalił.