IV SA 2086/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Z. Niewiadomski (spr) Sędzia NSA T. Kobylecka Sędzia WSA M. Małaszewska - Litwiniec Protokolant I. Kędzior po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004 r. sprawy ze skargi P. na uchwałę Rady Miejskiej K. z dnia [...]kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu S. 1) Stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2) Zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) Zasądza od Rady Miejskiej K. na rzecz P. kwotę 300( trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 30 sierpnia 200 r. "P." w W. wniosła zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów S., podnosząc, iż ustalenia kwestionowanego projektu planu naruszają jej prawo własności, a to w związku z przeznaczeniem obszaru, którym położone są działki Spółki pod budownictwo wyłącznie jednorodzinne bez dopuszczenia budownictwa szeregowego i atrialnego. Spółka uznała ,też ustalenia projektu planu zobowiązujące do zachowania powierzchni czynnej biologicznie za wystarczające dla racjonalnej gospodarki przestrzennej i zażądała usunięcia wymogu zachowania zasady lokalizowania jednego budynku na jednej działce. Za zasadne uznała przeznaczenie przedmiotowego terenu na cele zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem zabudowy wielorodzinnej. Uchwałą Nr. [...] z dnia[...] kwietnia 2003 r. Rada Miejska w K., odrzuciła zarzut spółki w tej części w której kwestionuje się ustalenia projektu planu o dopuszczalności zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wyłącznie wolnostojącej oraz wykluczenia możliwości budowy więcej niż jednego budynku na działce. W uzasadnieniu Rada powołała się na rygory wynikające z rozporządzenia nr [...] Wojewody [...], z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie zmiany niniejszego rozporządzenia o utworzeniu obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...] oraz na potrzebę ochrony wartości kulturowych, krajobrazowych i przyrodniczych gminy uzdrowiskowej. Brak dopuszczenia żądanych funkcji Rada uzasadniła uprawnieniami wynikającymi z art.4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w K. wniosła "P. " reprezentowana przez radcę prawnego K.K. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały pełnomocnik skarżącej zarzucił Radzie Gminy K. naruszenie prawa własności poprzez brak możliwości zagospodarowania nieruchomości należących do Spółki w sposób umożliwiający ich gospodarcze wykorzystanie odnosząc się do twierdzeń Rady iż przyjęte ustalenia zostały narzucone przepisami w/w rozporządzenia Wojewody [...]. Skarżąca Spółka podniosła, iż rozporządzenie to nie ogranicza możliwości lokalizowania na przedmiotowym obszarze budynków bliźniaczych oraz więcej niż jednego budynku na działce. W związku z brakiem przekonywującego - - w ocenie skarżącej uzasadnienia do podjętych ustaleń, skarżąca Spółka zarzuciła Radzie nadużycie władztwa planistycznego. Tym bardziej - konkluduje strona skarżąca - że na posiedzeniu Rady zostały przedstawione gotowe projekty uchwał, niemożliwym czyniąc ich zmianę. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska K. wniosła o oddalenie skargi z uzasadnieniem jak w zaskarżonej uchwale. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Oceniając legalność w/w uchwały Rady Miejskiej K. odrzucającej zarzut skarżącej, trzeba zauważyć, że w świetle zebranych w sprawie materiałów nie wynika, aby Rada zobowiązana dyspozycją art. 24 ust.3 mającej zastosowanie w sprawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr. 151 poz.139 ze zm. o zagospodarowaniu przestrzennym wnikliwie rozważyła zarzuty skarżącej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały Rada ogólnie powołała się na politykę przestrzenną Gminy wyrażoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, wedle której przedmiotowy teren jest przeznaczony pod uzupełniającą ekstensywną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a ograniczenia intensywności zabudowy równie ogólnie uzasadniła potrzebą ochrony wartości kulturowych, krajobrazowych i przyrodniczych gminy uzdrowiskowej bez sprecyzowania o jakie konkretnie wartości wysoko cenione chodzi na obszarze objętym projektem planu. Z kolei powołując się na przywołane wyżej rozporządzenie nr. [...] Wojewody [...] Rada nie uzasadniła dlaczego wyeliminowała z projektowanych ustaleń planistycznych dopuszczone rozporządzeniem formy ( budownictwo bliźniacze) oraz wprowadziła inne zakazy, zdaniem strony skarżącej - tam nie zawarte. Również powoływanie się poprzez Radę w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały na upoważnienie do ustalenia przeznaczenia terenu pod określone funkcje, bez wykazania niezbędności ingerencji w sferę prawa własności skarżącej Spółki nie może znaleźć akceptacji w świetle przywołanej wyżej ustawy regulacji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zobowiązującej do wyczerpującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji zgodzić się trzeba, ze skarżącą, że zaskarżona uchwała wbrew regulacji art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego gminy. Ustawowy obowiązek uzasadnienia uchwały jest szczególnie ważny wówczas, gdy rada gminy odrzuca wniesiony zarzut. Chodzi bowiem o to, aby rada rozpatrując zarzut wyjaśniła wszystkie istotne okoliczności sprawy, tak aby można było jednoznacznie rozstrzygać czy w danym przypadku został czy też nie został naruszony interes prawny skarżącego. Rada mając na względzie interesy ogółu społeczności lokalnej nie może tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych obywateli i jednostek organizacyjnych, co więcej, ustawodawca zobowiązując radę gminy do uzasadnienia faktycznego i prawnego podjętej uchwały w przedmiocie zgłoszonego zarzutu miał na celu nie tylko nie budzące wątpliwości wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, ale także próbę przekonania skarżącej o zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia. Takie jest ratio legis przepisów o skarżeniu planu na etapie jego przygotowania, wynikające z wykładni systemowej przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W rezultacie naruszenie przepisów art.24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązujących do uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały o odrzuceniu wniesionego zarzutu nie może pozostać bez wpływu na ocenę jej legalności i może stanowić przesłankę do stwierdzenia jej nieważności. Nie bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej uchwały pozostaje też fakt, iż wbrew twierdzeniu Rady, że dochowała ona procedury planistycznej, wymaganej art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, aby w pracy nad kwestionowanym projektem uzyskano wszystkie wymagane uzgodnienia. Niewyjaśniona pozostaje kwestia uzgodnienia przedmiotowego projektu planu z organami inspekcji sanitarnej. Mając to wszystko na uwadze skład orzekający doszedł do przekonania, że zaskarżona uchwała nie może się ostać w obrocie prawnym, wymagając powtórnego rozpatrzenia zarzutu skarżącej spółki. Powyższe orzeczono na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270).O wstrzymaniu zaskarżonej uchwały do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz o kosztach postępowania orzeczono na postawie odpowiednio art. 152 i 200 tej ustawy.