IV SA 2114/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2004 r. sprawy ze skargi G. M., Ł. M., D. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na przebudowę drogi wojewódzkiej. I. Uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Dróg Wojewódzkich, zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę i przebudowę drogi wojewódzkiej nr [...][...] od km 24 + 626 do km 24 + 890 w miejscowości [...]. W uzasadnieniu podał, ze Zarząd Dróg Wojewódzkich wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę załączając dokumenty wymagane prawem. Inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy. Inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ administracji zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu. W toku postępowania uwagi wnieśli właściciele działek nr [...] przylegających do planowanej inwestycji. Organ przyjął, iż ich roszczenia nie mają wpływu na planowaną inwestycję, gdyż właściciele działki [...] samowolnie zajęli pas drogowy, a właścicielka działki [...] zbyła część działki przeznaczonej pod budowę drogi na rzecz Województwa [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania G. M. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w dacie swej ważności daje podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wydana w dacie, kiedy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była ostateczna. Inwestor złożył wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i tym samym spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Skoro zostały dopełnione wszystkie formalności prawem przewidziane, właściwy organ do wydania pozwolenia na budowę nie mógł odmówić wydania takiej decyzji. Z pisma Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. wynika, że nie zachodzi konieczność wejścia na działkę o numerze ewidencyjnym [...], gdyż ogrodzenie tej działki stoi na działce drogowej o numerze [...], wynika z tego, że występuje konieczność usunięcia spornego ogrodzenia, ponieważ znajduje się w pasie drogowym. Skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli G. M., Ł. M., D. M. Skarżący zarzucili obrazę artykułu 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także obrazę art. 7, 77, 80 i art. 103 § 3 kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia. Zarzucili również obrazę art. 32 ust. 1 prawa budowlanego poprzez zaniechanie przeprowadzenia w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej drogi. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga w części naruszenia art. 7 kpa jest uzasadniona. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego, istotnego w sprawie stosownie do art. 7 i 77 § 1 kpa. Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności, mających znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie może ograniczać się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozpatrzyć sprawę. Wynika to z art. 138 kpa, który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie, zmiana zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę: przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...][...] od km 24 + 626 do km 24 + 890 w miejscowości [...] według projektu budowlanego opracowanego przez mgr inż. A. S. Załączony do decyzji projekt budowlany dotyczy odcinka od km 24 + 626 do km 24 + 890 nazwanego odcinek [...] oraz zawiera odręczny dopisek (bez żądnego podpisu), że dotyczy także odcinka od km 21 + 100 do km 24 + 890. Z tekstu opracowania projektu inż. A. S. wynika również, że przedmiotem przedsięwzięcia jest przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...][...] na odcinku od km 21 + 100 do km 25 + 903,60. Inwestycję podzielono na dwa etapy realizacji: w [...] etapie nastąpi realizacja odcinka [...] od km 24 + 890 do km 25 + 903,60, w [...] etapie zostanie zrealizowany pozostały docinek drogi od km 21 + 100 do km 24 + 890. Jak z powyższego wynika załączony projekt budowlany nie pokrywa się z decyzją o pozwoleniu na budowę, co jest niezgodne z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r., który stanowi, ze projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w pisemnych motywach decyzji pominął milczeniem te rozbieżności, decyzja z dnia 14 maja 2003 r. uległa uchyleniu. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej wyżej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.