IV SA 2139/03

IV SA 2140/03 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska, sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), asesor WSA Anna Szymańska, Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2004 r. sprawy ze skargi J. C. i U. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwóch jednorodzinnych budynków mieszkalnych wolnostojących z przyłączami i sieciami oraz elementami zagospodarowania terenu na części działek o nr ew. [...],[...],[...],[...] w obr. [...]przy ul. [...] w W., na zasadzie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...]z dnia [...] września 1992 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...] z dnia [...].X.1992 r., poz. [...]) oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dawnej wsi K., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 1999 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...] z dnia [...].XII.1999 r., poz. [...]). Teren inwestycji jest przeznaczony pod funkcje mieszkaniowo-usługowe ([...]) oraz funkcje ochrony systemu przyrodniczego miasta ([...]). Z racji przeznaczenia pod utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych z urządzeniami I stopnia obsługi ludności możliwe jest zrealizowanie przedmiotowej inwestycji przez J. B.. Uwarunkowania i ograniczenia wynikające ze specyfiki obszaru wyszczególniono w pkt 2.1 decyzji. Wskazano też na uwarunkowania i ograniczenia wynikające z ustaleń ogólnych planu, w szczególności dotyczących ochrony [...] W.. Organ I instancji uzyskał przed wydaniem decyzji uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody oraz [...] Konserwatora Zabytków. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, że dotyczą one w przeważającej części innego etapu realizacji budowy, zaś przedmiotem niniejszego postępowania, którego celem jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest wyłącznie przesądzenie, czy inwestycja jest zgodna z planem. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wnieśli J. C. i U. K.. W uzasadnieniu skargi zarzucili, że teren inwestycji, wbrew treści decyzji położony jest wyłącznie na terenie działki nr [...][...], której są oni współwłaścicielami. Ich zdaniem decyzją z dnia [...].XI.2002 r. nastąpił podział działki nr [...], co narusza ich interes prawny, gdyż odmówiono im prawa decydowania 0 sposobie podziału tej działki, przebiegu drogi i sposobie zagospodarowania. Poza tym błędne jest zdaniem skarżących twierdzenie organu, jakoby inwestycja była zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Z planu wsi K. wynika zakaz lokalizacji w strefie ochrony bezpośredniej [...] W. nowych obiektów kubaturowych, zakaz wykonywania wykopów liniowych równoległych do krawędzi [...], zakaz prowadzenia przewodów wodociągowych. Fakt uzgodnienia inwestycji z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody jest niewystarczający, ponieważ nie dysponował on kompletną informacją o charakterze inwestycji, lokalizacji budynków, przebiegu przyłączy. Inwestycja jest także sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego W. i rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...].VIII.2000 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto dodało, że w sprawie została określona nieprzekraczalna linia zabudowy, gdyż wymagał tego obowiązujący plan. Linia zabudowy jest jednocześnie granicą stref oznaczonych w planie symbolami [...] [...], przeznaczonych pod funkcje mieszkaniowo-usługowe i funkcje ochrony systemu przyrodniczego miasta. Obowiązek ograniczenia zabudowy wyłącznie do strefy [...] nałożył Wojewódzki Konserwator Przyrody w postanowieniu z dnia [...] września 2002 r. uzgadniającym inwestycję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji, aczkolwiek z przyczyn, które nie są całkowicie tożsame z przedstawionymi przez skarżących. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), która w niniejszej sprawie ma zastosowanie z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jej wydawania, stwierdzić należy, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest decyzja Samorządowego Kolegium w W. z dnia [...] kwietnia 2003 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywała ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Stosownie do treści art. 40 tej ustawy celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest rozstrzygnięcie, czy przedmiotowa inwestycja może być realizowana na danym terenie w myśl postanowień wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawą orzekania jest plan zagospodarowania przestrzennego, obowiązujący w dacie wydawania decyzji. Podnieść należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie wskazało w uzasadnieniu decyzji żadnych danych, w oparciu o które można przyjąć obowiązywanie w dacie podejmowania przez niego decyzji planu zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z dnia [...].X.1992 r., poz. [...]). Było to konieczne w świetle uregulowania art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika zasada utraty mocy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy ( 1 stycznia 1995 r.) po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie. Zaistnienie wyjątku od tej zasady, określonego w art. 67 ust. la i 2 winno być szczegółowo wykazane w uzasadnieniu decyzji, dla której plan ma zasadnicze znaczenie. Oznacza to naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tworząc wątpliwości czy organy działały praworządnie przy rozstrzyganiu sprawy. Ponadto podkreślić należy, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego, a organ rozstrzygający ma obowiązek zbadania czy na terenie objętym wnioskiem może być realizowana zamierzona inwestycja. Oznacza to, że organ orzekający jest związany treścią wniosku i nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza jego granice. Z akt sprawy wynika, że inwestor we wniosku wskazał teren inwestycji: działka nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] o powierzchni 1, 46, 11 ha, podczas gdy w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu organ określił, że inwestycja przewidziana jest do realizacji "w Dzielnicy U. przy ul. [...] na części działek [...],[...],[...],[...]w obrębie [...]". Oznacza to, że organ wykroczył poza granice wniosku, czym naruszył przepis ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym co miało wpływ na wynik sprawy przy założeniu, że powołany w decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał w chwili rozstrzygania, po spełnieniu wymogów art. 67 ust. la lub 2 ustawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i a, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w wyroku.