IV SA 2217/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie (NSA, WSA Anna Żak, Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2005 r. sprawy ze skargi K. i I. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. Znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala 7 IV S.A. 2217/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2003r Wojewoda [...] na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m. R. z dnia [...] kwietnia 2001r znak: [...] udzielającej zgody R. Wytwórni Telefonów [...] S.A. na użytkowanie pawilonu wejściowego z windą na działce nr [...] R. ul. W. [...]/[...]. W uzasadnieniu podał, iż K. i I. L. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji bowiem Prezydent m. R. zezwolił na użytkowanie pawilonu wybudowanego z naruszeniem prawa. Zdaniem Wojewody [...], nie ma podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z uwagi na brak takiej decyzji Inwestor –R. Wytwórnia Telefonów [...] S.A. zawiadomił w dniu 17 kwietnia 2001r Urząd Miejski w R. o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania pawilonu wejściowego z windą, a organ potwierdził w dniu [...] kwietnia 2001r przyjęcie powyższego zawiadomienia. Wojewoda [...] stwierdził, iż przepisy prawa budowlanego nie przewidują potwierdzenia przyjęcia zawiadomienia o przystąpieniu do użytkowania w formie decyzji i z akt sprawy wynika, że Prezydent m. R. nie wydawał takiej decyzji. Ponadto, Wojewoda [...] ustalił, iż zawiadomienie o zakończeniu budowy nastąpiło przed stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2003r znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania K. i I. L., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu podniósł, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie nakładała na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a także nie zaistniały przesłanki wynikające z art. 55 prawa budowlanego, warunkujące uzyskanie takiej decyzji. W związku z powyższym, zgodnie z art. 54 prawa budowlanego inwestor mógł przystąpić do użytkowania obiektu po zawiadomieniu organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten w terminie 14 dni nie zgłosił sprzeciwu w drodze decyzji. Organ odwoławczy ustalił, iż w przedmiotowej sprawie nie było sprzeciwu, natomiast Prezydent Miasta R. w dniu 27 kwietnia 2001r potwierdził możliwość przystąpienia do użytkowania wybudowanego obiektu. Powyższe pismo Prezydenta zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie stanowi aktu administracyjnego ( ostatecznej decyzji lub postanowienia ) podlegającego badaniu w trybie art. 156 § 1 k.p.a. dlatego z przyczyn przedmiotowych niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli K. i I. L. Skarżący podnoszą, iż Prezydent Miasta R. zobowiązał inwestora na podstawie art. 55 ust 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1994r do zgłoszenia obiektu budowlanego i inwestor w dniu 17 kwietnia 2001r wystąpił z takim wnioskiem, a decyzją z dnia [...] kwietnia 2001r Urząd Miejski w R. dopuścił obiekt do użytkowania naruszając interes prawny skarżących. Skarżący podkreślają, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2002r stwierdził nieważność wszystkich decyzji w sprawie budowy przez R. Wytwórnię Telefonów pawilonu wejściowego z windą co potwierdza, iż decyzja o dopuszczeniu do użytkowania została wydana z naruszeniem prawa i powinna być wycofana z obiegu prawnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r- przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 ), niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Na wstępie, wobec treści wniosków skarżących domagających się zmiany terminu rozprawy wyznaczonej na dzień 3 lutego, a następnie na dzień 8 marca 2005r, należy zauważyć, iż na skarżącym spoczywa zgodnie z art. 109 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 ), obowiązek wykazania, że okoliczność na którą się powołuje, jest taką przeszkodą, której faktycznie i to ze względów obiektywnych nie można przezwyciężyć. Skarżący w swoim pierwszym wniosku o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 3 lutego 2005r, powołali się na chorobę skarżącego, załączając jednocześnie ksero zaświadczenia wystawionego przez lek.med.R. G. specjalistę psychiatrę, z którego wynikało, iż I. L. jest niezdolny do pracy w okresie od 20 stycznia 2005 do 3 lutego 2005r. Sąd wezwał wówczas skarżącego, do przedłożenia oryginału zaświadczenia lekarskiego i uwzględnił powyższy wniosek, odraczając rozprawę na dzień 8 marca 2005r oraz pouczając skarżącego, aby w przypadku choroby przedstawił zaświadczenie wystawione przez lekarza sądowego stwierdzające, iż stan zdrowia uniemożliwia mu stawiennictwo w sądzie. W drugim wniosku o odroczenie rozprawy, skarżący ponownie powołał się na fakt choroby i przedstawił ksero zaświadczenia lekarskiego wystawionego w dniu 7 lutego 2005r przez tego samego co uprzednio lekarza, z którego wynikało, iż jest niezdolny do pracy w okresie od 8 lutego do 9 marca 2005r. Sąd nie uwzględnił w tym przypadku wniosku o odroczenie rozprawy, uznając, iż strona działa w sposób przewlekający postępowanie sądowe, nie stosując się do pouczeń Sądu. Strona skarżąca nie przedstawiła oryginału zaświadczenia do czego została zobowiązana. Podkreślić należy, iż z zaświadczenia lekarskiego wynikała jedynie niezdolność I. L. do pracy, ze wskazaniem, że chory może chodzić. W ocenie Sądu, nie zaistniała więc nagła choroba skarżącego uniemożliwiająca mu stawiennictwo. Skargę do Sądu wnieśli oboje małżonkowie K. i I. L. K. L. pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy, nie stawiła się na żadnej z rozpraw ani też nie wnosiła o jej odroczenie z powodu nadzwyczajnego wydarzenia lub przeszkody uniemożliwiającej jej stawiennictwo na rozprawie. Z wniosków o zmianę terminów rozpraw z uwagi na chorobę I. L. nie wynikała przyczyna uniemożliwiająca K. L. stawiennictwo na rozprawie. Wykazana zaświadczeniem lekarskim niezdolność skarżącego do pracy nie dotyczyła skarżącej, która nie wyjaśniła powodów uniemożliwiających jej stawiennictwo w sądzie. W związku z powyższym, należy przyjąć, iż ze strony skarżącej nie zachodziła przeszkoda do rozpoznania sprawy. Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Przede wszystkim należy zauważyć, iż wbrew twierdzeniom skarżących, Prezydent Miasta R. nie zobowiązywał inwestora na podstawie art. 55 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994r do zgłoszenia obiektu budowlanego do użytkowania. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie nakładała na inwestora również obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W związku z powyższym, inwestor działając w oparciu o art. 54 Prawa budowlanego pismem z dnia 17 kwietnia 2001r, zawiadomił o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania wybudowanego obiektu. Zawiadomienie to nastąpiło przed stwierdzeniem przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2002r, nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Prezydent Miasta R. w ustawowym terminie 14 dni nie zgłosił sprzeciwu lecz w dniu 27 kwietnia 2001r potwierdził możliwość przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Pisma Prezydenta Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2001r nie można traktować jako decyzji, bowiem przepisy prawa budowlanego nie przewidują takiego potwierdzenia w formie decyzji. Powyższe pismo Prezydenta Miasta R. nie jest decyzją ani postanowieniem podlegającym badaniu w trybie art. 156 § 1 k.p.a. Z uwagi na brak decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, nie było podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności dlatego prawidłowa jest decyzja Wojewody [...] odmawiająca wszczęcia postępowania nieważnościowego z przyczyn przedmiotowych. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ.U. Nr 153, poz 1270 ), skargę oddalił.