IV SA 2259/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędziowie WSA Mirosława Kowalska,, NSA Halina Kuśmirek, , Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2003 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz (...) Sp. z o.o. w (...) kwotę 10 zł (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 7/IV SA 2259/03 UZASADNIENIE Burmistrz Gminy (...) decyzją nr (...) z dnia (...) września 2002 r. na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 kpa oraz Porozumienia Administracyjnego zawartego w dniu (...) marca 2001 r. pomiędzy Starostą Powiatu (...) a Gminą (...), w sprawie powierzenia zadań i kompetencji z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej w związku z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia (...) września 2002 r., wniósł sprzeciw odnośnie planowanych robót budowlanych polegających na wykonaniu wolnostojącego, trwale związanego z gruntem nośnika reklamowego na terenie przy ul. (...)(...) w (...) oraz umorzył postępowanie wszczęte w/w zgłoszeniem, dotyczące dopuszczenia wykonania przedmiotowych robót budowlanych na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu organ wskazał, że w art. 29 Prawa budowlanego wyszczególnione zostały prace budowlane, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. W stosunku do tych robót budowlanych ma zastosowanie procedura określona w art. 30 Prawa budowlanego. W ocenie organu wykonanie wolnostojącego, trwale związanego z gruntem nośnika plansz reklamowych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. Od decyzji tej odwołanie złożyła (...) Sp. z o.o., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wojewoda (...) decyzją nr (...) z dnia (...) lutego 2003 r., po rozpatrzeniu wniosku (...) Sp. z o.o. z dnia (...) października 2002 r. o stwierdzenie nieważności decyzji nr (...) z dnia (...) września 2002 r., odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca spółka we wniosku podniosła zarzut rażącego naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Podstawowym zarzutem strony skarżącej jest fakt, iż organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał konkretnych dowodów na poparcie stanowiska, ze przedmiotowy nośnik reklamowy jest trwale związany z gruntem, jak również to, że ani artykuł 29 ani art. 30 prawa budowlanego nie odnoszą się do nośników reklamowych na trwale związanych z gruntem, obligując inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda (...) stwierdził, iż organ I instancji wnosząc sprzeciw odnośnie planowanych przez inwestora robót budowlanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na art. 29 prawa budowlanego jako wyszczególnienie tych prac budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. Art. 29 ust.2 pkt 2 Prawa budowlanego wymienia jedynie "reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym" jako obiekty, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Niemniej w myśl przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego "wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe" zostały zakwalifikowane do budowli i w konsekwencji ich wykonanie wymaga pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. Fakt, iż organ pierwszej instancji uznał przedmiotowe nośniki reklamowe jako "trwale związane z gruntem" wynika z analizy materiału dołączonego do zgłoszenia projektu budowlanego. Jak wynika z załączonego w nim opisu technicznego posadowienie żelbetowej podstawy nośnika reklamowego wymaga wymiany gruntu rodzimego i jego wzmocnienia. Roboty związane z przygotowaniem posadowienia urządzenia reklamowego są robotami fundamentowymi w rozumieniu przepisów i norm budowlanych i jako takie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Od decyzji Wojewody (...) odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła (...) Sp. zoo. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) maja 2003 r. na podstawie art. 138 § 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania (...) Sp. z o. o. od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2003 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż planowane roboty dotyczą wolno stojącego nośnika reklamowego, trwale związanego z gruntem. W ocenie organu decyzja Burmistrza Gminy (...) nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co oznacza, iż nie było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie z art. 3 ust 7 Prawa budowlanego przez roboty budowlane należy rozumieć budowy, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, natomiast art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego dotyczy instalowania urządzeń reklamowych, nie zaś robót budowlanych w rozumieniu powołanej ustawy. W ocenie organu nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła (...) Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca wskazała, że art. 29 Prawa budowlanego podaje prace budowlane, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. Do tej kategorii robót budowlanych ma zastosowanie procedura określona w art. 30 Prawa budowlanego. Wykonanie wolnostojącego, trwale z gruntem związanego nośnika plansz reklamowych, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z tym postępowanie administracyjne wszczęte zgłoszeniem jest bezprzedmiotowe. W ocenie skarżącej zakres robót budowlanych objętych zgłoszeniem dokonanym w trybie art. 30 Prawa budowlanego dotyczy urządzenia reklamowego, które nie ma cech na trwale związanego z gruntem. Urządzenie ma charakter tymczasowy i jest instalowane na płycie żelbetowej ustawionej na gruncie , co wynika jednoznacznie z projektu technicznego. W ocenie skarżącej przyjęta w uzasadnieniu organu I instancji przesłanka uzasadniająca wymóg uzyskania pozwolenia na budowę dla wykonania robót budowlanych, polegających na instalowaniu nośnika reklamowego wskazuje na dowolną interpretację przepisów art. 29 i 30 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej zamiar wykonania robót budowlanych polegający na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych podlega reżimowi art. 30 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sprawy. W których skargi wpłynęły przed (...) stycznia 2003 r. a postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na mocy ustawy a dnia 30 sierpnia 2002 r. Skarga jest zasadna. Przede wszystkim stwierdzić należy, że odwołanie (...) Sp. z o.o. w (...) z dnia (...) października 2002 r. od decyzji Burmistrza Gminy (...) z dnia (...) września 2002 r. w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie robót budowlanych i nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, błędnie zostało potraktowane przez Wojewodę (...), jako wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Strona powołała się na przepis art. 127 § 1 kpa, dotyczący odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji i tak też zatytułowała swoje pismo z dnia (...) października 2002 r. W tej sytuacji wniosek zawarty w treści pisma należało uznać za bezprzedmiotowy, ewentualnie należało zwrócić się do skarżącego aby wniosek doprecyzował i wypowiedział się jednoznacznie. Przedwczesne było w tej sytuacji prowadzenie postępowania nieważnościowego zmierzającego do ustalenia, czy decyzja jest wadliwa. Już z tego względu wobec naruszenia przez organ I instancji, jak i II instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obie decyzje należało uchylić. Rozpoznając ponownie odwołanie organ I instancji winien mieć na względzie, że przedmiotowy nośnik reklamowy wolnostojący trwale związany z gruntem stanowi budowę w świetle art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. nr 106, poz. 1126 ze zm.). Tym niemniej w świetle art. 29 ust. 2 pkt 2 tej ustawy zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącego, że dla ustawienia w/w urządzenia reklamowego nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Od czasu wejścia w życie, z dniem (...) grudnia 1997 r., nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. nr 111, poz. 726), zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w wyroku.