IV SA 2274/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.) Asesor WSA Wanda Zielińska – Baran Protokolant Anna Nader po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2004 r. sprawy ze skargi H.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] Prezydent W. po rozpatrzeniu wniosku B. sp. z o.o. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rewaloryzacji istniejącej hali fabrycznej wraz z nowoprojektowaną zabudową uzupełniającą, z przeznaczeniem na funkcje techniczne i składowe oraz funkcje uzupełniające: wystawiennictwo, punkty handlowe o powierzchni sprzedaży nie większej niż 1000 m 2, usługi, ochrona zdrowie, itp., budowie wjazdów, parkingu do 200 miejsc postojowych oraz infrastruktury technicznej w W. przy ul. [...] i [...] na działkach o nr ew. [...], [...] oraz części działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] o pow. 21.800 m 2 oznaczonej na załączonej mapie literami ABCDEFGA. W uzasadnieniu decyzji podano, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie koliduje z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i spełnia wymagania inwestora zawarte we wniosku. Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania H.P. od w/w decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji podano, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy W. [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., który określa teren zamierzonej inwestycji jako techniczno-produkcyjny z dopuszczeniem usług / UTP /. Podnoszone przez skarżącą zastrzeżenia, co do uciążliwości wynikającej z sąsiedztwa ruchliwej drogi, charakteru usług dotyczą następnego etapu realizacji inwestycji a mianowicie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji Izby [...] nie podlegało rozpatrzeniu ze względu na wniesienie go przez osobę niemającą legitymacji strony w przedmiotowym postępowaniu, potraktowane zostało jako pismo w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego od powyższej decyzji wniosła H.P. zarzucając naruszenie art. 40 ust. 1, art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 43, art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / t.j. Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm. / oraz art. 107 § 3 i art. 113 § 1 k.p.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu skargi podano, iż organ II instancji przyjmując argumentację organu I instancji przyjął a priori zgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdy tymczasem zebrany materiał dowodowy wskazuje na ewidentną sprzeczność z tymi ustaleniami. Przede wszystkim decyzja organu I instancji nie zawiera sprecyzowania rodzaju inwestycji posługując się ogólnikowym stwierdzeniem "rewaloryzacja istniejącej hali fabrycznej" nie wskazując zarazem, na czym ma ona polegać, stanowi to ewidentne naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. Zdaniem skarżącej nie ulega wątpliwości, iż zamiarem inwestora jest wybudowanie supermarketu, o czym świadczy zapis o realizacji punktów handlowych o powierzchni sprzedaży nie większej niż 1000 m 2 oraz oferty kierowane do różnych podmiotów na terenie miasta, co ewidentnie koliduje z zapisami planu. Ponadto jak wynika z ustaleń planu podstawową funkcją terenu gdzie ma być realizowana planowana inwestycja jest funkcja techniczno - produkcyjna, gdy tymczasem zamierzenie inwestycyjne ukierunkowane jest na funkcję uzupełniającą. Także uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. gdyż sprowadza się do jednego zdania stanowiącego, iż inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu. Ponadto organ I instancji nieprawidłowo postanowieniem z dnia [...] marca 2003 r. sprostował oczywistą omyłkę na podstawie art. 113 p 1 k.p.a. w decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. poprzez dodanie słowa "łącznie", co stanowi ingerencję w meritum orzeczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoją dotychczasową argumentację, podnosząc, iż stwierdzenie "rewaloryzacja" istniejącej hali fabrycznej oznacza przywrócenie wartości dawnemu obiektowi budowlanemu. Ponadto zdaniem organu II instancji w zamierzeniu inwestycyjnym nie muszą występować wszystkie funkcje przewidziane w planie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /. Skarga j est zasadna. Utrwalone jest w doktrynie i orzecznictwie stanowisko, że w sytuacji, gdy odwołanie wnosi podmiot utrzymujący, że decyzja dotyczy jego interesu prawnego czy obowiązku, organ odwoławczy winien odwołanie rozpoznać i w toku tego postępowania ocenić legitymację wnoszącego odwołanie, i jeśli w toku postępowania odwoławczego stwierdzi brak po stronie wnoszącego odwołanie interesu prawnego czy obowiązku, to winien umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ II instancji w ogóle nie rozpoznał odwołania Izby [...] traktując je jako pismo w sprawie, jest to praktyka niedopuszczalna, gdyż godzi w jedną z podstawowych zasad postępowania 1 administracyjnego a mianowicie wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującej w chwili wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zawierać określenie między innymi rodzaju inwestycji. Dlatego taka decyzja powinna ogólnie określać wymagania, które przesądzą z punktu widzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o ukształtowaniu projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta / art. 34 Prawa budowlanego/, jak również organ wydający pozwolenie na budowę lub odrębną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego / art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego /. W decyzji organu I instancji rodzaj inwestycji określono pojęciem "rewaloryzacja istniejącej hali fabrycznej". Słowo "rewaloryzacja" w Słowniku Języka Polskiego wyd. PWN 1981 tom III str.52 oznacza "przywrócenie rzeczywistej wartości obiektom, i przedmiotom, które z jakiś powodów / np. wskutek zaniedbania / straciły na wartości". Użycie tak ogólnego pojęcia określającego rodzaj inwestycji nie odpowiada wymogom art. 42 ust. 1 w/w ustawy. Zgodzić się, więc należy z zarzutami podniesionymi w skardze o lakonicznym i ogólnikowym sformułowaniu rodzaju inwestycji bez wskazania, na czym ma ona polegać, gdy tymczasem kwestia zabudowy uzupełniającej jest określona dość szczegółowo. Ponadto organy obydwu instancji nie rozwiały wątpliwości, czy planowane zamierzenie inwestycyjne nie będzie faktycznie supemiarketem, co, do, którego w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] grudnia 2001 r. widnieje bezwzględny zakaz tego typu inwestycji. Przedstawione w aktach administracyjnych dowody w postaci ofert o powstaniu centrum handlowego mogą określać cel planowanego zamierzenia inwestycyjnego i należy określić czy nie jest ono sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Także zarzuty, co do naruszenia art. art. 113 § 1 i 107 § 3 k.p.a. są zasadne. Sprostowanie oczywistej omyłki nie może polegać na dopisaniu słowa, które w zasadzie zmienia sens merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, tym bardziej, iż uzasadnia się oczywistą omyłkę "nieumyślnym przepisaniem zapisu umieszczonego we wniosku złożonym przez inwestora". Natomiast jednozdani owe uzasadnienie decyzji organu I instancji nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy mieć na uwadze treść art. art. 85 pkt 1, 87 pkt 1 i 89 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm. lDlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt la i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. 153 w/w ustawy, przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy