IV SA 2275/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA B. Walentynowicz, Sędziowie WSA I. Ostrowska, As. WSA B. Cieśla, Protokolant S. Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...]w C. na decyzje Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001r. Nr [...][...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi Wojewoda [...] decyzjami nr [...] i nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. wydanymi po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w C. od decyzji Starosty Powiatu C. nr [...] i nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. uchylił zaskarżone decyzje i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu podniesiono, że Starosta Powiatu C. wznowił postępowanie zakończone ostatecznymi decyzjami Kierownika Urzędu Rejonowego w C. nr [...] i [...] z dnia [...] listopada 1997 r. o pozwoleniu na budowę domu mieszkalno-biurowego i na podstawie art. 151 kpa odmówił uchylenia tych decyzji. Organ odwoławczy podniósł, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją może być wznowione po zaistnieniu okoliczności określonych w art. 145 § 1 kpa. Organ pierwszej instancji wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa – z powodu nie brania udziału w postępowaniu strony bez jej winy. Z akt sprawy wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa [...] w C. brała udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji nr [...] przez Kierownika Urzędu Rejonowego i otrzymała w/w decyzję do wiadomości. Fakt ten potwierdza poświadczenie odbioru pisma z datą [...] grudnia 1997 r. Wspólnota w toku postępowania wypowiedziała się pisemnie z dnia 4 grudnia 1997 r., iż nie stawia przeszkód do planów budowy obiektów. Wniosła też o uwzględnienie swoich zastrzeżeń zgłoszonych inwestorom w `1995 r. i zgłoszonych do organu I instancji. Brak więc było podstaw do wznowienia postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 kpa a tym samym do wydania decyzji w trybie art. 151 § 1 kpa. Skargę na powyższe decyzje organu odwoławczego złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w C. zarzucając obrazę prawa materialnego art. 34 i art. 5, 7 Prawa budowlanego, brak uzyskania zgody skarżącej na ograniczenie przepisów budowlanych, obrazę § 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. o warunkach technicznych i usytuowaniu budynków. Skarżąca domagała się uchylenia decyzji bądź stwierdzenia ich nieważności W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone decyzje Wojewody [...] nr [...] i [...] wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym tj. po wznowieniu postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] listopada 1997 r. nr [...] i nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-handlowego w C. przy ul. [...]. Organ wznowił postępowanie to z urzędu, bowiem w aktach administracyjnych brak jest wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w C. o wznowienie postępowania. Wniosku takiego nie zawierają pisma Wspólnoty skierowane do Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. ani też do Urzędu Rejonowego z dnia [...].06.1998 r. Starosta C. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2000 r. wznowił postępowanie wskazując jako podstawę prawną art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wskazujący przesłankę wznowienia, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W tym miejscu należy podnieść, że wznowienie postępowania oparte na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, o czym stanowi jednoznacznie treść art. 147 kpa. Wznowienie postępowania przez organ na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa z urzędu wbrew wymogom zawartym w art. 147 kpa stanowi rażące naruszenie przepisów wyżej wskazanych. Wojewoda [...] jako organ odwoławczy nie mógł w postępowaniu tym stwierdzić nieważności decyzji nr [...] i [...] wydanych w wadliwie wznowionym postępowaniu. Brak wniosku strony o wznowienie postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa czyli brak spełnienia podstawowego warunku z art. 147 kpa uzasadniał uchylenie przez organ odwoławczy obu decyzji wyżej wskazanych i umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego. Organ odwoławczy w powyższej sytuacji zbędnie dokonał oceny przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 149 § 2 kpa, skoro samo postanowienie o wznowieniu postępowania z Urzędu było niedopuszczalne. Zauważyć trzeba, iż zaskarżone decyzje Wojewody [...] nr [...] i [...] wydane zostały na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Skarga Wspólnoty złożona do Sądu nie zawiera żadnych zarzutów w stosunku do tego rozstrzygnięcia organu. Zarzuty skargi dotyczą wyłącznie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] i [...], które nie były przedmiotem oceny ani orzekania przez organ odwoławczy. Organy obu instancji zajmowały się kwestią procesową, dotyczącą wznowienia postępowania, uregulowaną przepisami art. 145-151 kpa. Zarzuty skargi dotyczące innych decyzji niż decyzji zaskarżonych nie wymagają oceny ani potrzeby ustosunkowania się do nich przez Sąd, który jest związany przedmiotem rozstrzygnięcia. Brak podstaw prawnych do uwzględnienia skargi uzasadnia jej oddalenie. Z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.