IV SA 2305/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Czesława Socha (spr.), Sędziowie NSA NSA (del.) Krystyna Borkowska, WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Dorota Jackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. J. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. ( o nr [...]) – Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138§1 pkt. 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania S. J. zam. w [...]. os. [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. ( o nr [...]) odmawiającej, po przeprowadzeniu postępowania na wniosek S. J. stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r. (o nr [...]) zatwierdzającej projekt techniczny wraz z projektem zagospodarowania działki i udzielającej Zakładowi [...] w [...] S.A. pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej stan zerowy budynku [...] na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu uznał brak przesłanek do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i w konsekwencji do stwierdzenia nieważności decyzji. Słuszne jest to rozstrzygnięcie i brak jest podstaw do jego uchylenia. W chwili wydania kwestionowanej decyzji w trybie nieważnościowym, inwestor posiadał ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Burmistrza Miasta [...] w dniu [...] marca 1995 r. (o nr [...]). Spełnił więc wymóg ustawowy określony w art. 34 ust. 4 pkt. 1 – Prawa budowlanego. Nie można więc mówić o rażącym naruszeniu przepisów przez Burmistrza Miasta [...]. Zarzuty dotyczą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2002 r. o nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności w/w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i stwierdzającej wydanie jej z naruszeniem prawa. Organ II instancji nie będąc organem właściwym, nie może ustosunkować się do tych zarzutów. Nawet w przypadku uchylenia tej decyzji, nie byłoby podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaistniałaby natomiast przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 145§1 pkt.8 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję złożył S. J. Zarzucił naruszenie przepisów ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i Konstytucji. Wskazując powyższe domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że zebrane dowody w sprawie wskazują na zaistnienie przesłanek do wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego. Organ II instancji dokonał błędnej oceny materiału dowodowego. Skarżący zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego a sprawa mimo tego, została definitywnie zakończona. Decyzja ta podlegała samodzielnej ocenie przez organy w niniejszym postępowaniu. Dotknięta jest wadą nieważności. Stanowi to poważne uchybienie a to dowodzi o spełnieniu przesłanki nieważnościowej. Pominięcie tych okoliczności przez organ II instancji stanowi tak poważne uchybienie, że skutkować powinno uchyleniem zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał wydaną decyzję w sprawie oraz jej uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1, 2, 3 i 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270) w związku z art. 97 ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1271 ze zm.) – Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawie skarg między innymi na decyzje administracyjne. Sąd uwzględnia skargę na decyzję przypadku stwierdzenia jej wad, o których mowa w art. 145 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona skoro zachodzą podstawy do zastosowania art. 145§1 ust.1 lit. "b" cytowanej wyżej ustawy. Przepis powyższy stanowi, że Sąd uwzględnia skargę na decyzję i wówczas ją uchyla w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Istotnie zgodnie z art. 35 ust.1 pkt. 1 lit. "a" i "b" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawa budowlanego (Dz. U. nr 106 poz. 1126 z 2000 r. ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. O ile takiej zgodności nie ma, to zgodnie z ustępem 4 tego przepisu, organ może odmówić wydania decyzji o powyższej treści. W sytuacji gdy organ mimo tej niezgodności wyda pozytywną decyzję to należy wówczas rozważyć czy nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 156§1 pkt.2 k.p.a. a więc trybu nadzwyczajnego. W sprawie niniejszej, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu będąca podstawą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę została zakwestionowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Stwierdzono wydanie jej z naruszeniem prawa. Decyzja ta wprawdzie została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale już jej wydanie stanowi przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 145§1 pkt.8 k.p.a., co też podkreślił organ II instancji w pisemnym uzasadnieniu. O ile organ II instancji stwierdził podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Należało zatem ocenić jaki wpływ ma ta przesłanka na toczące się postępowanie nieważnościowe. Organ tego nie uczynił, co spowodowało zastosowanie art. 145§1 pkt. 1 lit. "b" cytowanej wyżej ustawy – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe wskazuje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa wyżej, dlatego na podstawie przepisu wyżej powołanego należało uchylić zaskarżona decyzję. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w treści art. 200 też tej ustawy.