IV SA 2306/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi W. G., M. K., A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego skargę oddala. 7/IVSA 2304-2306/03 UZASADNIENIE Zaskarżona decyzja z dnia [...] maja 2003r znak [...] numer [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania W. G., M. K., A. B. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2003r numer [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego przeznaczonego na skład materiałów opałowych, sprzętu rolniczego i pojazdów rolnych w/g projektu architektoniczno budowlanego na działce położonej w [...] nr ewid. [...],[...] i usytuowanego w granicy z działką [...] dla inwestora J. i S. G. - utrzymał zaskarżoną decyzję. W toku postępowania administracyjnego pozwolenie budowlane na przedmiotową inwestycję Starosta [...] wydał po raz pierwszy decyzję dnia [...] października 2002 roku znak [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2002r nr [...]uchylił w/w decyzję Starosty – dopatrując się uchybień dotyczących prawidłowego ustalenia kręgu osób mających przymiot strony w tym postępowaniu. Zdaniem organu II instancji istniały rozbieżności między opisem inwestycji o warunkach zabudowy a pozwoleniem na budowę ( tu w opisie brak przeznaczenia budynku). Ponadto organ miał zastrzeżenia co do opracowania projektu budowlanego . Decyzją z dnia [...] stycznia 2003r nr [...] Starosta [...] wydał ponownie pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2003r nr [...] uchylił w/w decyzję z dnia [...] stycznia 2003r powodem tego rozstrzygnięcia było błędne dopuszczenie lokalizacji budynku pod przyłączem energetycznym NN. Zdaniem organu brak dowodu na to by Rejon Energetyczny zaopiniował pozytywnie wykonany już projekt techniczny. Kolejną decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r nr [...] Starosta [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego przedmiotowego w sprawie. Tę decyzję zatwierdził Wojewoda [...] – zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wszystkie strony postępowania zostały powiadomione o zamierzonej inwestycji inwestor wykonał dokumentację zgodnie z przepisami odnoszącymi się do zakresu i formy projektu budowlanego a także przepisami w zakresie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z dokumentacji wynik, że budynek gospodarczy ma być zlokalizowany w granicy nieruchomości z działką [...] i 1.5 m od granicy [...]. Dokumentacja uzupełniona została też o pozytywną opinię zakładu Energetycznego w związku z przebiegającym nad projektowanym budynkiem przyłączem NN. Zdaniem organu II instancji w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 nie ma wymogu uzyskania zgody sąsiada na usytuowanie obiektu w granicy nieruchomości. Budynek ma zaprojektowaną ścianę ogniową. W najwyższym punkcie ściana osiągnie wysokość 5,3 m ponad poziom terenu. W ocenie organu zarzut odnoszący się do występowania przesłony światła w stosunku do istniejącego na działce skarżącej budynku mieszkalnego nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących w tym zakresie przepisach. Budynek mieszkalny na sąsiedniej działce [...] usytuowany jest w takiej odległości od projektowanego budynku, że budynek projektowany nie stwarza jakiejkolwiek przesłony światła. W skardze z dnia 23 czerwca 2003r kierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. G., M K. i A. B. dochodziły uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących inwestorzy J. i S. G. nie dysponowali decyzją o warunkach zabudowy wydaną na ich wniosek decyzja ta z dnia [...] sierpnia 2002r wydana została przez Burmistrza Gminy i Miasta [...] wyłącznie na wniosek S. G. W/g skarżących nie wiadomo czy inwestorzy mieli tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto w sprawie, czego nie uwzględniono, mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Trybunał Konstytucyjny orzekł co do § 12 ust 6 w/w rozporządzenia ale z dnia 14 grudnia 1994r. Dodatkowo skarżący wskazali, że budowa w granicy możliwa jest tylko wyjątkowo a tego organ nie zbadał. Wreszcie przedmiotowe pozwolenie na budowę narusza art. 5 ust 2 pkt 2 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97§1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153 poz. 1271 z pózn. zm. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzut naruszenia prawa a w takim właśnie zakresie możliwa jest sądowa kontrola ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. nr 153 poz. 1269). Zdaniem Sądu decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę zapadła zgodnie z przepisami prawa, po spełnieniu przez inwestora wszystkich wymogów. I tak inwestor dysponował ważną w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę tj. 17 września 2002r decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] sierpnia 2002r i decyzja ta dotyczyła konkretnie przedmiotowej inwestycji. Wadliwe jest nie dysponowanie decyzją o warunkach zabudowy przez drugiego z małżonków tj. J. G. Zdaniem Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, nie stanowi rażącego naruszenia prawa gdy zważyć, że oboje małżonkowie mieli tytuł prawny do objętej inwestycją nieruchomości wynikający z aktu notarialnego umowy darowizny z dnia 17 lipca 2001r ( Kancelaria Notarialna w [...], notariusza J. S. Rep A nr [...]). Jak wskazano wyżej nie jest też prawdziwy zarzut skarżących, że nie ustalono czy inwestorzy wylegitymowali się tytułem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W brew twierdzeniom skarżących w niniejszej sprawie ma zastosowanie Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 1995 roku. Wniosek w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę pochodzi z 17 września 2002r. Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych z dnia 12 kwietnia 2002roku ( Dz. U. 02.75.690.) nie ma zastosowania. Zgodnie z § 330 w/w rozporządzenia nie stosuje się jego przepisów jeżeli przed dniem wejścia w życie ( 15 grudnia 2002) rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę opracowany na podstawie dotychczasowych przepisów. Zdaniem Sądu usytuowanie przedmiotowego obiektu bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest dopuszczalne i w pełni uzasadnione szerokością działki przewidzianej pod tę zabudowę i jej zagospodarowaniem. Jak słusznie wskazały organy administracji, dla realizacji przedmiotowej inwestycji nie jest wymagana zgoda sąsiada. Nie ma żadnej regulacji prawnej, która taką zgodę przewidywałoby w odniesieniu do budowy bezpośrednio przy granicy działki. W toku postępowania administracyjnego badano okoliczności oceny uzasadnionych interesów osób trzecich ( art. 5 Prawa budowlanego). Przez pojęcie ochrony interesu osób trzecich należy rozumieć obowiązek badania w każdym przypadku udzielenia pozwolenia na budowę, jakie mogą być ujemne następstwa dla właścicieli nieruchomości sąsiednich wynikające z tego pozwolenia na budowę. Budynek gospodarczego o przeznaczeniu jak w pozwoleniu na budowę pozostaje w zgodzie z przeznaczeniem terenu – zabudowa zagrodowa. Budynek nie stanowi uciążliwości dla usytuowanego w znacznej odległości budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce – tj. działce skarżących. W szczególności, co wykazało postępowanie administracyjne, nie będzie źródłem zacienienia dla w/w budynku mieszkalnego. Pozwolenie na budowę powinno uwzględniać interesy inwestora i osób których prawa lub interesy mogą być naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego i przepisy techniczno budowlane. Zatem o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy gdy naruszone zostały konkretne przepisy i normy w budownictwie. Zdaniem Sądu przedmiotowa w sprawie decyzja pozwolenia na budowę zapadła z zachowaniem przepisów prawa a w szczególności bez naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 ( Dz. U. 153 poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.