IV SA 2363/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Sędziowie (WSA, Izabela Ostrowska, Tadeusz Nowak, , Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2004 r. sprawy ze skargi K. i R. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. nakazującej K. i R. K. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] w W. przy ul. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w związku z pismem otrzymanym z Urzędu Gminy W., dotyczącym budowy domu przy ul. [...]. W czasie przeprowadzonej w dniu [...].02.2000 r. kontroli ustalono, iż właściciele działki nr [...] przy ul. [...] wybudowali budynek mieszkalny, nie posiadając decyzji o pozwoleniu na budowę. Budowę rozpoczęto w 1998 r. i zakończono w 2000 r. W czasie wizji stwierdzono, że budynek jest wykończony i zamieszkany. Ponieważ inwestorzy nie uzyskali pozwolenia na budowę organ I instancji na podstawie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazał jego rozbiórkę. Rozpatrując ponownie sprawę, na skutek wniesionego przez K. K. odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł podstaw do zmiany tej decyzji, uznając, iż jest ona prawidłowa. Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli K. i R. K. podnosząc, iż dom wybudowali na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, spełniając wszystkie warunki tej decyzji. Budynek został wzniesiony zgodnie ze sztuką budowlaną i przepisami prawa, co potwierdza w swoim oświadczeniu architekt nadzorujący budowę. Potwierdzili, że budowę rozpoczęli w październiku 1998 r., a w maju 1999 r. ją zakończyli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim podkreślić należy, że art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, pozwala inwestorowi na rozpoczęcie robót budowlanych dopiero wówczas, gdy dysponuje on ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. W sprawie niesporne jest, co potwierdziła inwestorka już w czasie dokonanej w dniu [...].02.2000 r. wizji, a następnie w złożonym odwołaniu i skardze, iż budowę domu rozpoczęła w 1998 r. a zakończyła w maju 1999 r. Nie występowała o udzielenie pozwolenia na budowę z uwagi na nieuregulowany stan prawny działki oraz kłopoty rodzinne. Uzyskała jedynie decyzję określającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i uznała, iż jest ona wystarczająca do rozpoczęcia robót budowlanych. Zasadnie zatem organ uznał, iż obiekt budowlany objęty decyzją nakazującą rozbiórkę wzniesiono samowolnie. Przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r. obowiązujące w dacie wydania skarżonej decyzji nie przewidują możliwości legalizacji tzw. samowoli budowlanej. Art. 48 Prawa budowlanego jest rygorystyczny i wymaga, w przypadku stwierdzenia podjęcia robót budowlanych bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, usunięcia skutków działań sprzecznych z prawem. Podnoszona przez skarżących okoliczność uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji oraz wykonanie budynku zgodnie ze sztuką budowlaną, nie może mieć żadnego znaczenia przy badaniu prawidłowości działania organów administracji publicznej. Sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. W niniejszej sprawie Sad nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.