IV SA 2373/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...].10.1998 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia czy majątek ziemski podlegał działaniu przepisów dekretu z dnia 06.09.1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej postanawia: skargę odrzucić Skarżąca Z. K. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 12 czerwca 2003 r. skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...].10.1998r. (NR. [...]), utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].03.1996 r. (Nr [...]). Sąd ustalił, iż na przedmiotową decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej skarżąca uprzednio wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą to skargę cofnęła i w konsekwencji NSA umorzył postępowanie sądowe ( postanowienie NSA z 09.10.2000 r. sygn. Akt IV SA 1/99). Skarga ta jest datowana na 21 grudnia 1998r. Ponieważ pierwsza skarga została cofnięta, nie wywołuje ona żadnych skutków procesowych. Natomiast obecną skargę należy uznać za wniesioną po terminie. Skargę bowiem należało wnieść zgodnie z obowiązującą wówczas ustawą z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym bezpośrednio do NSA w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Co prawda w aktach brak dowodu doręczenia skarżącej decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, należy jednak przyjąć, iż skarżąca dowiedziała się najpóźniej o przedmiotowej decyzji w dniu, na jaki datowana jest pierwsza skarga tj. 21.12.1998 r. Tym samym skargę ponowną wniesioną w dniu 12 czerwca 2003 r., należy uznać za wniesioną po terminie. W takim wypadku Sąd odrzuca skargę na zasadzie art.58 § 1 pkt 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjny m i. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił jak na wstępie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Z uwagi na uchylenie przez SKO w W. obu zaskarżonych decyzji oraz decyzji organów I instancji w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty z tyt. wzrostu wartości nieruchomości skarga stała się bezprzedmiotowa. SKO skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 54 § 3 ustawy z dn.30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy należało na zasadzie art. J61 § ł pkt. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 97 ustawy przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi umorzyć postępowanie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.