IV SA 2381/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del do WSA, Barbara Gorczycka-Muszyńska, Sędziowie NSA Joanna Kabat-Rembelska,, Asesor WSA Anna Szymańska, Protokolant D. Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości skargę oddala Sygn. akt 2381/ 03 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2003 r. utrzymało zakwestionowaną w odwołaniu R. S. decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] stycznia 2003 r. ustalającą należną od R.S. opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej we wsi W., w łącznej wysokości 13.994 r. stanowiącą 25 % wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy S., w którym to planie zmieniono przeznaczenie działek położonych na tym terenie z rolnego z dopuszczeniem zabudowy siedlisk na cele nierolnicze – pod zabudowę zagrodowo-mieszkaniową. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu, obejmującego działkę odwołującej się zatwierdzony został uchwałą Rady Gminy B. w dniu[...] kwietnia 2000 r. Aktami notarialnymi Rep. [...] oraz Rep. A Nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. skarżąca sprzedała dwie działki : Nr [...] o pow. 1153 m² i Nr [...] o pow. 1000 m² . Ponieważ sprzedaż działek miała miejsce przed upływem 5 lat od dnia, w którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stał się obowiązujący, to naliczenie tzw. opłaty planistycznej było zasadne. Skargę na tę decyzję wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego R.S.. W skardze podniesiono, że przed dokonaniem sprzedaży skarżąca uzyskała od organu informację o terenie – wydany dokument nie zawierał informacji o opłacie planistycznej. Również geodeta gminny, który dokonywał podziału gruntu nie uprzedził skarżącej o obowiązku poniesienia tej opłaty. Gdyby skarżąca wiedziała o takiej opłacie, to miałaby możliwość podjęcia innej decyzji lub zatrzymałaby część pieniędzy na pokrycie tej opłaty. Decyzja ustalająca opłatę wydana została po upływie 2 lat od daty sprzedaży i skarżąca całość pieniędzy uzyskanych od kupującego zużyła na dokonanie budowy domu. Obecnie nie jest w stanie zapłacić kwoty ustalonej w decyzji. Skarżąca zarzuca przy tym, że nie była informowana ani o przystąpieniu do opracowania zmiany planu miejscowego ani o terminie wyłożenia tego planu do publicznego wglądu. Uważa przy tym, że zmiana przeznaczenia jej działek nie spowodowała aż w takim stopniu wzrostu ich wartości. Skarżąca wnosi więc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a na wypadek nie uwzględnienia jej skargi – prosi o wstrzymanie wymagalności tej opłaty do momentu sprzedaży następnej działki (o której odroczenie aktualnie ubiega się). Dopiero bowiem sprzedaż kolejnej działki umożliwi jej uregulowanie tak dużej kwoty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, który w związku z reformą sądownictwa administracyjnego jest właściwy do rozpoznania sprawy niniejszej zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji nie można bowiem skutecznie zarzucić, że wydana została z naruszeniem prawa, a tylko w takim przypadku Sąd administracyjny uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję. Podstawą materialno-prawną ustalenia należnej od skarżącej opłaty planistycznej jest przepis art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tj. Dz. U. 1 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zmianami) który stanowi, że "jeżeli wartość nieruchomości wzrosła w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość – wójt, burmistrz lub prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. "Zgodnie z punktem 6 i 7 tego przepisu – opłatę tę obowiązany jest ponieść właściciel lub użytkownik wieczysty jeśli sprzeda nieruchomość przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego planu bądź dokonanej w nim zmiany. Obie te przesłanki w sprawie niniejszej zostały spełnione. Należy przy tym wskazać, że ustalenie w drodze decyzji opłaty niezwłocznie po otrzymaniu od notariusza wypisu z aktu notarialnego – stanowi bezwzględny obowiązek właściwego organu administracji (pkt 8 i 9 art. 36). Przepis ten nie pozostawia bowiem tej sprawy uznaniu organu, lecz stanowczo go zobowiązuje do wydania stosownej decyzji. Nie jest prawdziwe twierdzenie skarżącej, że nie była zawiadomiona o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Zarzut ten podnoszony w postępowaniu odwoławczym został szczegółowo omówiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Do akt dołączony został dowód w postaci potwierdzenia przez skarżącą odbioru zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu zawierającego jednocześnie informację o możliwości wniesienia zarzutów i protestów do tego projektu. Skarżąca nie zgłosiła zarzutu do projektu planu, który w części tekstowej (Rozdział 8 art. 48) stanowi, że wobec wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części gminy S. wysokość stawki procentowej służącej naliczeniu opłaty z tego tytułu określa się na 0 % dla terenów o przeznaczeniu publicznym i 25 % dla terenów pozostałych. Plan ten został uchwalony. Stanowi więc obowiązujące prawo miejscowe. Z akt wynika także, iż skarżąca zapoznana została z operatem szacunkowym działek [...] i [...], była powiadomiona o wizji w terminie i uczestniczyła w szacowaniu. Żadnych zastrzeżeń do opracowanego operatu i szacunku nie zgłosiła. Nie przedstawia też obecnie żadnych dowodów, które by podważały prawidłowość operatu szacunkowego opracowanego przez rzeczoznawcę majątkowego z zakresu wyceny nieruchomości. Skarżąca nie może też skutecznie zarzucać organowi administracji, że przed podjęciem przez nią decyzji w sprawie zbycia działki - nie została poinformowana przez organ o obowiązku uiszczenia renty planistycznej. Jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę – określona w art. 9 kpa zasada informowania strony dotyczy wyłącznie toczącego się postępowania administracyjnego, a nie każdej innej relacji między stroną i organem administracji. W szczególności – obowiązujące przepisy kpa nie nakładają na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy doradztwa. Dlatego – podnoszone w skardze zarzuty w odniesieniu do zaskarżonej decyzji uznać należy za chybione. Sąd nie mógł też spełnić oczekiwań skarżącej w kwestii odroczenia płatności ustalonej opłaty, bowiem wykracza to poza zakres kompetencji tego sądu. Mając powyższe na uwadze – Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270) skargę oddalił.