IV SA 2399/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędziowie WSA Wojciech Mazur (spr.) Asesor WSA Jakub Linkowski Protokolant P. Jędrasik po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2004r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz K. C. 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] marca 2003 r., ustalającą, na wniosek J. S., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego oraz budowie garażu, na działce nr [...] obręb S. gmina M. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, co następuje. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Stosownie do art. 40 ust. 1 powołanej ustawy ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie przepisów szczególnych. Podstawowym celem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest ustalenie zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na terenie objętym wnioskiem wszczynającym postępowanie w sprawie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy M. i wsi M. uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w M. z dnia [...] listopada 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z ustaleniami planu działka nr [...] w części, na długości około 100 m od działki nr [...], stanowiącej drogę gminną, położona jest w strefie mieszkaniowo - siedliskowej oznaczonej symbolem [...]. Strefa ta obejmuje tereny zabudowy siedliskowej, rolniczej, w której dopuszcza się realizację zabudowy jednorodzinnej oraz usług. Pozostała część działki znajduje się w strefie funkcjonalnej, oznaczonej na planie symbolem [...], obejmującej tereny upraw polowych, łąk i pastwisk, mniejszych kompleksów leśnych i zalesień. Po przeprowadzeniu analizy ustaleń planu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uznało, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie stosownie do art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym brak było podstaw do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w odwołaniu K. C., a dotyczącego ograniczenia, na skutek rozbudowy, dopływu światła słonecznego do jej budynku mieszkalnego, organ odwoławczy stwierdził, iż kwestia szczegółowego usytuowania inwestycji należy do postępowania o pozwolenie na budowę. W tym postępowaniu odwołująca się będzie mogła w pełni zrealizować przysługujące jej prawo ochrony swych interesów. Skargę na powyższą decyzję wniosła K. C., zarzucając, że projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego i budowa garażu przy granicy jej działki całkowicie pozbawi ją dopływu światła słonecznego do budynku mieszkalnego, w którym zamieszkuje wraz z rodziną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu, lecz z innych przyczyn niż podane przez skarżącą. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, co do tego, iż celem postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest stwierdzenie zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza części tekstowej obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego słusznie doprowadziła organ do wniosku, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu. Należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy określa warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś stosownie do art. 42 ust. 1 pkt 6 wymienionej ustawy linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Wójt gminy M. ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczył na mapie literami [...], obejmującym teren działki [...], natomiast wskazując warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przytoczył ustalenia odnoszące się działek oznaczonych nr nr [...] i [...]. Działki o wskazanych numerach w ogóle nie są ujęte w załączniku graficznym do decyzji. Nie dotyczył ich także wniosek J. S. Wskazana rozbieżność nie pozwala na ocenę, czy istotnie planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzić zatem należy, że w decyzji organu pierwszej instancji w ogóle nie określono warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem, a tym samym brak jest wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego działek nr nr [...] i [...]. W związku z tym stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które miało wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu skarżącej należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż dotyczy on warunków technicznych inwestycji, które określone zostaną w przyszłym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W toku tego postępowania ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich podlega ochronie w zakresie wskazanym w art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016). Należy dodać, że przy projektowaniu i budowie obiektu budowlanego istnieje obowiązek zapewnienia odpowiedniego usytuowania obiektu na działce budowlanej, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów w tym techniczno - budowlanych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto na podstawie art. 152 powołanej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się wyroku.