IV SA 2422/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Mariola Kowalska, Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. 7/ IV SA 2422/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lipca 2002r. nr [...], Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] nakazał J. i A. K. rozbiórkę budynku garażowego położonego na nieruchomości przy ul. S. w [...]. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 37 ust. 1 pkt 1 - Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 - Prawa budowlanego z 1994 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w czasie czynności kontrolnych dokonanych przez organ w dniu [...] czerwca 2000r. ustalono, że na nieruchomości przy ul. S. w [...] wybudowano , bez pozwolenia na budowę, budynek murowany o konstrukcji drewnianej, z dachem jednospadowym, kryty blachą. Budynek ten służący, jako garaż został wybudowany w 1988r. Z ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady m. [...] z dnia [...] września 1992r. w sprawie zmiany Perspektywicznego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego m. [...] zatwierdzonego dnia[...] grudnia 1982r. wynika, że teren, na którym wybudowano garaż, oznaczony symbolem [...] przeznaczony jest pod funkcje usługowo-techniczne. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się w korytarzu projektowanej autostrady A[...]/[...]/, co wynika z ustaleń ogólnych planu /Ustalenia Ogólne nr [...],pkt [...]/. Z tych względów znajduje zastosowanie art.37 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. wobec samowolnego wybudowania obiektu na terenie, który zgodnie z obowiązującym w okresie budowy planem zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczony na inny cel. Od ww. decyzji wnieśli odwołanie J. i A. małż. K.. Domagając się uchylenia decyzji podnieśli, że w 1988 r dokonali jedynie obmurowania drewnianych ścian istniejącego od wielu lat garażu uznając, że na te roboty budowlane podnoszące estetykę i walory użytkowe obiektu nie jest potrzebne pozwolenie na budowę. Zarzucili, że organ nadzoru w decyzji powołuje się na plan zagospodarowania przestrzennego z 1992r. czyli wiele lat po powstaniu samowoli. Decyzją z dnia [...] maja 2003r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu ww. odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swego stanowiska podał, że obszar, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt znajduje się wg obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego m/[...] na terenach przeznaczonych pod trasę ekspresową tranzytową. W związku z tym jedynym możliwym działaniem było wydanie nakazu rozbiórki w trybie art.37 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane z 1974r Na powyższą decyzję wystąpiła ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. K.. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art.35 ustawy o planowaniu przestrzennym z 1984r. i art.37 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. przez nakazanie rozbiórki w sytuacji gdy obszar, na którym znajduje się budynek może być wykorzystywany w sposób dotychczasowy a nadto przez przeoczenie przez organy, iż wskazany art.37 ust.1 pkt.1 odwołuje się do niezgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym a nie do niezgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, - Art.39 ustawy Prawo budowlane z 1974r i art.107 kpa przez nieodroczenie orzeczonej rozbiórki, mimo występowanie przesłanek wymaganych w tym przepisie, - sprzeczność ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji przez podanie ,że sporny obiekt znajduje się na terenie przeznaczonym zgodnie z planem pod funkcje usługowo-techniczne, a następnie wskazanie, że nieruchomość ma być przeznaczona pod trasę ekspresową tranzytową. Skarżąca podniosła, że w gminie trwają prace nad zmianą planu zagospodarowania przestrzennego i nowy plan ma dopuszczać zabudowę, w tym mieszkaniową na przedmiotowej nieruchomości. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć nie z przyczyn w niej podanych. Wskazany jako podstawa rozstrzygnięcia art.37 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane /Dz.U.nr 38 poz.229/ nakazuje wydanie decyzji o rozbiórce, gdy obiekty budowlane lub ich części wzniesione zostały niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy i organ administracji stwierdza, że w/w obiekty znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie że spełnione zostały wszystkie wymogi uzasadniające orzeczenie rozbiórki. Przedmiotowy obiekt jak wynika z oświadczenia złożonego przez skarżącą w toku oględzin w dniu [...] czerwca 2000r został wykonany bez pozwolenia na budowę w 1988r. Ta okoliczność nie wyczerpuje jednak dyspozycji art.37 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego z 1974r. Niezbędne jest ustalenie że teren na którym wzniesiono przedmiotowy garaż zgodnie z postanowieniami planu miejscowego nie jest przeznaczony pod zabudowę lub przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. Tak więc warunkiem koniecznym dla skorzystania przez terenowy organ administracji państwowej z art. 37 ust. 1 pkt. 1 prawa budowlanego z 1974r., jest budowa obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia w czasie obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego, przewidującego odmienne przeznaczenie terenu. Organ I instancji jak i organ odwoławczy jako przyczynę, z powodu której orzeczono rozbiórkę wskazał sprzeczność zrealizowanego garażu z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego m. [...] zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] września 1992r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego m. [...] zatwierdzonego dnia [...] grudnia 1982r. Orzekające w sprawie organy powołały się zatem na treść planu, który nie obowiązywał w czasie popełnienia przez skarżącą samowoli budowlanej. Z uwagi na zapis zawarty w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy jest to, jaki plan obowiązywał w dacie budowy przedmiotowego obiektu, a nie jak to podnosi się w skardze, jaki plan będzie obowiązywał w przyszłości. W aktach sprawy nie ma wypisu i wyrysu planu zagospodarowania przestrzennego m. [...] zatwierdzonego uchwałą rady narodowej z dnia [...] grudnia 1982r.,a więc obowiązującego w czasie budowy spornego garażu. W szczególności nie może zastąpić tych podstawowych dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentów tj. właściwego wyrysu i wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego m. [...], znajdująca się w aktach informacja kierownika referatu urbanistyki Urzędu Gminy [...] –[...] /pismo bez daty/, z której wynika, że nieruchomość skarżącej według planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego dnia [...]grudnia 1982r.znajduje się w strefie funkcjonalnej [...],w rejonie urbanistycznym [...], jednostka strukturalna [...] przeznaczona pod trasę ekspresową tranzytową oznaczoną symbolem [...] tzw. autostrada A-[...]. Podstawę kontroli przez sąd administracyjny zgodności decyzji organu administracji państwowej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowić mogą wyłącznie rysunek planu oraz jego tekst. Podnieść należy , że również z wyrysu planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego w 1992r. załączonego do akt sprawy nie wynika, z braku wyraźnego oznaczenia, że działka skarżącej położona jest w korytarzu projektowanej autostrady. Wyjaśnić wobec tego należy w sposób nie budzący wątpliwości, czy obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym w dacie realizacji obiektu nie był przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę. Stąd też wobec naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 37 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane z 1974r.i w/w braków w materiale dowodowym uznać należy, iż w aktualnym stanie sprawy brak jest podstaw do ustalenia, iż zostały wyczerpane przesłanki z art.37 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Odnosząc się do zarzutu skargi stwierdzić należy, że w stosunku do obiektu samowolnie zrealizowanego pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974r. prawidłowym jest badanie przez właściwy organ w oparciu o powołany wyżej przepis art.37 ust.1 pkt.1 tej ustawy, czy lokalizacja tego obiektu nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. mającego zastosowanie w sprawie niniejszej z mocy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 414) - obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Przez przepisy o planowaniu przestrzennym należy rozumieć zarówno ustalenia planów miejscowych, jak też przepisy ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym, w których bezpośrednio zostały ustalone zasady budowlanego wykorzystania gruntów. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art.145 par.1 ust.1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ w zw. z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003r. nr 124, poz.1153/. Na podstawie art.152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.