IV SA 2427/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Asesor WSA Mariola Kowalska, Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. K. kwotę 10 zł (dziesięć złoty) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2002r.nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2002r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. Z. w [...] – na podstawie art.138 par.1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że działka inwestora ze względu na istniejące zainwestowanie i małą powierzchnię nie pozwala na lokalizację nowego budynku mieszkalnego wolnostojącego. Jedyną możliwością lokalizacji małego budynku mieszkalnego była północno-zachodnia granica działki inwestora. Projektowany budynek będzie budynkiem parterowym w zbliźniaczeniu z istniejącym na tej samej działce budynkiem mieszkalnym również parterowym. Lokalizacja budynku w północno-zachodniej granicy nieruchomości nie spowoduje ograniczeń światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżącego w rozumieniu par.13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. Projektowany budynek od strony granicy skarżącego posiada dach jednospadowy w najwyższym punkcie o wys.5.2m schodzący wzdłuż granicy skarżącego do wys.3.1m. Przy założeniu lokalizacji na działce skarżącego nowego budynku mieszkalnego projektowany budynek nie będzie stwarzał przesłony światła również dla przyszłej zabudowy. W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. K. zarzucił, że decyzja ta jest dla niego krzywdząca i narusza jego słuszny interes ponieważ: - nie wyraził zgody na usytuowanie planowanego budynku w granicy jego działki, - realizacja planowanej inwestycji spowoduje zacienienie jego działki ograniczając możliwość z jej korzystania np. w postaci uprawy warzyw, - uniemożliwi mu w przyszłości budowę nowego wolnostojącego budynku mieszkalnego przy granicy południowej, ponieważ jego działka ma pow.335m kw., - jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowana terenu, w której zawarto wymóg wydzielenia dla projektowanego budynku mieszkalnego działki budowlanej o pow. min.300m kw. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są trafne. W myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnia budowlane. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd Administracyjny uznał, iż w nin. sprawie istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące zgodności przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu z warunkami zamieszczonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] stycznia 2002r. Z pkt. 5 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wynika, że intensywność zabudowy na nieruchomości inwestora –budynek projektowany i budynki istniejące nie może przekroczyć 30% jej powierzchni, natomiast w pkt.8 tej decyzji ustalono, że w przypadku pozostawienia istniejącej zabudowy mieszkaniowej należy zapewnić dla projektowanego budynku mieszkalnego wydzielenie działki budowlanej o minimalnej powierzchni 300 m kw. Działka inwestora oznaczona nr ew. [...], ma powierzchnię 324 m kw. Znajduje się na niej już dom mieszkalny oraz budynek gospodarczy. Projekt budowlany przewiduje dobudowanie do istniejącego domu mieszkalnego, budynku o pow. zabudowy 54.43 m kw. w granicy północno-zachodniej działki inwestora. W zatwierdzonym przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym nie podano powierzchni zabudowy istniejących na działce obiektów budowlanych, co uniemożliwia ustalenie czy decyzja o pozwoleniu na budowę spełnia wymogi decyzji ustalającej warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie intensywności zabudowy. Powyższa kwestia nie została w sprawie wyjaśniona, choć z projektu zagospodarowania działki zdaje się wynikać, że wymóg ten ze względu na istniejące zainwestowanie działki nie mógł zostać spełniony. Nie ulega natomiast wątpliwości, co trafnie skarżący podnosi w skardze, iż z powyższych powodów nie został także zachowany wymóg wydzielenia dla projektowanego budynku działki budowlanej o min. powierzchni 300m kw. Zgodnie z treścią art.35 ust.3 ustawy Prawo budowlane / w brzmieniu w dacie wydania zaskarżonej decyzji/ w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem w przypadku stwierdzenia niedochowania przez projekt budowlany wymogów zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ zobowiązany zastosować powołany art.35 ust.3. ustawy Prawo budowlane. Zarzut skarżącego o braku zgody na usytuowanie projektowanego budynku w granicy jest niezasadny, ponieważ z dniem 16 marca 2001r, par.12 ust.6 w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej został uznany za niezgodny z art.7 ust.1 pkt.2ustawy Prawo budowlane z 1994 wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001r./Dz.U.01nr 17poz.207/ i nie mógł stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ewentualne zacienienie działki nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych przez obiekty budowlane. Niewyjaśnienie podstawowej dla wydania pozwolenia na budowę kwestii, tj. zgodności projektowanego obiektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powoduje, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu z uwagi na naruszenie art. 7, 77 § 1 kpa a także naruszeniu art.35 ust.1 ptk.1 lit.b ustawy Prawo budowlane z 1994r. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art.145 par.1 ust.1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003r. nr 124, poz.1153/ orzekł jak w wyroku. Na podstawie art.152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.