IV SA 2449/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie WSA Izabela Ostrowska Asesor WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.) Protokolant Sylwia Mackiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi H. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003r nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] Prezydent m. [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi H. i M. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego "[...]" na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. N. w [...]. W uzasadnieniu podał, że inwestor złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. oraz przestawił projekt budowlany wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami. Ponadto inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania H. T., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa pod względem formalno-prawnym, nie narusza obowiązujących przepisów i w związku z tym nie ma podstaw do jej uchylenia. Zostały spełnione warunki i obowiązki wymagane przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" oraz wymogami określonymi w decyzji z dnia [...] lutego 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Przedstawiony w odwołaniu zarzut, że projektowana zabudowa znajduje się w zbyt bliskiej odległości od granicy działki nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach techniczno-budowlanych, a w szczególności w przepisach Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedmiotowa inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, o których stanowi treść art. 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego. Zastosowane w projekcie rozwiązania są optymalne i nie wpływają na zmianę sytuacji istniejącego stanu zagospodarowania działki sąsiedniej. Ponadto wymagania dotyczące zabezpieczenia przed pozbawieniem lub ograniczeniem dopływu światła dziennego na sąsiednią nieruchomość zostały spełnione, gdyż według przedstawionej przez inwestora analizy nasłonecznienia działek sąsiednich, przepisy określone w § 60 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. są zachowane. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła H. T. wnosząc o unieważnienie decyzji Wojewody [...] i jednoznaczne zinterpretowanie wypisu i wyrysu planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla [...] uchwalonego przez Radę Gminy [...][...] z dnia [...] maja 1999 r. W uzasadnieniu skarżąca podała, że skarżona przez nią decyzja jest niesprawiedliwa, stronnicza i tendencyjna, a urząd rozpatrując pozwolenie na budowę nie wziął pod uwagę planu zagospodarowania przestrzennego i linii nieprzekraczalnej zabudowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa (zarówno procesowego, jak i materialnego). Stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 35 ust. 1 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że organy budowlane orzekające w sprawie, prawidłowo uznały, iż inwestor spełnił wymogi zawarte w w/w przepisach, a zatem Prezydent Miasta [...] nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca pomija istotną kwestię, iż zaskarżona decyzja poprzedzona została wydaniem ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej zamierzonej inwestycji, opartej na przepisie art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 47 tej ustawy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Wynika z tego, że przesądzona została kwestia możliwości, dopuszczalności oraz zgodności z prawem (miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) zabudowy działki inwestorów. W toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę organ architektoniczny dokonał oceny zgodności przedstawionego projektu z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 2002 r., dotyczącej zamierzonej inwestycji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89, poz. 415 ze zm.) przesądza kwestię możliwości, dopuszczalności oraz zgodności z prawem zabudowy działki inwestorów (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1999 r. sygn. akt IV SA 244/97). Jak wynika z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] planowana inwestycja na działce nr ew. [...] – budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany będzie przy granicy przedmiotowej działki, wysokość budynku – parter + poddasze użytkowe około 8,60m, powierzchnia zabudowy budynku około 128,0m². Przy czym zastrzeżono, że powierzchnia zabudowy do skorygowania po sprawdzeniu chłonności działki zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania. Ustalono linię zabudowy 3m od linii rozgraniczających ulic, a także ustalono, że w kwartale ulic N., M. i W. dopuszcza się jedynie dachy dwuspadowe o spadku 45º, ze szczytem od strony ulicy, front budynku ma być od strony ulicy. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zawarty jest zapis, że obowiązującą formą zabudowy jest zabudowa jednorodzinna bliźniacza i powierzchnia biologicznie czynna działki nie powinna być mniejsza niż 60% liczona w poziomie terenu. W decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego "[...]", którego powierzchnia zabudowy wynosi 138,30m². Niezgodność metrów (o 10,30m²) z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania mieści się w sformułowaniu "około" oraz zastrzeżeniu, że powierzchnia zabudowy może być skorygowana po sprawdzeniu chłonności działki. Z załączonego do pozwolenia na budowę projektu budowlanego wynika, że wszystkie pozostałe warunki zabudowy i zagospodarowania zostały zachowane. Projektowany dom jednorodzinny usytuowany zostanie bezpośrednio przy północno-wschodniej granicy działki, jak nakazuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]. Front projektowanego domu od strony ul. N. zlokalizowany będzie zgodnie z linią zabudowy w odległości 3,0m od linii rozgraniczającej ulicy, dach o spadku 45º dwuspadowy. Jak wynika z ustaleń powołanych w zaskarżonej decyzji oraz załączonego do projektu budowlanego planu zagospodarowania działki, odległość planowanej inwestycji do granicy skarżącej wynosi 3,5m, zaś w ścianie zwróconej w stronę granicy projektowane są dwa otwory okienne wypełnione luksferami. Wysokość budynku to dwie kondygnacje naziemne parter i poddasze użytkowe, razem wysokość 8,96m. Sąd uznał, że inwestycja wyższa o 0,36m niż w decyzji o warunkach również mieści się w wyrażeniu "około", jakie zawiera ta decyzja z dnia [...] lutego 2002 r. Bilans terenu został zachowany - 39,0% powierzchni działki jest pod zabudowę i pozostaje 235,90m² powierzchni biologicznie czynnej. W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega również badanie, czy na skutek realizacji inwestycji dojdzie do naruszenia interesów osób trzecich – właścicieli sąsiednich nieruchomości w aspekcie naruszenia przepisów prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Również w tym zakresie pomimo twierdzeń skarżącej zawartych w uzupełnieniu skargi, nie można się dopatrzyć naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca jako naruszenie swych interesów w wyniku realizowanej planowanej inwestycji, w oparciu o zaskarżoną decyzję upatruje w zacienieniu jej działki (która obecnie jest niezabudowana), naruszeniu jej prywatności, narażeniu na hałas i nieprzyjemne zapachy. Z reguły każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiada, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo. Zarzucane zacienienie działki będzie miało miejsce, lecz z uwagi na zachowane odległości i wysokość inwestycji nie może być ocenione jako naruszenia warunków technicznych. Ponadto ewentualne zacienienie działek nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych w istniejących działach (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 532/00). Ocenie dokonanej przez Prezydenta m. [...] nie można skutecznie zarzucić naruszenia interesów właściciela sąsiedniej nieruchomości. Okoliczność, że po zrealizowaniu inwestycji powstaną dla skarżącej określone uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z nieruchomości – nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, skoro uciążliwości te same, przez się nie mogą prowadzić do wniosku, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa. W świetle bowiem poczynionych ustaleń, brak jest uzasadnionych podstaw dla przyjęcia, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę należało oddalić.