IV SA 2479/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Asesor WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Agnieszka Foks-Skopińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi S. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania S. i J. J.od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2003r.ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku warsztatowego na cele biurowo-usługowe, na działce przy ul. [...] w W. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium ustaliło, że planowana inwestycja jest zgodna z treścią obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla R., zatwierdzonego uchwałą Rady Dzielnicy Gminy W. Nr [...] z dnia [...] maja 1994r, który teren objęty wnioskiem inwestora przeznacza na cele zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem programu usługowego nieuciążliwego dla otoczenia. Organ odwoławczy podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rozstrzyga o położeniu obiektu względem zabudowy na działkach sąsiednich i podnoszone przez skarżących zarzuty zacienienia ich działki i obiektów na niej usytuowanych przez planowaną inwestycję mogą być rozstrzygane w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. W skardze S. i J. J. zarzucają zaskarżonej decyzji niezgodność z prawem w tym naruszenie art.42 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U z 1999r. nr 15, poz.139ze zm/ oraz art.5 ust.2pkt2ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz.1126/ i §12 ust.3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący wywodzą, podtrzymując zarzuty uprzednio zgłoszone w odwołaniu, że realizacja obiektu doprowadzi do niedopuszczalnego zacienienia ich działki i znajdujących się na niej obiektów budowlanych, a nadto spowoduje uciążliwości związane z hałasem i spalinami parkujących samochodów. Skarżący podnoszą, że budowa budynku o tak dużych gabarytach nie mieści się w ustaleniach planu miejscowego, który dopuszcza na tym terenie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a program usługowy jedynie pod warunkiem jego nieuciążliwości. Konkluzja skargi zawiera wniosek uchylenia decyzji obu instancji. Odpowiadając na skargę Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Zainteresowany inwestor wniósł o oddalenie skargi. Sąd administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Znajdująca się w przedstawionych aktach dokumentacja planistyczna: cześć tekstowa i wyrys z załącznika graficznego potwierdza prawidłowość ustaleń organu odwoławczego co do treści planu zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał dla terenu objętego zaskarżoną decyzją w dacie jej wydania. W świetle tych dokumentów planistycznych za niewadliwe należy uznać ustalenie organu, iż plan ten dopuszcza realizację obiektów usługowych nieuciążliwych dla otoczenia i za prawidłową należy uznać ocenę organu, że zamierzona inwestycja polegającą na rozbudowie i nadbudowie istniejącego obiektu warsztatowego z przekształceniem na obiekt biurowo usługowy tj pracownię architektoniczną i biuro księgowe z przewidywanym zatrudnieniem dla około 30 osób pozostaje w zgodności z treścią tego planu.. Obiektu tego rodzaju na gruncie obowiązujących przepisów nie można zaliczyć do uciążliwych dla otoczenia i odmienne w tej mierze stanowisko skarżących jest niczym nie uzasadnione. Za nietrafny w związku z tym należy uznać zarzut skargi, ze inwestycja objęta decyzją pozostaje w kolizji z zapisami planu miejscowego obowiązującego w dacie jej wydania. Nie jest wobec tego zasadny zarzut skargi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, w szczególności brak jest podstaw do przyjęcia że dotknięta jest ona wadą nieważności przewidzianą w art.46a ust.1pkt1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym. Dowolne są twierdzenia skarżących odnoszące się do szczególnej uciążliwości planowanego obiektu terenu skoro w decyzji wyraźnie określono, ze ma być to obiekt biurowo usługowy z dodatkowym zastrzeżeniem, że jego uciążliwość nie może wykraczać poza teren działki inwestora. Stąd zarzuty skarżących, odnoszącego się do uciążliwości przedmiotowego obiektu dla ich działki trudno uznać za uzasadnione. Nie są trafne zarzuty skargi, że zaskarżona decyzja dopuszcza realizację obiektu o dużych gabarytach, bowiem wyraźnie w decyzji organu I instancji, określono w powołaniu na treść planu miejscowego, dopuszczalna wysokość obiektu - dwie kondygnacje. Zgodnie z ustalonymi warunkami zabudowy miejsca postojowe dla samochodów winny być przewidziane na działce inwestora. Słusznie również wskazuje organ odwoławczy, że zgodnie z art.43 omawianej ustawy nie można było odmówić wydania decyzji, skoro przedłożony wniosek spełniał wymagania art.41 ustawy, a planowana inwestycja była zgodna z obowiązującym planem miejscowym. W ujęciu uregulowań wymienionej ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu /art. 42/ ma określać warunki realizacji inwestycji w odniesieniu do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów szczególnych, a na załączniku graficznym winny zostać wykreślone linie rozgraniczające teren inwestycji od pozostałego obszaru. Natomiast decyzja taka nie wyznacza ściśle położenia inwestycji w terenie, bowiem o usytuowaniu inwestycji i dopuszczalności jej realizacji z uwagi na już istniejącą zabudowę na działkach sąsiednich, rozstrzyga decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o pozwoleniu na budowę, na co słusznie zwraca uwagę uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Nie mogły wobec tego odnieść zamierzonego skutku w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją zarzuty skarżących dotyczące usytuowania planowanego obiektu przy granicy z działką skarżących, gdyż kwestie te podlegają rozstrzyganiu w postępowaniu o zatwierdzenie projektu architektoniczno budowlanego i pozwoleniu na budowę prze właściwy w tych sprawach organ administracji. Za nieuzasadniony wobec tego należy uznać zarzut skargi naruszenia w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją art.5ust.2 prawa budowlanego i §12ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz. U. Nr 75, poz.690 /. Z przyczyn wymienionych, wobec bezzasadności zarzutów skargi i braku podstaw, które należałoby brać pod rozwagę z urzędu niezależnie od zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 .sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym / Dz.U. Nr 153, poz.1270/ w związku z art.97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271/ orzeczono ojej oddaleniu.