IV SA 2506/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku K. J., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 10 lipca 2000r., udzielającej J. i J. B., pozwolenia na budowę domu mieszkalnego wraz z pomieszczeniem funkcyjnym na działce nr [...] w miejscowości [...] Z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji wynikało, iż decyzja pozwalająca na budowę zapadła z rażącym naruszeniem prawa, które polegało na wydaniu decyzji niezgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W swoim wniosku zarzuciła również niezgodność z tym planem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] września 1999r. Z wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikało bowiem, iż działka nr [...] przeznaczona jest jako rezerwa terenu pod rozbudowę drogi nr [...]. Jako powód złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności podała fakt, iż nie zostało zakończone wznowione w dniu 27 maja 2002r. w tej sprawie postępowanie Starostwa [...]. Po zapoznaniu z aktami sprawy i argumentacją strony organ uznał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Z akt sprawy wynika, iż inwestor legitymował się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, dysponował nieruchomością na cele budowlane, ponadto przedłożył projekt budowlany opracowany zgodnie z wymogami art. 34 Prawa budowlanego. W odwołaniu od decyzji Wojewody [...] K. J. zarzuciła organowi I instancji : -naruszenie art. 35 ust.1 pkt 1a oraz art. 81 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, przez pominięcie odpowiedzialności organu I instancji za zgodność decyzji zezwalającej na budowę z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, -nierozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, ponieważ nie ocenił tej decyzji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, - nie zbadanie, czy inwestor wykazał się prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane, - przewlekłość postępowania Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji . Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2003r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. J., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, iż nie jest zasadny zarzut podniesiony przez odwołującą się o niezgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ inwestorzy legitymowali się ważną i ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999r. , Nr 15, poz. 139 z późn.zm.) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Bez jej wzruszenia nie można skutecznie postawić w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę zarzutu braku zgodności inwestycji z tym planem. W związku z tym, iż inwestor przedłożył organowi właściwemu dla wydania pozwolenia na budowę kompletny projekt budowlany, zaopiniowany i uzgodniony z właściwymi organami, a także wykazał się prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane, organ był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła K. J.. W obszernej skardze zarzuciła organom naruszenie art. 35 ust. 1 pkt oraz art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, naruszenie art. 81 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego poprzez niedopełnienie obowiązku kontroli przestrzegania przepisów prawa budowlanego oraz zgodności zagospodarowania terenu z planami zagospodarowania przestrzennego, naruszenie art. 7 i 77 poprzez niewyjaśnienie sprawy i nie zebranie wystarczającego materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jako dotkniętej wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa może być dokonane przez właściwy organ administracji tylko wówczas, gdy zostanie ustalone i stwierdzone, że oceniana w tym postępowaniu decyzja rażąco narusza prawo. O tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decyduje ocena skutków społeczno – gospodarczych, jakie ono za sobą pociąga. Rażące naruszenie prawa to nie tylko naruszenie oczywiste konkretnej normy prawnej, ale nadto takie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Nie ma tu więc rozstrzygającego znaczenia sama oczywistość naruszenia określonego przepisu, ani nawet charakter przepisu, który został naruszony (por. wyrok NSA z 6 lutego 1995r. II SA 1531/94 ONSA nr 1 poz. 37 z 1996r. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy do czego zmierzała, sądząc z treści zarzutów, skarżąca (por. wyrok SN z 7 marca 1996r. III ARN 70/95-OSNAPiU 1996r. nr 19, poz. 258). Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji rozstrzygają sprawę zgodnie z wnioskiem skarżącej i w granicach zakreślonych przepisami k.p.a. ( art. 156-159). Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, organy nadzoru budowlanego nie mogły w granicach tego postępowania ocenić merytorycznie zgodności decyzji pozwolenie na budowę z obowiązującym w dacie orzekania planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodność zamierzonej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym oceniana jest w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do treści art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415) oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zmianami) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (której podstawowym celem jest stwierdzenie zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym) jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Wprawdzie organ ten, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności planu zagospodarowania działki lub terenu z planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże dokonuje tego nie po to, aby kwestionować ocenę wyrażoną w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ale aby sprawdzić, czy ewentualnie plan nie uległ zmianie i w związku z tym decyzja ta nie wygasła (art. 35 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Dopóki funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie ma podstaw do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę na tej tylko podstawie, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dokonywanie przez organ administracji architektoniczno – budowlanej samodzielnych ustaleń w omawianej kwestii, odbiegających od ustaleń dokonywanych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiłoby oczywiste, rażące naruszenie prawa (powołanego art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). [Por. wyrok NSA z 25 listopada 2003r. , IV SA 452/02-M.Prawn. 2004 /2/60; wyrok NSA z 6 czerwca 2001r. IV SA 532/00-LEX nr 55771]. Decyzja o warunkach zabudowy, jak wynika z akt sprawy, nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, zatem zarzuty dotyczące naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 81 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) należy uznać za chybione. Sąd nie stwierdził również niezgodności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na budowę z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i zezwalająca na budowę spełnia wymagania poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 1999r. Jak wynika ponadto z akt sprawy inwestorzy wnieśli o wydanie pozwolenia na budowę w dacie obowiązywania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, wykazali się prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane, ponadto , czego skarżąca nie kwestionowała, projekt został sporządzony przez osobę uprawnioną zgodnie z przepisami prawa. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.