IV SA 2542/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski, Sędziowie NSA Teresa Kobylecka (spr.), WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Iwona Kędzior, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004 r. sprawy ze skargi J. i W.K. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz J. i W.K. 10 ( dziesięć) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2002 r. znak: [...] Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 144 kpa utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] marca 2002 r., którym w trybie art. 106 kpa na podstawie art. 3 pkt 1, art. 12 ust. la i art. 3la ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) i art. 48 ust. 2 pkt 2 i art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627), uzgodnione zostały warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "A." systemu [...] / [...]/ zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości P.. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że planowana inwestycja należy do typowych stacji bazowych lokalizowanych na wolnostojących wieżach. Jak wynika z przedłożonej dokumentacji, w tym "Raportu oddziaływania na środowisko"- 3 pary anten sektorowych typu [...]" [...] o częstotliwości pracy 900 MHz umieszczone będą na projektowanej wieży antenowej (o wysokości 50 m) na wysokości 49 m npt w trzech sektorach o azymutach 20°, 140° i 250°, zaś anteny paraboliczne zainstalowane zostaną na wysokości 46 m npt. W otoczeniu stacji bazowej znajdują się pastwiska i pojedyncze domy o wysokości nie przekraczającej 10 m. Jak wynika z w/w Raportu pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną gęstości mocy 0,1 W/m2 wytwarzane przez anteny nadawcze projektowanej sieci, określoną w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11. VIII. 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. nr 107, poz. 676) wystąpią na wysokości powyżej 45,4 m npt i w odległości do ok. 35,2 m od anten. Pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną gęstości mocy 0,1 W/m2 wytwarzane przez anteny nadawcze projektowanej stacji wystąpią więc na znacznych wysokościach, w wolnej przestrzeni, w miejscach nie dostępnych dla ludzi. Tym samym nie wystąpi zagrożenie dla zdrowia ludzi przebywających w otoczeniu stacji. Bezpośrednio po pierwszym uruchomieniu stacji i po każdorazowej zmianie warunków jej pracy będą wykonywane pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu pól elektromagnetycznych, potwierdzające brak zagrożenia z tytułu sąsiedztwa przedmiotowej inwestycji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożyli J. i W.K. Podali, że działka nr [...], na której planowana jest inwestycja bezpośrednio przylega do ich gruntu, na którym znajdują się zabudowania gospodarcze i budynki mieszkalne, a odległość planowanej inwestycji od budynku mieszkalnego wynosi 150 m. Zdaniem skarżących nawet promieniowanie o małych wartościach ale długotrwałym działaniu jest szkodliwe, w związku z czym nie wyrażają zgody na powyższą inwestycję w tym miejscu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z inny powodów, niż przytoczone w jej uzasadnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie z przepisem art. 48 ust. 2 w zw. z art. 46 ust. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dotycząca inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska wymaga uzgodnienia z organem ochrony środowiska, tj. ze starostą (art. 378 ust. 1) i państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym (art. 57 ust. 1). W okresie od 1 stycznia 2002 r. organem właściwym w zakresie higieny radiacyjnej (zgodnie z art. 12 ust. la ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm., dodanym przez art. 1 pkt. 10 lit. b ustawy z dn. 24.VIII.2001 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Sanitarnej oraz niektórych ustaw - Dz. U. Nr 128, poz. 1407) jest wojewódzki inspektor sanitarny, dla którego organem wyższego stopnia (od 27.IV.2002 r.) jest Główny Inspektor Sanitarny. W związku z powyższy uznać należy, że w sprawie orzekały właściwe organy. Obiekt Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej na mocy obowiązującego w tym czasie § 2 ust. 8 pkt k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589 ze zm.) zaliczony został do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymagało obligatoryjnego uzgodnienia z wymienionymi organami, które powinno być wydane w trybie art. 106 kpa oraz sporządzenia na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli tak, to wnioskodawca winien dołączyć go do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 50 ust. 1 cyt. ustawy). Przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nie określają, kto powinien być autorem raportu, nie mniej jednak uznać należy, że winna to być osoba posiadająca wiadomości specjalne. Jest to bowiem dowód w sprawie, a zatem mają do niego zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 84. Zatem autor raportu podlega wyłączeniu, podobnie jak biegły na zasadach i w trybie art. 24 kpa. Z akt sprawy wynika, że wniosek z dnia [...].XI.2001 r. dotyczący ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu złożony został przez Biuro [...] M.K. M. w O.i podpisany przez z-cę dyrektora M.M. W treści wniosku wskazano jako inwestora A. Spółkę z o.o. w W. Oddział w G. zaznaczając, że Biuro działa z jej upoważnienia. Pomijając w tym miejscu skuteczność takiego "upoważnienia" podnieść należy, iż świadczy ono, że Biuro [...] M.K. M. pozostawało z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy mógł mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Oparcie zatem przez organ orzekający w sprawie niniejszej uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania na Raporcie oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji, sporządzonym przez to właśnie Biuro [...] M.K. M. (opracowane przez mgr inż. K.M.) narusza zasady postępowania, wskazane w przepisach art. 7, 8, 77 § 1, 75, 80, 84, 24 kpa i stanowi, że w sprawie niniejszej postępowanie dowodowe przeprowadzone było wadliwie. Uchybienie to, mające istotny wpływ na wynik postępowania powoduje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie wypowiadając się merytorycznie w sprawie uznał, że zaskarżone postanowienie nie może się ostać ze względów proceduralnych i na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 12710) orzekł jak w wyroku. Ponadto na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 i 205 § 1 cyt. ustawy w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.