IV SA 26/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie WSA Mirosława Kowalska (spr), As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 22.06.2004 na rozprawie sprawy ze skargi Budowlanej Spółki Mieszkaniowej B. Sp.z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego skargę oddala Zaskarżoną decyzją znak [...] z dnia [...] listopada 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. znak [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2001 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącym pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami na parterze i garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działki nr ew. [...], zlokalizowanej przy ul. [...] i [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na niezgodność zatwierdzonego projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem organu pomieszczenia nad stropodachem stanowią dodatkową szóstą kondygnację podczas, gdy decyzja z dnia [...] marca 2000 r. o warunkach zabudowy określa gabaryt budynku jako 5 kondygnacji. Zatwierdzony projekt budowlany narusza też w/w decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w zakresie przewidzianego tam usytuowania poziomu gzymsów. Wg decyzji z dnia [...] marca 2000 r. gzymsy mają być na wysokości "ok. 229,40m n.p.m." podczas, gdy projekt przewiduje kilka gzymsów kolejno na wysokości 229,4; 231, 23; 232,75. Zdaniem organu I instancji tak zaprojektowany budynek narusza warunki funkcjonowania przewodów kominowych i wentylacyjnych sąsiednich kamienic, ponadto zatwierdzony projekt nie odnosi się do poziomów posadowienia budynków sąsiednich, na przekrojach nie narysowano i nie uwzględniono sposobu zabezpieczenia budynków sąsiednich. Wreszcie w ocenie organu I instancji, badana w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym decyzja pozwolenia na budowę jest częściowo niewykonalna, nakłada na inwestora warunki, których realizacja uzależniona jest od pozytywnego rozpatrzenia przez inne podmioty. Warunki te poza zgodą właściciela wymagałyby zgłoszenia do organu zamiaru wykonania robót budowlanych a w przypadku nadbudowy, rozbudowy czy rozbiórki, uzyskania odrębnej decyzji pozwolenia na budowę czy rozbiórkę. Organ II instancji utrzymując decyzję I instancyjną, oparł się tylko na przesłance rażącego naruszenia prawa w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 2000r. Podniósł, że doszło tam do naruszenia ustaleń decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w zakresie kondygnacji budynku. W skardze z dnia 6 stycznia 2003 r. skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego inwestor – Budowlana Spółka Mieszkaniowa B. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy art. 9, 11, 107 § 1 i 3, art. 156 § 1 pkt 2 i 5, art. 77 § 1 kpa, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego organy nie wskazały, którego przepisu prawa dotyczy rażące naruszenie, ustalenia faktyczne nie są skorelowane z materiałem dowodowym. I tak projekt przewiduje gzyms zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na wskazanej tam wysokości, błędne jest ustalenie, że budynek nie posiada poddasza a szóstą kondygnację. Dywagacje o przewodach kominowych i wentylacyjnych są też bezprzedmiotowe skoro nie przekładają się na rażące naruszenie konkretnych przepisów. Wreszcie co do kwestii wykonalności, nawet gdyby przyjąć, że to miało miejsce, to byłoby podstawą stwierdzenia nieważności decyzji w części. W odpowiedzi na skargę z dnia 2 kwietnia 2003 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że podstawową przesłanką utrzymania w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r., znak [...] było ustalenie faktu niezgodności, zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. znak [...] projektu budowlanego, z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2000 r. znak [...] nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w szczególności z ustaleniami dotyczącymi dopuszczalnej liczby projektowanych kondygnacji obiektu budowlanego. Organ wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że upatruje rażące naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 6 i art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., ale przyznał, że mało przejrzyście argumentował fakt rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje kontrolę zgodności z prawem badanych decyzji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie czy kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Zdaniem Sądu postępowanie to zostało przeprowadzone z uchybieniami- w szczególności dotyczącymi zasady wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 kpa), prawidłowości sporządzenia uzasadnienia (art. 107 § 3 kpa), uchybienia te jednak nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja zasadnie stwierdza nieważność, opisanej wyżej, decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Kontrolowana w sprawie stwierdzenia nieważności decyzja dotknięta jest bezsprzecznie wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) tj. przepisu art. 34 i 35 Prawa budowlanego z 1994 r. I tak projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 34 ust. 1 w/w ustawy). Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 w/w ustawy). Zgodnie z przepisem art. 35 Prawa budowlanego z 1994 r. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organu sprawdza zgodność projektu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Organ wydający w/w decyzję tu – Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa. Określił w tej decyzji rodzaj obiektu: "budowa obiektu kubaturowego (5 kondygnacji naziemnych i poddasze użytkowe)". Zapis ten pozostaje w rażącej sprzeczności z załącznikiem nr [...] w pkt [...] do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla tej inwestycji w dniu [...] marca 2000 r. nr [...] przez Prezydenta Miasta [...]. Tu określono gabaryt: "5 kondygnacji naziemnych z usługami na parterze (...) (poddasze użytkowe z możliwością usytuowania mieszkań w samym strychu)". Różnica jest oczywista. W decyzji pozwolenia na budowę mówi się o 5 kondygnacjach "i" poddaszu użytkowym (skoro "i" to faktycznie o 6 kondygnacjach) podczas gdy decyzja w przedmiocie warunków zabudowy mówi o 5 kondygnacjach naziemnych przy czym dopuszcza się możliwość użytkowania mieszkań w poddaszu użytkowym. W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem § 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez liczbę kondygnacji rozumie się liczbę kondygnacji budynku z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych. Zatem zgodnie z tą definicją poddasze użytkowe nie stanowi odrębnej kondygnacji. Zdaniem Sądu, gdy zważyć na powyższą argumentację naruszenie przepisów art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt b Prawa budowlanego z 1994 r. nie może budzić wątpliwości. W ocenie Sądu, naruszenie to ma także charakter rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, naruszenie prawa ma charakter rażący, kiedy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności (porównaj orzeczenia LEX nr 48175 – IV SA 2252/96 4.01.1999 r., LEX nr 50537 – V SA 876/99 30.11.1999 r., LEX nr 43793 – IV SA 791/97 9.09.1998 r.) W sprawie niniejszej – decyzja pozwolenia na budowę, z rażącą obrazą powołanych wyżej przepisów prawa, dopuszcza do realizacji projekt budowlany bez sprawdzenia jego zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, wbrew opisanym w niej założeniom, co do kubatury obiektu (w szczególności liczba kondygnacji). W ocenie Sądu, powyższe uchybienie jest oczywistym naruszeniem prawa a charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nim dotknięta nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd orzekł, jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).