IV SA 2617/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA M. Rzążewska Sędziowie NSA B. Gorczycka-Muszyńska (spr.) asesor WSA M. Małaszewska - Litwiniec Protokolant A. Foks - Skopińska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w W. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] października 2000 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia protestu zgłoszonego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części wsi J. gmina P. postanawia skargę odrzucić Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" w W. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę nazwaną "zarzuty do uchwały Rady Gminy P. podjętej na posiedzeniach w dniach 25. 10-30.10 2000 r. w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego (dla części wsi J.)". W skardze nie oznaczono numeru ani przedmiotu uchwały. W toku postępowania przed sądem administracyjnym na rozprawie w dniu 28 maja 2003 r. pełnomocnik skarżącej Spółdzielni sprecyzował skargę oświadczając , że jej przedmiotem jest uchwała o odrzuceniu zgłoszonych przez Spółdzielnię zarzutów do wyłożonego do publicznego wglądu planu zagospodarowania przestrzennego wsi J.. Obecny na rozprawie pełnomocnik Rady Gminy P. oświadczył, że istotnie złożone zostało przez skarżącą pismo zawierające zastrzeżenia do projektu planu, jednakże zastrzeżenia te miały charakter protestu, a nie zarzutu i protest ten odrzucony został uchwałą Nr [...] dnia [...] października 2000 r. Na pytanie Sądu pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skarży tę właśnie uchwalę Nr [...] z dnia [...] października 2000 r. W skardze podniesiono, że tłem zaistniałego konfliktu jest to, że w istocie projekt planu obejmuje wąski pas gruntu (należący do Przewodniczącego Rady Gminy w P. W. P.) położonego pomiędzy dwoma osiedlami domów jednorodzinnych: od strony południowej wzniesionego przez skarżącą spółdzielnię, a od strony północnej przez prywatnego przedsiębiorcę, które zrealizował zespół domów jednorodzinnych, "[...]". Rozwiązania przyjęte w projekcie planu umożliwiają realizację przez W.P. intensywnej zabudowy gruntu, który został kompletnie uzbrojony kosztem i staraniem podmiotów z nim sąsiadujących. W wyniku projektowanych zmian planu - wzrośnie znacznie wartość rynkowa działki W. P., który dąży do wzniesienia na tym terenie bloków mieszkalnych, a jednocześnie naruszone zostaną interesy sąsiadów, którzy narażeni będą na znoszenie intensywnego ruchu samochodowego na ulicach osiedlowych, niedostatek miejsc parkingowych, brak możliwości urządzenia terenów zielonych. Zdaniem skarżącej Spółdzielni zaskarżona uchwała narusza art. 8 kpa w związku z art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym przez to , że uprzednio podjęta uchwała Nr [...] z dnia [...] września 2000 r. doprowadziła do podzielenia procedury planistycznej na 2 etapy, nie wskazując żadnych racjonalnych przesłanek objęcia planem w pierwszej kolejności działki W.P. Skarżąca zarzuca nadto, że uchwała narusza art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez to, że w dacie jej podjęcia radnym nie była znana treść prognozy skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze - art. 18 pow. ustawy przez to, że sesja Rady służyła jedynie "uzasadnieniu proponowanego wariantu planu" a nie rozpatrzeniu zarzutów - art. 24 powyższej ustawy przez to, że podjęto uchwałę o odrzuceniu zarzutów bez wszechstronnego wyjaśnienia i oceny okoliczności faktycznych oraz źródeł sporu "doskonale znanych radnym z wcześniejszych wystąpień i pism w sprawie planu". W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w P. wniosła o jej oddalenie podnosząc, że zastrzeżenia do planu zgłoszone przez skarżącą Spółdzielnię nie miały charakteru zarzutu, a więc skarga została wniesiona do NSA przez osobę która nie wykazała, by miała w tym interes prawny a więc " z pogwałceniem treści art. 33 ust. 2 ustawy o NSA". Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy do rozpoznania sprawy niniejszej w związku z reformą sądownictwa administracyjnego i regulacją zawartą w art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271) - zważył, co następuje: Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Przepisy art. art. 23 i 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 138 z późniejszymi zmianami) wprowadzały dwa rodzaje środków kwestionowania ustaleń, zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Pierwszym z nich jest protest, który może być wniesiony przez każdy podmiot, kwestionujący ustalenia planu (art. 23 ust. 1). Uchwała o uwzględnieniu lub odrzuceniu protestów nie musi spełniać szczególnych warunków formalnych, przepisy nie przewidują obowiązku jej doręczenia podmiotowi wnoszącemu protest ani skargi do sądu administracyjnego na tę uchwałę. Drugim środkiem jest zarzut, który może wnieść jedynie podmiot szczególnie legitymowany: ten, którego interes prawny lub uprawienie zostały naruszone przez ustalenia projektu planu (art. 24 ust. 1). O przynależności danego pisma, zawierającego zastrzeżenia do projektu planu, do kategorii protestów lub zarzutów nie stanowi ani jego nazwa ani jego zakwalifikowanie przez zainteresowanego. O charakterze prawnym uwag zgłoszonych do projektu planu decyduje wyłącznie to, czy kwestionowane ustalenia projektu planu naruszają interes prawny lub uprawnienie autora pisma. Stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienie przesądza o zakwalifikowaniu zgłoszonych zastrzeżeń jako zarzutu. Na uchwałę o odrzuceniu zarzutów ( w całości lub w części) przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 24 ust. 4 pow. ustawy). Zaliczenie zgłoszonych zastrzeżeń do zarzutów czy też protestów powoduje więc daleko idące konsekwencje, nie tylko w zakresie formy i treści podejmowanych uchwał, ale przede wszystkim co do możliwości ich zaskarżenia do sądu administracyjnego. W sprawie niniejszej zastrzeżenia Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" zgłoszone do projektu planu w piśmie z dnia 15 stycznia 2000 r. miały w zasadzie charakter działania w interesie publicznym, dotyczyły generalnie przyjętej w projekcie koncepcji zabudowy obszaru objętego planem, w którego granicach uznaje się m. in. osiedle mieszkaniowe skarżącej spółdzielni. Zastrzeżenia te dotyczą projektu planu jako całości, wskazując, ze skutki uchwalenia tego planu doprowadziłyby do zasadniczego pogorszenia warunków zamieszkiwania społeczności wsi. Mają więc charakter protestu, a nie zarzutu. Jedynie zastrzeżenia dotyczące przekwalifikowania ciągów pieszojezdnych, istniejących w granicach osiedla "[...]" - na drogi publiczne, przewężenie drogi [...] przy wylocie ul. [...] i likwidacji przedłużenia drogi [...] na wschód dotyczyły wprost interesu prawnego wnoszącej te zastrzeżenia Spółdzielni. Te zastrzeżenia jednak zostały uwzględnione przez Radę Miejską w P. ( o czym zamieszczono informację w uchwale Nr [...] z dnia [...] października 2000 r. podając, że w planie pozostaną dotychczasowe ciągi pieszo- jezdne oznaczone, jako prywatne dojazdy i ciągi pieszo-jezdne; szerokość drogi [...] będzie miała jednakowe parametry na całej długości, a przedłużenie drogi [...] na wschód zostanie zlikwidowane). Pozostałe zastrzeżenia do projektu planu, odnoszące się do kwestii ogólnych, dotyczących całego obszaru objętego planem nie zostały uwzględnione. W zaskarżonej uchwale zawarto szczegółowe uzasadnienie nieuwzględnienia każdego z tych zastrzeżeń. Wprawdzie okoliczności podnoszone przez skarżącą w tych zastrzeżeniach są także dla niej istotne, mogą być bowiem dolegliwe i w razie realizacji proponowanej w projekcie koncepcji i zagospodarowania trenu wsi J. mogą pogorszyć warunki zamieszkania mieszkańców wsi J., to okoliczności te mogą być oceniane wyłącznie jako wskazujące na naruszenie interesu faktycznego, a nie interesu prawnego członków spółdzielni. W utrwalonym orzecznictwie sądowo-administracyjnym wielokrotnie akcentowano, że pogorszenie warunków zamieszkania nie stanowi naruszenia interesu prawnego ( por. postanowienie NSA z dnia 15 marca 1999 r. IV SA 1035/98 lex nr. 48164, wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 SA BK 1799/01, SA BK 1800/01 niepubl.). Zaskarżona w sprawie niniejszej uchwała Rady Miasta o odrzuceniu zastrzeżeń natury ogólnej do projektu planu jest więc uchwałą o odrzuceniu protestu, a na taką uchwałę skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę odrzucił.