IV SA 2629/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka Sędziowie WSA Wojciech Mazur /spr./ asesor WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Joanna Obrębska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi H. C. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję Postanowieniem z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. na podstawie art. 106 k.p.a. pozytywnie uzgodnił w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi projekt decyzji w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji P. sp. z o.o. [...] w W. polegającej na budowie wieży przekaźnikowej o wysokości 40 m z zespołem anten nadawczo-odbiorczych i urządzeń budowlanych na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...] położonych w K. przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpoznaniu zażalenia H. i W. C. na w/w postanowienie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia organ II instancji stwierdził, iż zarzuty podniesione w zażaleniu, że przedmiotowa inwestycja będzie miała ujemny wpływ na stan zdrowia ludzi są niezasadne. Zebrana w sprawie dokumentacja potwierdza, iż pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających dopuszczalne gęstości mocy 0,1 W/m2 wytwarzane przez anteny nadawcze projektowanej stacji wystąpią w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludzi. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła H. C. zarzucając, iż budowa wieży przekaźnikowej będzie miał negatywny wpływ na zdrowie mieszkańców a ponadto promieniowanie elektromagnetyczne spowoduje obniżenie wartości produkcji rolnej oraz gospodarstw rolnych w tym terenie. Wyrokiem z dnia 21 marca 2003 r. sygn. akt IV S.A. 2212/01 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie podając w uzasadnieniu, że organ II instancji nie zajął stanowiska w sprawie protestu osób załączonych do zażalenia skarżącej, co powinien uczynić mając na uwadze treść art. 141 w związku z art. 144 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził o tym, czy złożone protesty są zażaleniami ani też czy osoby, które je podpisały mają przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ponownie rozpoznając zażalenie H. i W. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że złożone do zażalenia protesty pochodzą od osób, które nie brały udziału w postępowaniu i z ich treści wynika, że nie składają zażalenia, lecz tylko protestują przeciwko projektowanej inwestycji i dlatego nie potraktowano ich jako zażalenia. Natomiast podpisane na zażaleniu trzy osoby również nie brały udziału w dotychczasowym postępowaniu i nie można ustalić ich adresów. Odnośnie merytorycznej strony orzeczenia organu I instancji to Główny Inspektor Sanitarny podzielił argumentację przedstawioną w orzeczeniu I instancji. Na powyższe postanowienie skargę do sądu administracyjnego złożyła H. C. podając, że organ II instancji rozpoznając zażalenie jej i nieżyjącego męża stwierdził, że nie może ustalić adresów trzech osób podpisanych na zażaleniu a są to jej córki wspólnie z nią zamieszkujące. Ponadto organ I instancji nie wziął pod uwagę wielu protestów mieszkańców, instytucji, którzy nie byli zawiadomieni o rozpoczęciu inwestycji i byli tym oburzeni i złożyli protesty. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podał, że córki skarżącej nie znalazły się w wykazie osób podanych przez Urząd Miasta w K. z dnia 22 grudnia 2000 r. i 3 listopada 2003 r. podobnie jak pozostałe 77 osób podpisujących protest i dlatego przyjęto, że nie składają zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /. Skarga jest zasadna o, tyle, że powoduje uchylenie zaskarżonego postanowienia. Uczestnictwo osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu administracyjnym nie czyni z niej strony tegoż postępowania, musi ona wykazać, że ma materialnoprawny interes do występowania w sprawie. Niniejsze postępowanie dotyczy uzgodnienia w trybie art. 106 k.p.a. przez organy inspekcji sanitarnej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W takim postępowaniu właściciele sąsiednich nieruchomości mają przymiot strony w takim zakresie, w jakim przedmiotowa inwestycja narusza ich prawem chronione interesy. W przedmiotowej sprawie organy inspekcji sanitarnej badają zgodność inwestycji pod kątem ochrony życia i zdrowia ludzi. Zasięg wytwarzanych pól elektromagnetycznych zamieszczony jest w ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko i pod tym kątem należy ustalić krąg osób zainteresowanych w sprawie, które powinny brać udział w postępowaniu na prawach strony. W aktach administracyjnych brak jest wypisu z rejestru gruntów nieruchomości będących w zasięgu oddziaływania inwestycji, co pozwoliłoby na ustalenie posiadaczy lub właścicieli działek sąsiednich. Organ II instancji powołuje się w tym zakresie na pismo Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta K. z dnia 3 listopada 2003 r. będące podstawą do przygotowania odpowiedzi na skargę, w którym poinformowano o właścicielach działek sąsiednich jednakże nieprecyzyjnie, bo nie wiadomo, których działek leżących w zasięgu oddziaływania na inwestycję właścicielem jest gmina K. Ta kwestia musi zostać wyjaśniona. Nie ulega natomiast wątpliwości, że stroną postępowania był W. C., który jak twierdziła skarżąca już w poprzedniej skardze nie żyje. W takim przypadku organ administracji ma obowiązek postąpić zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Ta kwestia w ogóle nie została przez organ II instancji wyjaśniona a wręcz zaskarżona decyzja została skierowana do osoby nieżyjącej. Organ powinien zobowiązać skarżącą do wskazania spadkobierców nieżyjącej strony i kontynuować postępowanie z ich udziałem gdyż w przeciwnym przypadku osoby te będą miały możliwość wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4. Po wyeliminowaniu powyższych wad postępowania organ II instancji wyda orzeczenie w trybie art. 138 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. 153 w/w ustawy przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.