IV SA 2696/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia NSA Anna Żak, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. B. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 1984 roku, Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art.21 ust.3 i art.29 ust.4 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229) oraz §18 i §20 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 roku w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz. U. Nr 8 poz. 48) zatwierdził plan realizacyjny i udzielił Zakładowi Energetycznemu Okręgu [...] w B. pozwolenia na budowę linii 110 KV Ż. S. – Ż. Z. – Ż. W. – R. W. G. oraz pozwolenia na przebudowę linii 15 KV w miejscowościach W. G., Ż. i R. na nieruchomościach według wykazu właścicieli i planu sytuacyjnego. Pismem z dnia 27 października 1998 roku W. i J. B. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1984 roku, Nr [...]. Ich zdaniem decyzja ta wydana została bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa w części dotyczącej ich działek o nr ew. [...] i [...]. W zawiadomieniu prasowym nie uwzględniono nieruchomości położonych na terenie miasta Ż. Zakład energetyczny wykonał trzy linie napowietrzne 110 KV ponad ich działkami przez co całkowicie wyeliminował możliwość wykorzystania ich na cele zgodne z przeznaczeniem i w związku z tym należy się im odszkodowanie. Decyzją z dnia [...] czerwca 1999 roku, Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]lipca 1984 roku Nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że argumentacja wnioskodawców związana jest z brakiem powiadomienia ich poprzedników prawnych A. i R. B.. Osoby te nie składały w trakcie postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji żadnych środków odwoławczych. Niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym stanowi podstawę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenie nieważności. Pozostałe zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenia nieważności jak ograniczenie możliwości zabudowy działek, niezałatwione sprawy odszkodowawczej wykraczają poza przedmiot tego postępowania i pozostają bez wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1984 roku. Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyli J. i W. B. podnosząc zarzut błędnego rozumienia pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Zdaniem J. i W. B. inwestor nie dysponował zgodą właścicieli działek na realizację inwestycji więc decyzja wydana została z naruszeniem prawa budowlanego. Ponieważ wydanie pozwolenia na budowę jest czynnością prawną to zgodnie z treścią art.58 kc jest ono nieważne jeśli zostało wydane niezgodnie z ustawą, ma na celu obejście ustawy lub jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Decyzja Wojewody [...] narusza też art.143 kc. Nadto podnieśli zarzut, że twierdzenie, iż A. i R. B. nie składali odwołania jest nieprawdziwe, gdyż zmarli oni w 1980 roku, a ich następcą prawnym jest W. B. Zdaniem odwołujących się nie można przy ocenie prawidłowości decyzji Wojewody [...] wskazywać, iż niezawiniony udział strony nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia czy decyzja ta dotknięta jest wadą powodującą jej nieważność, gdyż to na organie administracji wydającym decyzję oraz na inwestorze ciąży obowiązek dopilnowania i dokonania niezbędnych uzgodnień. Podniesiony został również zarzut, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została antydatowana co jest niedopuszczalne. Decyzją z dnia [...] sierpnia 1999 roku, Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 1999 roku. W uzasadnieniu swojej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przepisy kodeksu cywilnego, na które powołują się J. i W. B. nie znajdują zastosowania w sprawie dotyczącej wydania pozwolenia na budowę. Wnioskodawcy nie przedłożyli również żadnych dowodów na poparcie swojej tezy, iż składane były od decyzji Wojewody [...] jakiekolwiek środki odwoławcza. Podnoszona we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy okoliczność, iż właściciele działek o nr ew. [...] i [...] A. i R. B. zmarli przed wydaniem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1984 roku dowodzi zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że spadkobiercy nie przeprowadzili postępowania spadkowego w rezultacie doprowadzając do sytuacji, w której nie zostali poinformowani o czynnościach dotyczących wyżej wymienionych działek. Niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym może stanowić wyłącznie podstawę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Omyłka w dacie wydania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie została sprostowana postanowieniem z dnia [...] sierpnia 1999 roku. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli J. i W. B. podnosząc zarzut błędnej interpretacji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepisów prawa budowlanego i faktów związanych z budową trzech linii energetycznych przechodzących przez ich działki. Zdaniem skarżących na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Wojewodę [...] linie te wybudowane zostały w latach 1989 – 1990, a ogłoszenie prasowe nie dotyczyło inwestycji zlokalizowanych na ich działkach. Inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania gruntem i nie mógł tym samym uzyskać pozwolenia na budowę w części dotyczącej ich działek. Nadto zdaniem skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustosunkował się wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz do stanowiska jakie zajął w tej sprawie Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyrokiem z dnia 21 września 2001 roku, sygn. akt IV SA 1597/99 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 1999 roku, Nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wskazuje, by dokonał on prawidłowej oceny kwestionowanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1984 roku. Zdaniem Sądu kierowanie korespondencji na adres osób nieżyjących narusza zasadę zaufania obywateli do organów państwa (art.8 kpa) oraz wymóg udzielania stronom informacji faktycznych i prawnych (art.9 kpa). Zdaniem Sądu z przedstawionych akt administracyjnych nie wynika fakt doręczenia rodzicom W. B. jakiejkolwiek korespondencji dotyczącej projektowanej inwestycji. Nadto obowiązkiem inwestora było wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z treścią art.29 ust.5 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane. W przypadku ustalenia, że A. i R. B. nie żyją należało ustalić ich następców prawnych lub wszcząć postępowanie o ustanowienie kuratora w trybie art.30 §3 kpa. Skoro tego nie uczyniono to organ administracji winien ocenić czy decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza tego przepisu prawa. Winien także ocenić jakie znaczenie dla legalności decyzji Wojewody [...] ma nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania "zgody na wejście w teren" oraz czy decyzja ta mogła stać się ostateczna w odniesieniu do właścicieli działek o nr ew.[...] i [...] mimo adnotacji z dnia 26 lutego 1986 roku, że "wobec uzyskania przez inwestora pisemnych porozumień od właścicieli terenów przewidzianych do czasowego zajęcia pod budowę linii relacji Ż. – S. – Z. – W. G. oraz braku odwołań, stwierdza się prawomocność niniejszej decyzji". Rozpatrując ponownie sprawę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien ustosunkować się także do treści ogłoszenia prasowego o zamiarze budowy linii elektroenergetycznych w aspekcie wymogów określonych w art.49 kpa oraz do zarzutu wybudowania ich w latach 1989 – 1990 w związku z treścią art.21 ust.4 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane oraz określeniem terminu i warunków ważności decyzji z dnia [...] lipca 1984 roku. Uzupełniony materiał dowodowy winien być poddany ocenie zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 kpa i art.77 kpa. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 roku, Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 1998 roku, Nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyraził pogląd, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji, o której mowa w art.16 kpa i może mieć miejsce jedynie w wypadku, gdy badane rozstrzygnięcie dotknięte jest w sposób niewątpliwy jedną z wad określonych w art.156§1 kpa. Decyzja Wojewody [...] zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest dotknięta tego typu wadą. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Naczelny Sąd Administracyjny nie zakwestionował ratio legis zaskarżonego rozstrzygnięcia w jego warstwie merytorycznej ograniczając się do postawienia zarzutów o charakterze proceduralnym. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odnosząc się do zagadnień wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzić należy, że: a. do obowiązków inwestora tak obecnie jak i w dacie podejmowania spornej decyzji przez Wojewodę [...] nie należy zapewnienie odbioru korespondencji przez strony postępowania; b. w przypadku inwestycji liniowych za całkowicie naturalne i zrozumiałe uznać należy skorzystanie przez organ administracji z regulacji zawartej w przepisie art.49 kpa sprowadzającej się do możliwości informowania stron o różnego rodzaju zdarzeniach prawnych w sposób inny niż za pomocą korespondencji listowej; przepis ten dotyczy także możliwości informowania stron o wydanych decyzjach i innych rozstrzygnięciach administracyjnych; z tego powodu rodzicom W. B. nie była doręczana jakakolwiek korespondencja dotycząca zamierzonej inwestycji; c. znaczenie adnotacji o prawomocności zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że część właścicieli działek doszła do porozumienia z inwestorem co do przebiegu inwestycji natomiast pozostała część nie dokonując jakichkolwiek porozumień przeszła nad zamierzoną inwestycją do porządku dziennego nie składając odwołań od decyzji o pozwoleniu na budowę; d. zarzut dotyczący braku ustalenia przez inwestora stanu własności działek gruntu o nr ew. [...] i [...] należących jak się okazało do zmarłych przed datą wydania decyzji A. i R. B. nie powinien zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w świetle przytoczonych wyżej okoliczności budzić wątpliwości co do trafności rozstrzygnięcia; w sytuacji wielości działek i ich właścicieli przyjęty system sposobu uzgodnień z właścicielami działek co do przebiegu inwestycji należy uznać za wystarczający; e. treść ogłoszenia prasowego o zamiarze budowy linii energetycznych w aspekcie wymogów określonych w art.49 kpa nie budzi wątpliwości i spełnia dyspozycję tego przepisu; f. data faktycznego wykonania robót budowlanych jest bez znaczenia dla oceny trafności Wojewody [...] pod kątem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności; g. kwestia zgody Naczelników poszczególnych gmin na wejście w teren, którą inwestor mógłby uzyskać zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pozostaje bez związku z oceną trafności badanej decyzji Wojewody [...]; Odnosząc się do zarzutów J. i W. B. zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że a. przepisy kodeksu cywilnego nie mają zastosowania do oceny prawidłowości decyzji Wojewody [...], gdyż ocena ta winna być dokonywana w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego; b. wnioskodawcy nie przedłożyli również żadnych argumentów bądź dowodów na poparcie swojej tezy, iż w trakcie postępowania zakończonego wydaniem spornej decyzji Wojewody [...] składane były jakiekolwiek środki odwoławcze; c. podnoszona przez skarżących okoliczność, iż właściciele działek o nr ew. [...] i [...] A. i R. B. zmarli przed wydaniem decyzji Wojewody [...] z dnia [...]lipca 1984 roku dowodzi zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że spadkobiercy nie przeprowadzili postępowania spadkowego w rezultacie doprowadzając do sytuacji, w której nie zostali poinformowani czynnościach dotyczących wyżej wymienionych działek. W świetle przedstawionych okoliczność zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1984 roku. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła J. B. podnosząc zarzut, iż jej zdaniem decyzja Wojewody [...] wydana została z naruszeniem prawa i jest nieważna. Zadaniem skarżącej właścicielom działek o nr ew. [...] i [...] nie dostarczono żadnej korespondencji dotyczącej Wojewody [...]. Właściciele i ich następcy prawni nie zostali powiadomieni o planowanej inwestycji również za pomocą ogłoszenia prasowego, gdyż materiał załączony w aktach sprawy nie dotyczy Gminy Ż. gdzie zamieszkuje skarżąca i jej poprzednicy prawni. Inwestor zdaniem skarżącej nie uzyskał zgody właścicieli działek o nr ew. [...] i [...] na realizację inwestycji, a co za tym idzie nie powinien w ogóle uzyskać pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji zaprzecza sam sobie, gdyż na stronie drugiej uzasadnienia decyzji pisze, iż właścicielom działek nie była doręczana żadna korespondencja, a na stronie 4 uzasadnienia pisze, iż korespondencja była przesyłana na adres zmarłych właścicieli działek. Z uwagi na zrealizowaną budowę linii energetycznej wykorzystanie działek na cele budowlane stało się niemożliwe. Zdaniem skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję naruszył art.30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, gdyż nie zrealizował wytycznych zawartych w wyroku NSA z 21 września 2001 roku. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art.7 kpa i art.77 kpa. Nie została również wykonana część wytycznych jakie zawarte zostały w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2001 roku co stanowi naruszenie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz.368 ze zm.). Badanie decyzji o pozwoleniu na budowę linii elektrycznej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ograniczył do ustalenia czy decyzja ta została prawidłowo doręczona stronom postępowania. Tymczasem kwestia ta ma znaczenie wtórne. Wyjaśnienia te mają znaczenie dla ustalenia czy decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna. Wniosek skarżących dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie nieważności może dotyczyć także decyzji nieostatecznej. Podstawowym argumentem podnoszonym przez skarżących jest okoliczność, iż inwestor nie posiadał zgody ich rodziców A. i R. B. – którzy byli właścicielami działek o nr ew. [...] i [...] – na dysponowanie gruntem na cele budowlane. W aktach sprawy brak jest oświadczenia Adama i Rozalii Bielów o wyrażeniu zgody na zajęcie ich działek pod budowę linii. Należy jednak stwierdzić, iż brak jest również oświadczenia, że nie zgadzają się na budowę linii elektrycznej chociaż tego typu oświadczenia innych osób w aktach się znajdują. W znajdującym się w aktach sprawy wykazie właścicieli i użytkowników gruntów A. i R. B. zamieszkali w Ż. przy ul. K. [...] figurują jako właściciele (bądź użytkownicy) działek o nr ew. [...] i [...]. Z załączonego do wykazu planu wynika, że linia elektryczna przechodzi nad tymi działkami. Zgodnie z treścią art.29 ust.5 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229) pozwolenie na budowę mogła być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Jeśli pozwolenie na budowę linii elektrycznej wydane zostało inwestorowi, który nie posiadał prawa do dysponowania gruntem to stanowiłoby to rażące naruszenie wyżej wymienionego przepisu. Nie powodowałoby to oczywiście konieczności stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w całości. Dopuszczalne jest bowiem również stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w części. Brak zgody właściciela nieruchomości na wykorzystanie jej na cele budowlane nie oznacza oczywiście jeszcze, że inwestor nie posiadał prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane. W pozwoleniu na budowę linii elektrycznej na stronie drugiej tej decyzji znajduje się zapis, iż zobowiązuje się inwestora do uzyskania od Naczelników Miasta Ż. i Gmin R. i W. G. zgody na wejście w teren po uprzednim wystawieniu planu realizacyjnego do wglądu zainteresowanych. Zgodnie z treścią art. 35 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17 poz.70 ze zm.) organy administracji państwowej, instytucje i przedsiębiorstwa państwowe mogą za zezwoleniem naczelnika gminy - a w miastach prezydenta lub naczelnika miasta (dzielnicy), zakładać i przeprowadzać na nieruchomościach - zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową - ciągi drenażowe, przewody służące do przesyłania płynów, pary, gazów, elektryczności oraz urządzenia techniczne łączności i sygnalizacji, a także inne podziemne lub nadziemne urządzenia techniczne niezbędne do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Jeżeli inwestor posiadał tego rodzaju zezwolenie właściwego Naczelnika Gminy to tym samym posiadał prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane. Twierdzenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż kwestia ta pozostaje bez związku z oceną trafności badanej decyzji Wojewody [...] jest zdaniem Sądu błędne. Wprost przeciwnie za niezbędne uznać należy ustalenie czy inwestor takie zezwolenie posiadał. Prawidłowego wyjaśnienia wymaga również zagadnienie doręczenia odpisu decyzji o pozwoleniu na budowę linii elektrycznej stronom postępowania. Jeżeli doręczenia nie dokonano lub dokonano go nieprawidłowo to może to być podstawą jedynie do wznowienia postępowania i okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeżeli doręczenia dokonano prawidłowo to wyjaśnienia wymaga okoliczność, czy w dacie doręczenia decyzji adresaci tych decyzji żyli. W wyroku z dnia 17 grudnia 1998 roku, sygn. akt IV SA 2272/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż wprawdzie skierowanie decyzji do osoby zmarłej nie jest podstawą do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o przepis art.156§4 kpa jednakże zachodzi w takim wypadku rażące naruszenie praw osób, które miały przymiot strony tj. ich następców prawnych. W takiej sytuacji podstawą stwierdzenia nieważności decyzji powinien być art.156§1 pkt.2 kpa. By ustalić datę śmierci A. i R. B. należy więc załączyć do akt sprawy ich akty zgonu. Z treści uzasadnienia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, iż uznał on, że doręczenia dokonano prawidłowo, gdyż zastosowany został przepis art.49 kpa. Należy więc w tym miejscu wskazać, iż z treści tego przepisu wynika, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wskazał jaki przepis szczególny pozwalał Wojewodzie [...] na skorzystanie ze sposobu doręczenia decyzji o pozwoleniu na budowę linii elektrycznej w sposób określony w art.49 kpa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien wyjaśnić: • czy inwestor uzyskując pozwolenie na budowę linii elektrycznej posiadał prawo do dysponowania gruntem w postaci działek o nr ew. [...] i [...] na cele budowlane tj. czy posiadał zgodę ówczesnych właścicieli działek na wykorzystanie tych działek na cele budowlane lub zgodę właściwego Naczelnika Gminy na wejście na te działki w celu realizacji inwestycji, • czy decyzja o pozwoleniu na budowę została prawidłowo doręczona A. i R. B., a jeżeli tak to czy w czasie doręczania decyzji A. i R. B. żyli. Wyjaśnienie powyższych zagadnień jest niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1984 roku, Nr [...]. Z powyższych względów na podstawie art. 145§1pkt.1 c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97§1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271 ze zmianami) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.