IV SA 2723/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 lutego 2005 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. 7/IV SA 2723/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 1999r. Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla P.P.H.U. "[...]" ul. H. w K. gmina K. budynku magazynowego z częścią socjalną z przeznaczeniem na magazyn kwiatów sztucznych, wiaty, przyłącza energetycznego n.n. kablowego i zbiornika bezodpływowego szczelnego na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. Z. gm. K. oraz budowę wjazdu wraz z przepustem na działce nr ewid [...] przy ul. Z. w K. Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożył prezes zarządu firmy "[...]" sp. z o. o. z siedzibą w Ł. przy Al. K. [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2,5,6,7 kpa. Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 157 § 3 w związku z art. 158 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. W uzasadnieniu podał, że wnioskujący wskazują, iż przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż udziela pozwolenia na budowę na nieruchomości bez dojazdu do drogi publicznej. Dla przedmiotowej inwestycji decyzją z dnia [...] maja 1998r. Wójt Gminy K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w której zawarty jest zapis, że obsługa komunikacyjna z ul. Z. i ul. Z.. Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ale decyzją z dnia [...] lutego 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Zgodnie z dokumentacją projektową zatwierdzoną zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę dojazd do działek, na których zaprojektowano inwestycję odbywać się będzie z istniejącej ul. Z., która jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Zarzut skarżących zatem, iż decyzja nie rozstrzyga kwestii dojazdu do działki jest bezzasadny, a przepis określony w § 14 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie został naruszony. Odnosząc się do zarzutu niewykonalności decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, iż nie zachodzą okoliczności z art. 156 § 1 pkt 5 kpa gdyż projekt przewiduje dojazd do przedmiotowych działek z ul. Z. po wykonaniu przepustu na rowie melioracyjnym. W trakcie postępowania organ wojewódzki nie znalazł w stanie faktycznym niniejszej sprawy okoliczności, która wskazywałaby naruszenie dyspozycji art. 156 § 1 pkt 6 kpa, gdyż przepis ten dotyczy tylko czynności koniecznych do wykonania decyzji, które w ocenie organu rozpatrującego nie stoją sprzeczności z przepisem kodeksu karnego. Nie występuje również przesłanka z art.156 § 1 pkt 7kpa bowiem przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego, które nie przewidują zaistnienia sytuacji powodującej jej nieważność z mocy prawa. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania inwestora firmy "[...]" sp. z o. o. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że zajęte przez Wojewodę [...] stanowisko w rozpatrywanej sprawie jest w pełni uzasadnione. Z załączonego pisma Wójta Gminy K. z dnia [...] stycznia 2003r. skierowano do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wynika, iż jest możliwa obsługa komunikacyjna działek nr [...] i [...] przy ul. Z. (zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy K.) z ul. Z.. Poprzedni inwestor – K[...] O. otrzymał decyzję z dnia [...] grudnia 1998r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy przepustu, a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 1999r. Starosta Powiatu P. udzielił pozwolenia na realizację wjazdu i przepustu od ul. Z. w K. Także zarzut skarżącego, że decyzja Starosty Powiatu P. z dnia [...] kwietnia 1999r. nie rozstrzyga kwestii dojazdu do działki, jest nieuzasadniony. Dlatego nie znaleziono merytorycznych podstaw do dokonania innej oceny materiału niż dokonana przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła spółka "[...]" wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Skarżąca w uzasadnieniu podała, że zaskarżona decyzja nie odnosi się zupełnie do zgłoszonych przez stronę argumentów i zarzutów przemawiających za stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, w szczególności nie wskazuje powodów dla których organy pierwszej i drugiej instancji nie ustosunkowały się do żądania przeprowadzenia na miejscu wizji lokalnej z udziałem stron. Nieprawdopodobne są twierdzenia, że jest zapewniona droga komunikacyjna ulicy Z.. Nie ma takiej komunikacji, aby do działek był zapewniony dojazd od ul. Z.. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzje o pozwoleniu na budowę były niewykonalne w dniu ich wydania, a niewykonalność ma charakter trwały oraz zawiera wady powodujące ich nieważność z mocy prawa, gdyż żadna z decyzji nie rozstrzyga kluczowego problemu dojazdu do nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa i to zarówno procesowego jak i materialnego. Przedmiotem postępowania nadzorczego opartego o treść art. 156 kpa jest wyłącznie ustalenie i ocena czy kontrolowany akt administracyjny nie jest dotknięty jedną z wad wymienionych enumeratywnie w § 1 tego przepisu, które pozwalają na stwierdzenie nieważności od jego wydania a więc ze skutkiem ex tunc. Zgodzić należy się ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż kontrolowana decyzja dotknięta została którąkolwiek z tych wad. Przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu przez organ nadzoru budowlanego była decyzja z dnia 19 kwietnia 1999r. Starosty Powiatu P. zatwierdzająca projekt budowlany i wydająca pozwolenie na budowę budynku magazynowego na działkach [...] i [...] przy ul. Z. oraz budowę wjazdu wraz z przepustem na działce nr [...] przy ul. Z. w odniesieniu do którego to orzeczenia organ rozpoznający sprawę w trybie wszczętego postępowania nadzwyczajnego stwierdził brak zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 kpa. Zarzuty skarżącego wskazują, iż kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, natomiast pismo procesowe jego pełnomocnika (k. 21), wskazuje jedynie na naruszenie przez Starostę [...] w swojej decyzji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego m.in. art. 7,8,77 § 1 i 75 § 1. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji gdy określona decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zastawienie ze sobą ( por. uwagi do art. 156 kpa w wydaniu Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz B. Adamiak, J. Barkowski wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2000). Zasadnie stwierdził organ wydający zaskarżoną decyzję brak wystąpienia tego w rodzaju "kwalifikowanego" naruszenia prawa w odniesieniu do badanej decyzji. Instytucja wprowadzona przez przepis art. 156 kpa służy pozbawieniu skutków prawnych decyzji dotkniętych zasadniczymi wadami o charakterze przede wszystkim materialnym. Pogwałcenie natomiast zasad ogólnych postępowania (art. 6,7,8,9,12,77kpa) ma charakter rażącego naruszenia prawa wtedy, kiedy jest to oczywiste i niewątpliwe. W odniesieniu do tych przepisów można byłoby mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób nie budzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego lub zastosowano je nieprawidłowo. W przedstawionej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Istotna tak dla oceny zarzutów skarżącego, jak i oceny decyzji badanej w toku postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji jest treść decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla inwestycji objętej decyzją badaną. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] maja 1998r. zawarto stwierdzenie, iż obsługa komunikacyjna do budynku magazynowego będzie z ul. Z. i ul. Z. Decyzja ta była badana pod kątem przesłanek nieważnościowych i Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2003r. odmówiło stwierdzenia jej nieważności, pozostaje ona w obrocie prawnym do chwili obecnej. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wytycza podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzającą projekt budowlany ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1997r. III RN 53/97 opublikowanego OSNAP 1998/4/107). Tak więc w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ nadzoru budowlanego był związany treścią ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W projekcie budowlanym stanowiącym integralną część decyzji pozwolenia na budowę istnieje również zapis, że objazd do działki oraz do działek sąsiednich zapewniony będzie ul. Z. przy czym w pierwszym etapie należy wykonać przepust przy wjeździe na działkę nr [...] Zgodnie z § 14 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. – w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – obowiązującego w chwili wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przez Starostę Powiatu P. wynika, że do działki budowlanej oraz do budynku i urządzeń z nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd do drogi publicznej. Szerokości jezdni nie może być mniejsza niż 3m. Z pisma z dnia 9 stycznia 2003r. kierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wynika, że ul. Z. jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, ma szerokość 5,5m w tym szerokość jezdni 3,0m. Taki stan istnieje od kilkunastu lat i nie uległ zmianie do chwili obecnej. Skarżący na rozprawie w dniu 7 lutego 2005r.nie podnosił, że nie ma w ogóle dojazdu do hali magazynowej, w której prowadzi działalność gospodarczą ale, że ogromne tiry z przyczepami nie mogą odpowiednio skręcać i że przejazd utrudniają parkujące przy domach jednorodzinnych samochody. Powyżej cytowane rozporządzenie nie mówi o dogodnym dojeździe, ale jedynie o dostępie do drogi publicznej. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należało wziąć pod rozwagę skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.