IV SA 2725/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie WSA Mirosława Kowalska, As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Dorota Jackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. S.A. w C. – w upadłości na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na przebudowę drogi krajowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz C. S.A. w C. kwotę 410 (czterysta dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 7/ IV SA 2725/02 U Z A S A D N I E N I E Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art.138 par.l pkt.l kpa po rozpatrzeniu odwołania C. S.A w C. - w upadłości od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział Północny w G. pozwolenia na przebudowę drogi krajowej nr [...] /ul. [...]/ na odcinku od km [...] do km [...] wraz z budową zjazdu /.../ przy ul. [...] w C. w granicach pasa drogowego drogi krajowej — utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że inwestor wypełnił wszystkie warunki konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę tj. złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wykazał się prawem do nieruchomości na cele budowlane czym wypełnił wymagania z art.32 ust.4 ustawy Prawo budowlane z 1994r. ponadto zapewnił zgodność projektu budowlanego z wymaganiami art.35 ust. 1 i 2 tej ustawy. Zgodnie z art.35 ust.4 Prawa budowlanego z 1994r. właściwy organ w tej sytuacji był zobligowany do wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do odwołania organ nadzoru wskazał, że w sprawie nie doszło do pozbawienia udziału w sprawie C. S.A w C. — w upadłości reprezentowanego przez syndyka masy upadłości, ponieważ w postępowaniu przed organem I instancji syndyk działał osobiście a pełnomocnictwo udzielone przez syndyka dla osoby mającej go reprezentować w postępowaniu administracyjnym zostało przedłożone dopiero w postępowaniu odwoławczym wraz z odwołaniem. Nie jest też zasadny zarzut, iż M. nie dysponował prwawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem decyzja została wydana Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych, która wykonuje zadania zarządu dróg krajowych co wynika z art.l8a ust. 1 ustawy o drogach publicznych a więc z mocy prawa dysponuje prawem do nieruchomości na cele budowlane w liniach rozgraniczających dróg krajowych. W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich o której mowa w art.5 ust.l pkt.6 oraz w ust.2 tego przepisu Prawa budowlanego zapewnia się przede wszystkim poprzez przepisy techniczno-budowlane. O naruszeniu uzasadnionych interesów można mówić tylko wówczas gdy zostały naruszone konkretne przepisy. W sprawie brak jest dowodów na naruszenie tych przepisów. Również skarżący nie wskazał, jakie przepisy techniczno- budowlane jego zdaniem narusza zaskarżona decyzja. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący-C. S.A.- w upadłości reprezentowane przez syndyka masy upadłości -wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art.5 ust.l pkt.6 i ust.2 pkt.l ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. przez przyjęcie, iż skarżący nie wykazał, że zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny, a ponadto naruszenie art.32 ust.4 pkt.2 tej ustawy ponieważ pozwolenie na budowę zostało wydane "M." S.A, który nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący podkreślił, że wydając przedmiotową decyzję organ nie wziął pod uwagę, iż do nieruchomości skarżącego, co wynika z zaewidencjonowanej mapy, istniały dwa wjazdy usytuowane do na dwóch różnych działkach: jeden do pawilonu usługowo-handlowego a drugi do budynku socjalno-biurowego. Przebudowa drogi krajowej zatwierdzona zaskarżoną decyzją pozostawia wyłącznie drugi wjazd. Likwidując istniejący wjazd do w/w pawilonu pozbawiono jedną z działek skarżącego dostępu do drugi publicznej, co narusza uzasadniony interes skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna choć nie wszystkie jej zarzuty są trafne. Nie można się zgodzić z tym zarzutem skargi, iż inwestorowi nie przysługiwało prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pozwolenie na przebudowę przedmiotowej drogi krajowej, jak wynika z treści decyzji zostało bowiem wydane na rzecz inwestora tj. Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział Północny w G. , a nie na rzecz "M." S.A, która to spółka istotnie działała w sprawie, ale w oparciu o upoważnienie udzielone przez tego inwestora. Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych wykonuje zadania zarządu dróg krajowych, co wynika z art.18 ust.l ustawy o drogach publicznych / Dz.U. nr 71 z 2000r ze zm./ a więc z mocy prawa dysponuje prawem do nieruchomości na cele budowlane w liniach rozgraniczających dróg krajowych. Mimo tego zaskarżona decyzja jest wadliwa z poniżej wskazanych przyczyn. Treść zaskarżonej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu przebudowy drogi i pozwolenia na jej przebudowę budowę nie zezwala Sądowi na odparcie zarzutów skargi, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem jednego z zasadniczych i podstawowych wymogów prawa budowlanego, jakim -stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r.- jest obowiązek projektowania i budowania obiektów budowlanych w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Otóż organ II instancji, podkreślając spełnienie przez inwestora niezbędnych warunków do uzyskania pozwolenia na przebudowę drogi krajowej, nie odniósł się w sposób wyczerpujący do kwestii związanej z potrzebą ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności nie wskazał żadnych okoliczności i argumentów, z których by wynikało, że interesy skarżącego nie zostaną naruszone w stopniu wykraczającym poza dopuszczalne normy. Oczywistym jest, że droga publiczna musi być tak projektowana aby pod względem technicznym zapewniała bezpieczeństwo użytkownikom. Dlatego też, organ administracyjny załatwiając indywidualną sprawę obowiązany jest uwzględnić słuszny interes osób trzecich do granic, w których nie koliduje on z interesem publicznym Jednak organ odwoławczy, pomimo bardzo konkretnych zarzutów w tym zakresie, zawartych w odwołaniu, a powtórzonych w skardze / brak dostępu do drogi publicznej poprzez likwidację zaskarżoną decyzją istniejącego na jednej z działek skarżącego wjazdu/, nie poddał ich merytorycznej ocenie, ograniczając się do ogólnego stwierdzenia, iż brak jest dowodów na naruszenie przepisów techniczno-budowlanych, a skarżący nie wskazali jakie przepisy techniczno-budowlane narusza zaskarżona decyzja. Sprawa zatem nie została rozpatrzona w stopniu koniecznym do jej ostatecznego rozstrzygnięcia, co z uwagi na naruszenie wymagań określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 par.l ust.lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ w zw. z art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003r. nr 124, poz.l 153/. Sąd uznał, iż brak jest podstaw do zastosowania art. 152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.