IV SA 2732/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński ( spr.), , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty skargę oddala. W dniu [...] grudnia 1999 r. do Urzędu Gminy W. wpłynęło zgłoszenie M. D. o zamiarze posadowienia na jego posesji przy ul. G. w W. "tymczasowej konstrukcji metalowej nie połączonej z gruntem". Pismem z dnia [...] grudnia 1999 r. wezwano do uzupełnienia zawiadomienia w terminie 14 dni i powiadomiono o oględzinach wyznaczonych na dzień [...] stycznia 2000 r. Inwestor dnia [...] stycznia 2000 r. uzupełnił zgłoszenie, doręczając żądany podkład geodezyjny. W dniu [...] stycznia 2000 r. pracownicy Wydziału Architektury dokonali oględzin, bez udziału zgłaszającego, stwierdzając, że rozpoczęto już budowę blaszanego garażu na tej posesji. Wobec powyższego Wydział Architektury powiadomił w dniu 18 stycznia 2004 r. o dostrzeżonych nieprawidłowościach Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego. W dniu [...] stycznia 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. wszczął postępowanie w sprawie, wyznaczając termin oględzin na dzień 8 lutego 2000 r. W czasie oględzin, z udziałem M. D., potwierdzono, że wiata została już wybudowana, służy do przechowywania łodzi żaglowej, w załączniku zaś do protokołu potwierdzono, że zgłoszenie zostało złożone. Inwestor oświadczył też do protokołu, że budowa rozpoczęła się po dniu 21 stycznia 2000 r. a dach wiaty wykonano 29 stycznia 2000 r., kończąc budowę. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W., na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 tekst jednolity z późn. zm.), nakazał rozbiórkę przedmiotowej wiaty, uznając, że prace budowlane podjęto przed upływem 30 dni, a inwestor nie dopełnił obowiązku zgłoszenia. Sam obiekt zaś zakwalifikowano jako wymagający uprzedniego zgłoszenia przed podjęciem robót. Od decyzji tej odwołał się M. D., kwestionując zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez organ, jak i prawne podstawy decyzji. Podniósł, że oględziny były prawdopodobnie dokonywane z ulicy, gdyż inspektorzy nie zgłosili się na posesji. Mogli zaś, oglądając obiekt z daleka uznać, że przywieziona na teren posesji rama konstrukcji z opartymi o nią luźno blachami jest obudowana, lecz tak w istocie nie było. Zgłosił też świadków mogących potwierdzić ten stan rzeczy. Podniósł jednak przede wszystkim, że organ nie złożył sprzeciwu od zawiadomienia, on zaś wykonał zabudowę po upływie 30 dni, a zatem nie można zarzucić mu naruszenia prawa. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ ten uznał, że protokół z dnia [...] stycznia 2000 r. ma wystarczającą moc dowodową, aby stwierdzić rozpoczęcie robót przed terminem, co wyczerpuje dyspozycję zastosowanego art. 48 Prawa budowlanego. M. D. złożył skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, dodał też, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzję wydał, nie kwestionując dokonania zgłoszenia robót. Skarżący podniósł, że art. 48 prawa budowlanego nie dawał podstaw do wydania decyzji w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, w sytuacji, gdy dokonano zgłoszenia jego budowy i nie został wniesiony sprzeciw przez właściwy organ, nawet jeżeli rozpoczęto budowę obiektu przed upływem 30 dni od dnia zgłoszenia. Podkreślił też, że w sprawie nie wydano postanowienia, o którym mowa w art. 50 prawa budowlanego, nie wstrzymano prowadzonych robót, pomimo, że nie upłynął 30 dniowy termin od dnia dokonania zgłoszenia, a następnie nie wydano decyzji nakazującej zaniechania dalszych robót. Skarżący podniósł też, że złożył wnioski dowodowe, podając świadków, którzy mogą potwierdzić podawane przez niego okoliczności, gdyż jego zdaniem - protokół z oględzin - nie daje podstaw do nieuwzględniania innych dowodów. Ustalenia zaś organów obu instancji, iż przed upływem 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia rozpoczął wykonywanie prac budowlanych są wadliwe. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Sprawa niniejsza na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, gdyż zgodnie z treścią tego przepisu sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa, a dostrzeżone w postępowaniu administracyjnym uchybienia nie miały istotnego wpływ na wynik sprawy. Z tych względów skargę należało oddalić. Na rozprawie właściciel sąsiedniej nieruchomości W. G. oświadczył bowiem , że wiata jest zbudowana w odległości 0,7 m od granicy jej posesji ze spadkiem dachu w kierunku jego nieruchomości. Wiata została zbudowana jeszcze w październiku 1999 r.. on zaś powiadomił organy nadzoru budowlanego o rozpoczęciu budowy w dniu 21 października 1999 r. Wylewki betonowe do zakotwienia wiaty były wybudowane jeszcze wcześniej. Okoliczności te potwierdza pismo złożone w PINB w dniu [...] października 1999 r., którego fotokopię włączono do akt i na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjęto jako dowód uzupełniający. Ponieważ zarzuty skargi dotyczyły prawidłowości postępowania administracyjnego w zakresie zebrania i oceny dowodów. należało dokonać oceny stanu sprawy administracyjnej w świetle dowodów, które ujawniły się w czasie rozprawy. Zestawienie zaś powyższych okoliczności z dowodami zebranymi przez organy potwierdza, że postępowanie administracyjne doprowadziło do wydania prawidłowej decyzji, a jej ustalenia są zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że budowę przedmiotowej wiaty rozpoczęto przed złożeniem zgłoszenia przez M. D. Jest on niewątpliwie zainteresowany w uzyskaniu korzystnego dla siebie wyniku postępowania, dlatego też. oceniając jego oświadczenia organy słusznie nie dały im wiary, skoro przeczyły temu wyniki pierwszych oględzin, a jak się okazało na rozprawie, również wcześniejsze powiadomienie organu nadzoru budowlanego o powstaniu wiaty przed dokonaniem zgłoszenia. Bez znaczenia dla wiarygodności tego dowodu pozostaje niewzięcie przez M. D. udziału w oględzinach, skoro był o nich zawiadomiony, zareagował też na zawarte w wezwaniu żądanie uzupełnienia dokumentacji. Okoliczność zaś, że inspektorzy oglądali obiekt z pewnej odległości również nie zmienia tej oceny, jako że spostrzeżenia opisane w protokole pozostają w zgodności z pozostałymi dowodami ustalonymi w sprawie. Jeżeli tak, to zawiadomienie o zamiarze podjęcia robót budowlanych złożone przez M. D. w dniu 21 grudnia 1999 r. nie mogło wywołać skutków prawnych, gdyż pisma takiego w ogóle nie można uznać za zgłoszenie zamiaru wykonywania robót, w sytuacji, kiedy zostałyby rozpoczęte, tym bardziej zaś, gdy zostały one już wykonane. Pisma składane do organów administracyjnych muszą być bowiem, zgodnie z wymaganiami zasady prawdy obiektywnej, zawsze oceniane stosownie do ich rzeczywistej treści, a nie stosownie do tytułu, jaki nada im zainteresowany. Z tych względów pismo noszące nazwę zawiadomienia o zamiarze przystąpienia do robót budowlanych, w sytuacji, o której była mowa wyżej, nie może wywołać skutków prawnych oczekiwanych przez zainteresowanego, skoro w istocie służyć ma uniknięciu konsekwencji przedwcześnie, a zatem samowolnie podjętych robót. Nie można zatem podzielić argumentu skarżącego o niemożności nakazania rozbiórki obiektu w sytuacji, gdy złożył zawiadomienie o zamiarze przystąpienia do robót, gdyż zawiadomienia odpowiadającego dyspozycji art. 30 Prawa budowlanego nigdy nie było, a pismo z dnia 21 grudnia 1999 r., nazwane zawiadomieniem, może być tylko przedmiotem ocen w zakresie dowodowym i jako takie też zostało ocenione przez Sąd. Chybione są przeto zarzuty dotyczące braku sprzeciwu, czy też rzekomej konieczności wstrzymywania robót, skoro były już wykonane. To, że organy administracji nie dokonały w sposób pełny powyższych ocen w toku postępowania administracyjnego świadczy o uchybieniach proceduralnych, w szczególności w odniesieniu do uzasadnienia decyzji. Uchybienia te nie mogą jednak jako "inne naruszenie przepisów postępowania" w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro znaczenie mają tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nakaz rozbiórki w tej sytuacji był całkowicie zasadny. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.