IV SA 2759/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego skargę oddala. 7 IV SA 2759/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. na podstawie art. art. 48, 52, 80 ust. 2 pkt 1, 81 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4, 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm. / nakazał inwestorowi A. W. za. G. [...] gmina D. dokonanie całkowitej rozbiórki budynku gospodarczego wybudowanego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w trakcie czynności kontrolnych w dniu 23 sierpnia 2001 r. stwierdzono wybudowanie na działce o nr ewid. [...] murowanego budynku gospodarczego o wymiarach 6,02m x 10,12 m z wyjaśnień inwestora wynika, iż został on wybudowany w 2001 r. bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę wymaganej przez art. 28 Prawa budowlanego, inwestor nie był świadomy o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Brak pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia jest jedyną przesłanką do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Organ nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej nie może uchylić się od obowiązku nakazania rozbiórki i dokonać ewentualnej legalizacji inwestycji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania A. W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Bezspornym jest, iż inwestor prowadził roboty budowlane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, zatem prawidłowo organ I instancji zastosował rygory wynikające z art. 48 Prawa budowlanego, gdyż nie ma możliwości zalegalizowania obiektu budowlanego wybudowanego w ramach samowoli budowlanej. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożył A. W. wnosząc o możliwość legalizacji inwestycji wybudowanej bez pozwolenia na budowę. Inwestor podniósł, iż chciał uporządkować siedlisko i w miejscu starej rozwalającej się szopy postawił solidną budowę na narzędzia rolnicze i opał. Rozbiórka budynku będzie się wiązać z dodatkowymi kosztami i zniszczeniu ulegnie materiał, z którego wniesiono budynek, Wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia [...] października 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /. Skarga jest niezasadna. Treść art. 48 Prawa budowlanego obowiązująca w czasie wydawania zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazywała, iż przewidziany tym przepisem obligatoryjny nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części oparty został wyłącznie na przesłance formalno prawnej, tj. na niedopełnieniu przez inwestora wymogu uzyskania przed rozpoczęciem robót budowlanych pozwolenia na budowę bądź dokonania wymaganego zgłoszenia, a także prowadzenia robót budowlanych pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ na wskazane w zgłoszeniu roboty budowlane. Natomiast stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane budowa obiektu gospodarczego związanego z produkcją rolną i uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącego siedliska do 35 m2 i rozpiętości konstrukcyjnej nie większej niż 4.80 m2 nie wymaga wprawdzie pozwolenia na budowę, jednakże w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy konieczne jest zgłoszenie organowi administracji zamiaru budowy takiego obiektu. W przedmiotowym postępowaniu nie ulega wątpliwości, iż skarżący wobec przekroczenia w/w powierzchni i wymiarów powinni uzyskać pozwolenie na budowę. Niedopełnienie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zamiaru budowy i zrealizowanie obiektu bez dopełnienia tych warunków skutkuje wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu na podstawie art. 48 ww. ustawy - Prawo budowlane. Zaskarżona decyzja jest, zatem zgodna z prawem, skoro skarżący dopuścili się samowoli budowlanej. Okoliczności dotyczące braku zamiaru łamania prawa oraz znajomości obowiązujących przepisów nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro wystarczającą przesłanką dla zastosowania art. 48 Prawa budowlanego jest zaistnienie samowoli budowlanej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1270/ Sąd skargę oddalił.