IV SA 2773/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. skargę oddala. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w dniu [...].08.2002 r. stwierdzono, że na nieruchomości położonej w Z. przy ul. W. [...] A. i M. W. dokonali docieplenia istniejącego budynku mieszkalnego styropianem gr. 5 cm wraz z wykonaniem tynku akrylowego. Zgodnie z oświadczeniem M. W. roboty były prowadzone na przełomie maja i czerwca 2002 r. A. W. w dniu [...].04.2002 r. złożyła w Referacie Architektury Urzędu Miasta Z. zawiadomienie o zamiarze przystąpienia do docieplenia budynku mieszkalnego styropianem. W odpowiedzi na w/w pismo Urząd Miasta pismem z dnia [...].04.2002 r. znak: [...] nie zgłosił sprzeciwu do wykonania przedmiotowego docieplenia. Decyzją Nr [...] z dnia [...]-08-2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie administracyjne w sprawie w/w docieplenia. Od w/w decyzji odwołanie złożył J. G., podnosząc, że po wykonaniu docieplenia odległość od granicy jego działki wynosi obecnie 3,94 cm. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. utrzymał w mocy zakwestionowaną w odwołaniu decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że docieplenie zostało wykonane po uzyskaniu zgody od Urzędu Miasta Z., a przedmiotem w niniejszej sprawie było zbadanie czy przedmiotowe docieplenie istniejącego budynku mieszkalnego zostało wykonane zgodnie z przepisani prawa. Zdaniem organu skoro Inwestor zawiadomił właściwy organ architektoniczno-budowlany o zamiarze dokonania spornego docieplenia i uzyskał zgodę, to należało uznać, iż docieplenie zostało zrealizowane zgodnie z prawem, a zatem brak było podstaw do prowadzenia przez organ I instancji postępowania. Skargę na powyższą decyzję złożył J. G. , podnosząc, że obie decyzje organów nadzoru budowlanego są niezgodne z prawem. Strona domaga się rozbiórki ściany ze styropianu na odległość 4 m. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1271 z późn.zm.). Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Sąd uznał ,że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przymusowej rozbiórce podlegają obiekty budowlane lub jego części będące w budowie lub wybudowane jeśli zostały zrealizowane bez wymaganego przepisami pozwolenia bądź zgłoszenia lub mimo wniesionego przez organ nadzoru budowlanego sprzeciwu. Docieplenie budynku prowadzone były na podstawie dokonanego zgłoszenia, a przyjmujący je organ nie żądał szczegółowego sprecyzowania zakresu robót, to nie można twierdzić, że przedmiotowe roboty prowadzone były w warunkach samowoli budowlanej. Wykonane przez skarżącego fragmenty ocieplenia budynku styropianem o wymiarach wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mieszczą się w hipotezie wymienionego wyżej przepisu, bowiem nie mogą być uznane ani za obiekt budowlany ani za jego część. Charakter wykonanych robót wykraczał wprawdzie poza ustawową definicję remontu określoną w art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, to jednak roboty były prowadzone na podstawie zgłoszenia. Właściwy organ przyjął to zgłoszenie , nie nałożył w okresie 30 dni żadnych dodatkowych obowiązków co więcej potwierdził w formie pisemnej ,że nie zgłasza zastrzeżeń do realizacji docieplenia. W tej sytuacji nie można było zastosować przepisów art. 48 Prawa budowlanego i nakazania rozbiórki wykonanego docieplenia na podstawie tego przepisu. W ocenie Sądu organ I instancji mógłby zastosować przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy i nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem w przypadku gdyby docieplenie wykonane byłoby w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach. Oględziny budynku wykazały, że docieplenie wykonane zostało w ten sposób ,że do ścian budynku przyklejono styropian grubości 5 cm a do części cokołowej budynku styropian grubości 3 cm. Całość wykończono tynkiem szlachetnym akrylowym cienkowarstwowym. W trakcie tego procesu doszło do odchylenia od założonych wymiarów budynku mieszkalnego. Po wykonaniu docieplenia odległość od granicy wynosi obecnie 3,94 cm. Istota sprawy sprowadza się więc do pytania, czy przy realizacji przedmiotowej inwestycji zaistniały istotne odstąpienia od warunków zawartych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach . Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, posługuje się pojęciem istotnego odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę /art. 36a, art. 50 ust. 1 pkt 3/, ale tego pojęcia nie określa. Z tego względu pojęcie to należy do sfery uznania administracyjnego i tym samym rodzaj odstępstwa /istotne, nieistotne/ ocenia właściwy organ administracji na zasadzie swobodnego uznania, które winno być szczegółowo umotywowane. Na podstawie całokształtu przepisów Prawa budowlanego można sformułować jedynie ogólne pojęcie istotnego odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę. W takim ujęciu istotne odstępstwo istnieje wówczas, gdy narusza uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, zmienia jakościowo obiekt budowlany, lub może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenie dla środowiska. Są to w zasadzie jaskrawe odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę. Prowadzi to do konkluzji, iż wyczerpująca definicja istotnego odstępstwa jest nader utrudniona, przeto kwestia czy zachodzi takie odstępstwo może być zbadana tyko na tle konkretnej sprawy. Z planu zagospodarowania działek inwestora i skarżącego wynika, iż budynek mieszkalny inwestora miała być zlokalizowany w odległości 4m od granicy z działką skarżącego i jak wynika z dokonanych oględzin warunek ten został zachowany. Dopiero wykonane docieplenie nieznacznie przybliżyło powierzchnie ścian budynku do granicy działki. W trakcie procesu budowlanego lub remontu może dochodzić do nieznacznych odchyleń od założonych wymiarów obiektów budowlanych. Wynikają one z dopuszczalnych tolerancji w robotach murarskich i tynkarskich. Przy wytyczeniu granic, również należy przyjmować kilkucentymetrową tolerancję. W konsekwencji poczynionych ustaleń faktycznych, organ pierwszej instancji był uprawniony do konkluzji, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do istotnego odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę. Nadmienić należy ,że zgodnie z par. 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75 poz.690 z póź. zm.) jak i obowiązującego wcześniej rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./, określone w rozporządzeniu odległości między budynkami i terenowymi urządzeniami budowlanymi mierzy się w miejscu najmniejszego oddalenia przy czym dopuszcza się przyjmowanie wymiarów bez uwzględnienia grubości tynków i okładzin zewnętrznych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.